Maroha van NL naar NZ

The Godwits are back!

2011-09-22T20:53:00.004+12:00

Vorige week donderdag zijn de eerste godwits aangekomen in Motueka.

Dat wordt hier gevierd met gastlessen op school, een expositie in de Memorial Hall waaraan alle scholen in de omgeving deelnemen en aandacht in de pers om het belang te benadrukken van natuurbescherming.

In negen dagen tijd zijn de godwits, in het Nederlands bekend onder de naam grutto, 11700 kilometer vanuit Alaska naar Motueka gevlogen om uit te rusten en zich te voeden in de voedsel-rijke baai en estuaries die tot diep in het Motuekaanse land doorlopen.

Tijdens deze vlucht hebben ze de meer dan de helft van hun lichaamsgewicht opgebruikt.

Ze blijven hier een half jaar, vervangen hun verentooi en vliegen met een enkele tussenstop in China terug naar Alaska, waar zij eieren leggen en uitbroeden.

Vandaag zijn we met klas 1 en 2 op excursie gegaan naar de estuary en het strand, op zoek naar de godwits.

Gewapend met verrekijkers, een kopie met afbeeldingen van diverse zeevogels, laagjes kleding voor mooi en minder mooi weer en onze lunchboxen, liepen we vanuit school, door de estuary naar het strand.

Onderweg stonden we regelmatig stil om door de verrekijkers te turen naar steltkluten, aalscholvers, ijsvogels, scholeksters, putangitangi (paradijs eenden), en Nieuw Zeelandse grijze reigers, die veel kleiner zijn dan de Nederlandse reigers.

Rozemarijn's juf liet de kinderen uitproberen hoe moeilijk of makkelijk het was om in het zand naar voedsel te zoeken, door hen te laten graven in de estuary.

Ze gaf hen allerlei interessante opdrachtjes om hen te verbinden met de kwetsbare natuur.

En eindelijk zagen we op een zandbank in de baai tussen het strand en de sandspit, ook die kleine wondertjes, godwits, vogels die langer achtereen kunnen vliegen dan een vliegtuig.

Vogels die op twee kilometer hoogte, negen dagen kunnen vliegen zonder te rusten. Waarvan de vleugels constant blijven fladderen. Die zich niet op een luchtstroming laten meedrijven. Die al die tijd vliegen zonder te eten.

Maar daar stonden ze te waden op de zandbank, met hun lange snavels diep in het zand op zoek naar wormen en krabbetjes.

Bijna ongelooflijk.

2011-09-13T21:32:00.002+12:00

Rozemarijn's school was vroeger een ziekenhuis.

Het was eigenlijk de kraamkliniek van Motueka. Menig collega van mij, is er geboren of heeft er in lang vervlogen tijden gewerkt.

Jaren later werd er een nieuwe kraamkliniek gebouwd, op het terrein achter het gebouw en heeft het oude ziekenhuis lang leeg gestaan; tot de Rudolf Steiner School zich er vestigde.

Bij de kraamkliniek kwam ook een bejaardenhuis, maar toen dat uit zijn voegen groeide, besloot de dorpsgemeenschap een paar jaar geleden om een nieuw en modern verpleeghuis te bouwen op het stuk land achter de kraamkliniek en dat is het verpleeghuis waar ik sinds februari werk.

Vandaag stierf een van de bewoners van mijn afdeling. Hij lag sinds een week op sterven en in deze laatste dagen zat ik in mijn pauzes naast zijn bed met een kop thee, terwijl ik zijn hand vasthield, zachtjes voor hem zong, hem liefdevol aanmoedigde het aardse leven los te laten.

Het was een heel bijzondere en mooie ervaring, en ik besefte hoe dankbaar ik ben voor het prachtige werk dat ik mag doen. Meer en meer ontdek ik waar mijn kracht en mijn talenten liggen.

Vanmorgen ging ik tien minuten eerder naar mijn werk, om voor de hectiek van mijn dienst aan zou vangen, nog even in alle rust bij hem te kunnen zitten.

Ik richtte mijn aandacht en gebed op hem terwijl ik door de nog kale appelboomgaard naar het verpleeghuis reed. Toen ik aankwam in het ziekenhuis was hij net overleden.

Nadat het lichaam van een overleden persoon in het verpleeghuis is weggehaald door de begrafenisondernemers, blijft de deur van de kamer gesloten , tot deze een blessing heeft gehad. Deze blessing wordt doorgaans gedaan door een afgevaardigde van de lokale Te Awhina marae

Maar ik heb begrepen dat een van de nurses ook bevoegd is om deze blessing uit te voeren. Ik ben er erg benieuwd naar. Dat wordt een nieuw onderwerp voor een onderzoek.

Het begin en het einde van een leven zijn momenten waar gewoonlijk maar weinig mensen bij aanwezig zijn. Het is een privilege om daar in betrokken te mogen zijn.

Verhuizen

2011-08-05T21:17:00.004+12:00

Had ik het in mijn vorige blog over de kwaliteit van de Nieuw Zeelandse huizen, in dit blog kan ik nog er nog een schepje bovenop doen.

Als men gaat verhuizen, heet dat in het Engels 'moving house'. In sommige gevallen wordt dat wel heel letterlijk genomen.

Als men het echt nodig acht, wordt er daadwerkelijk een huis verhuisd!

Het huis wordt losgemaakt van de grond, op wielen geladen, soms op een truck en het wordt verplaatst!

(Iemand van school vertelde dat een kennis midden in de nacht op weg was naar het ziekenhuis om te bevallen en vast kwam te zitten achter een truck die bezig was een huis te verhuizen!)

Als het huis te groot is (en ze houden hier van het aanbouwen van een kamertje hier en een uitbreiding daar, waardoor de Nieuw Zeelandse huizen vaak een onlogische ratjetoe-indeling hebben) om op een truck geladen te worden, dan wordt het gewoon doormidden gezaagd en in meerdere delen vervoerd!

Een huis op het terrein achter Rozemarijn's school staat er inmiddels in tweeën gespleten bij en wordt gereed gemaakt voor transport.

Het verhuist naar een plek twintig meter verderop, omdat het verzorgingstehuis waar ik werk, dat ook achter de school ligt, gaat uitbreiden met een nieuwe vleugel.

Rozemarijn vertelde dat ze al bevriend is geraakt met een van de bouwvakkers. Ze mogen hem in de pauze een aantal vragen stellen over het interessante werk en hij beantwoordt hun vragen.

Heel langzaam dringt de titel van een boek bij mij binnen dat ik in mijn kindertijd regelmatig heb gelezen: 'Het huisje dat verhuisde'.

Daar ga ik eens naar op zoek op het internet.

Winterse taferelen

2011-07-19T20:39:00.003+12:00

De winter is aangebroken. De eerste (maar late) sneeuw is vorige week heftig gevallen en heeft de toppen van de bergen achter ons huis bedekt met een witte kap.

Het is wintervakantie.

We hebben vijf dagen op het huis van vrienden gepast en voor hun dieren gezorgd.

Het waren fijne dagen in een heerlijk warm huis. En daar is wat voor te zeggen hier in Nieuw Zeeland. Al heb ik in Nederland vaak in een tochtig huis gewoond, met enkele beglazing, het is vergeleken met de Nieuw Zeelandse huizen allemaal luxe!

Ik heb ontdekt dat ik erg ben verwend met de Nederlandse standaard voor huizenbouw...Hier in Nieuw Zeeland lijkt een huis leuk en gezellig vanbuiten, maar vanbinnen blijken het toch eigenlijk altijd weer een soort veredelde caravans te zijn.

Buitenmuren van triplex-plaat die -klop!- zeggen als je er op klopt.

En warmte die je zorgvuldig probeert te stoken, verdwijnt er net zo gemakkelijk weer door naar buiten.

En dan heeft ons huisje vorig jaar van onze huisbaas nog wel een heat pump gekregen, een soort warme föhn die boven je hoofd staat te loeien en die je als je onder de juiste hoek staat, wat warme lucht toeblaast.

Je kunt de Hemaworst-lucht erbij verzinnen, of de parfum-aanslag als je de V&D betreedt, op een grauwe winterdag met natte sneeuw. In dat halletje tussen buiten en binnen is het lekker warm; de warmte in een Nieuw Zeelands huis verdwijnt direct weer door de muren of het plafond, want het nut van isolatie begint nu pas heel langzaam door te dringen in het woon-comfort-besef van de Nieuw Zeelander.

Er bestaan sinds kort zelfs televisie reclames over.

En heel voorzichtig aan beginnen sommige kiwi's wat muren, vloeren en plafonds van hun woningen aan te pakken. Maar een eenvoudige cottage als waar wij in wonen worden niet zo modieus opgeknapt. Daar moet je het maar doen met wat er is. En dus zitten we iedere dag zodra de heerlijk warme winterzon is ondergegaan, met de gordijnen dicht, föhn aan, truien aan en mutsen op in de kamer, het liefst nog onder een wolletje.

Maar of je ramen nou elke ochtend druipen van het vocht, of de schimmel tegen de muren opkruipt of zich over het vloerkleed uitspreid, zolang je niet genoeg verdient om in een koopwoning te wonen, of de keuze maakt om te huren, ben je onderworpen aan het inzicht, de grillen en de portomonee van de verhuurder.

Als huurder heb soms maar weinig in te brengen.

Gelukkig hebben wij een heel aardige huisbaas, maar we hebben verhalen gehoord en gelezen over echte feeksen...

Onze huisbaas gaat direct aan de slag als er iets aan ons huisje mankeert, maar het is wel met de Nieuw Zeelandse mentaliteit, de goedkoopste oplossing: gewoon een plankje er tegenaan timmeren, een andere manier van het bekende doekje tegen het bloeden.

We lachen ons er vaak suf om en ik voel met vaak een verwend nest met mijn wensen en standaard van degelijkheid, maar soms heb ik het nodig er flink Hollands over te klagen.

Gelukkig kan dat met onze Nederlandse vrienden Esther en Justin, met wie we naast klagen ook heel veel heerlijke gesprekken voeren.

Zaterdag vertrekken ze voor een aantal maanden naar India. Ik ga ze missen...

Ik had nooit gedacht dat ik er belang aan zou hechten om Nederlanders in de buurt te hebben, maar sommige dingen kun je echt alleen maar begrijpen als je Nederlander bent!

Hoewel Nieuw Zeeland heel westers is, is veel toch ook een soort gezichtsbedrog en blijkt er toch een enorm cultuur verschil te zijn.

De Nederlandse cultuur is echt meer recht voor z'n raap, men zegt eerder waar het op staat, komt afspraken na; hier lijkt het ook zo te zijn, maar het is toch niet zo. Alles lijkt een beetje verborgen onder een mooi buitenkantje, maar, hebben we gemerkt, dikwijls als puntje bij paaltje komt...

Maar goed, de warmte in het heerlijke oppas-huis heeft ons heel veel goed gedaan.

Koken op houtvuur, stoken zoveel we maar wilden en intussen zorgen voor de kippen, schapen, eenden, poezen en hond.

Intussen heeft Harald samen met een vriend een commercieel koffieapparaat gekocht en gaan ze als de 'Partizani Brothers' feesten af met hun koffiekunsten.

Ook heeft Harald zich gestort op het organiseren van feesten in de lokale feestzaal, de Lower Moutere Hall, waar bands en dj's optreden, waar koffie word geschonken en waar lekker word gedanst.

Twee parties zijn er inmiddels geweest. De naamsbekendheid zoemt rond, en we hopen iedere keer meer feestgangers te trekken om de avond te vieren!

Daarnaast is Har nog steeds op zoek naar een baan. Dat is niet gemakkelijk in deze streek.

Er is weinig werk, en het grootste gedeelte van het werk dat er is, is oninteressant of slavenarbeid en alles met slechte arbeidsvoorwaarden en onderbetaald...

Op het moment is Harald aan de West Coast met een stel vrienden, om op het land en aan de hut te werken van Paul. Dat geeft hem gelijk wat ruimte voor nieuwe gedachten, ideeën en kracht.

Rozemarijn zit eindelijk weer op ballet. Daar had ze zo naar uitgekeken.

Twee jonge dames uit Nelson zijn een balletschool in Motueka begonnen en geven erg leuk les. Rozemarijn geniet er erg van en kijkt uit naar iedere zaterdagmorgen, omdat ze dan weer lekker kan dansen.

Ik heb er drie vaste dagen bij op mijn werk, dat is ook heel fijn. Intussen doe ik twee interne opleidingen, voor bejaardenverzorger en de specialisatie dementie.

Het zijn erg eenvoudige opleidingen, ik schat op mbo-niveau, maar het is fijn om ze te doen omdat ik zo ook het Engelse jargon onder de knie krijg en medische onderwerpen weer eens de revue laat passeren.

Bovendien biedt het certificaat gelijk salarisverhoging (twee kwartjes ofzo, maar hier in de streek ben je met ieder centje blij!).

Ook heb ik een interessant boek uit Nederland laten overkomen dat ingaat op de antroposofische visie op dementie.

Dat komt helemaal goed van pas, want ik ben gevraagd om Kunstzinnige Therapie te geven op de dementie afdeling.

Inmiddels heb ik twee sessies gedaan met de bewoners en de manager was lyrisch, de collega''s voornamelijk verbaasd over wat ik voor elkaar had gekregen en ikzelf was erg gelukkig en tevreden toen ik zag dat de kunstzinnig therapeutische oefeningen ook werken bij mensen met dementie!

Benieuwd hoe het allemaal vervolg gaat krijgen.

Today's the day

2011-05-20T08:56:00.004+12:00

De herfst is waarlijk ingetreden.

De nachten en ochtenden zijn koud, maar na een regenperiode van bijna drie weken, schijnt het zonnetje stralend warm zodra hij een stukje gestegen is aan de strak blauwe hemel.

Rozemarijn is nu 8 jaar.

We hebben haar verjaardag goed gevierd; Rozemarijn is erg verwend en ook nu komen er af en toe nog pakjes aan gestuurd uit Nederland. Ze heeft prachtige Nederlandse boeken gekregen, en daar zijn we heel blij mee, want ze leest nu ook graag zinnetjes in het Nederlands.

Op haar partijtje hebben we een speurtocht gedaan vanuit school, door de boomgaarden, naar huis. De kinderen moesten door opdrachten woorden bij elkaar sprokkelen, waaruit de letters de code zouden vormen om de schatkist te openen. Het was een groot succes.

Vorige week heeft Harald de zelfgemaakte witte wijn gebotteld en tijdens een bijeenkomst met wat vrienden om over onze dromen en plannen te mijmeren, hebben we de eerste flessen zoete wijn soldaat gemaakt.

Met weer een nieuwe -gebruikte, maar nu professionele- fruit juicer, tover ik steeds weer de heerlijkste sappen tevoorschijn! Het leuke is dat ik alleen maar even over het erf hoef te lopen om wat sinaasappeltjes te plukken, die nu rijp zijn. En de laatste appelboom geeft zijn appels voor mijn sap!

Dat voelt echt heel rijk. En gezond.

Rozemarijn is naar de tandarts geweest.

Helaas is haar opvolgend gebit niet zo sterk als we gehoopt hadden...Het schijnt dat haar tanden niet zo hard zijn als ze behoren te zijn.

Wie ons wat langer kent, weet van haar dramatische melkgebit en de traumatische ervaringen van verschillende tandartsen.

Ze zal dus weer heel wat moeten doorstaan. Maar we zien en merken aan haar dat ze erg gegroeid is en sterker is geworden.

In Nelson hospital heeft ze een röntgenfoto moeten maken en ze zei achteraf dat ze het helemaal niet eng had gevonden en er wel 'tienduizendvijftigtachtig' had durven laten maken!

Binnenkort horen we van de tandarts wat er moet gebeuren.

Harald is helemaal in de techniek gedoken.

Hij heeft prachtig gereedschap aangeschaft en zit urenlang te knutselen met hout, magneten, wisselstroom, en weet ik veel wat allemaal.

Het doel is om energie op te weken via wind, water, enzovoorts.

Regelmatig krijg ik uitleg, maar mijn technische kennis ligt zo ver onder nul, dat ik geen idee heb waar hij het over heeft. Maar ik kan zien op het metertje, dat de wind een wat voltage heeft geleverd via zijn apparaat!

Het is leuk om hem zo bezig te zien, en hij heeft er veel lol in. Hier kun je een filmpje zien van zijn kunsten.

Ondertussen staan er een aantal solliciaties uit voor Harald, waarop we stilletjes hopen.

Vandaag is de dag dat in Nederland ons huis verkocht wordt!!!

We hadden het bijna niet meer gedacht, maar er heeft zich een koper aangediend en zij heeft in deze tijd van ineenstorting van de huizenmarkt toch alles voor elkaar weten te krijgen.

Vandaag is de overdracht.

Summer Goodbye

2011-04-18T10:58:00.004+12:00

Het lijkt allemaal al weer zo lang geleden, de zomer en zelfs de nazomer heeft inmiddels plaats gemaakt voor echte herfst!

Vanmorgen hebben we verbaasd gestaan van de eerste sneeuw op de bergtoppen in de verte!

Dat deed de deur naar onze zomerse avonturen echt dicht.

Onze Franse vrienden zijn een paar weken geleden teruggevlogen naar Europa en genieten nu van de lente. Wij gaan de kou tegemoet.

Het huis heeft een tijdje erg leeg gevoeld, nadat zij vertrokken waren; want vier mensen extra in ons kleine huisje, was goed merkbaar.

We hebben een bijzondere tijd met elkaar gehad en allerlei lief en leed met elkaar kunnen delen.

De aardbeving in Christchurch, maar ook de aardbeving en Tsunami in Japan hebben veel indruk gemaakt en het is nog steeds dagelijks nieuws hier in Nieuw Zeeland.

Er zijn een aantal gezinnen permanent naar onze streek verhuisd, omdat ze het voortdurende na-schokken van de aarde niet meer konden verdragen; anderen zijn hierheen gekomen omdat hun huis niet meer bestaat en ze alles hebben verloren.

Het is wonderlijk dat zaken die in Nederland zo ver van mijn bed stonden, nu in ons dagelijks leven zijn terecht gekomen.

Inmiddels is de Paasvakantie aangebroken.

Rozemarijn gaat woensdag op pony-kamp! Het is een vervroegd verjaardag cadeau en ze is er heel blij mee.

Ze verheugt zich ook erg op haar verjaardag. Ze zit lijsten te maken van de vriendjes en vriendinnetjes die ze wil uitnodigen en heeft bedacht dat ze een speurtocht wil doen, net als haar neefje Mees, in Nederland.

Harald heeft opnieuw een baan in de moderne slavernij gevonden. Gisteren, op zondag, is hij begonnen in de appelpluk. Het is zwaar werk en hij komt echt gesloopt thuis.

Hij vermoed dat hij het dit maal wel getroffen heeft met de baas, die niet voortdurend langskomt om te controleren of wel alleen het juiste fruit in de bak terecht komt. Dat brengt wat minder spanning. Hij heeft het slechter getroffen met bazen...

Het is voor ons toch nog wel moeilijk te vatten dat Harald vanuit het sociaal werk, nu in deze banen-sector is terecht gekomen. Ik begrijp nu weer zoveel beter hoe het moet zijn geweest voor de 'gastarbeiders' in Nederland en de vluchtelingen die in hun eigen land soms dokter of ingenieur waren geweest en nu in de kassen moesten werken, of als vuilnisman.

We blijven onze ogen open houden voor een baan die beter bij Harald past. Er is hier helaas niet zoveel, dat wisten wij al toen wij naar Nieuw Zeeland emigreerden, maar de hoop blijft dat hij uiteindelijk een baan vindt, of creëert, die bij hem hoort.

Ikzelf ben helemaal gelukkig in mijn nieuwe positie als bejaardenverzorgster.

Nooit gedacht dat ik het er zo naar mijn zin zou hebben. Ik leer een totaal nieuw beroep, maar ik kan al mijn andere kwaliteiten ook gebruiken in de omgang met de bewoners van de dementie afdeling.

Men is ook erg tevreden met mij en het ziet er naar uit dat ik kan doorstromen naar de eerstvolgende vaste betrekking.

Het fijne is dat ik Rozemarijn mee mag nemen als Harald en ik allebei vroeg moeten beginnen. Dan kan Rozemarijn twee uurtjes op de afdeling doorbrengen, voor ze naar de achterkant van het verpleeghuisterrein loopt of fietst, waar haar school staat!

Ze vermaakt zich prima, en mijn collega's zijn dol op haar, evenals de mensen, voor zover zij beseffen dat er een kind is, laat staan dat het mijn dochter is.

Ik ga maar eens aan de slag in de keuken, iets lekkers maken voor Rozemarijn die lekker aan het spelen is met haar vriendinnetje Elisa. Elisa had eitjes meegenomen van hun kippen, wat zal het eens worden...pannekoeken, of wentelteefjes?

Mmmm!

Aardse beweeglijkheid

2011-03-08T09:30:00.005+13:00

Nieuwe gezichten op school; de aarde is in beweging.

De aardbeving in Christchurch van twee weken geleden heeft een flinke impact op ons nieuwe land. Ook op ons stadje Motueka.

Rozemarijn's school heeft een aantal leerlingen van de Vrije School van Christchurch opgenomen; verschillende families uit onze Steiner community verzorgen onderdak voor de kinderen en hun families die hun huis en haard zijn kwijtgeraakt in het natuurgeweld.

Er zijn vele initiatieven om onze mede-eilanders te helpen.
De te Awhina marae vangt honderden mensen uit Christchurch op, er wordt gevraagd om levensmiddelen te doneren, kleding, dekens. Bij de supermarkt kan bij het afrekenen met de pin een donatie gedaan worden aan het Rode Kruis.

Op donderdag hebben we een bijeenkomst met de antroposofische health reading groep en gaan we kijken in welk opzicht we therapeutisch zouden kunnen bijdragen.

Ondertussen blijft de aarde rommelen. Christchurch leeft al maanden met naschokken, die keer op keer de schrik aanjagen. Hier in Motueka voelen wij daar niets van, maar ik kan mij voorstellen hoe angstig dat moet zijn.

Wellington heeft een lichte beving gehad en sinds eergisteren beleeft ook Blenheim wat aardschokken, dat is toch wel heel wat dichterbij.

Er wordt al jarenlang een grotere aardbeving verwacht in deze streek, en aangezien de aardplaten flink bezig zijn, zou dat nu wel eens kunnen gebeuren.

Roerende tijden dus.

Inmiddels zijn onze vrienden uit Marseille Iris en Frank met hun Lola en pasgeboren Felix ook al weer drie weken in het land!

We genieten enorm van het samenzijn. We hebben een aantal mooie tochten met elkaar gemaakt en gekampeerd.

Rozemarijn voelt zich echt de grootzus van Lola en ze neemt haar lekker mee op sleeptouw.

Daarnaast zijn zowel Harald als ik aan het werk!

Harald verricht slavenarbeid in de peren pluk. Iedere dag komt hij afgepeigerd thuis. Het werk is niet echt belonend en de omstandigheden en voorwaarden zijn gewoonweg ouderwets.

Hier moeten wij toch echt wel aan wennen.

Ikzelf ben aan de slag als bejaardenverzorger op de dementen afdeling van een verzorgingstehuis. Het is voorlopig inval werk, maar kan leiden tot een vast contract.

Het is bijzonder werk en het is wonderlijk om (weer) in de voetsporen van mijn moeder te treden, die dit werk ook jarenlang heeft gedaan.

Ik ga nog in opleiding, zodat ik mijn werk nog beter kan uitvoeren, maar ik begin het ritme en de routines al aardig door te krijgen.

De manager van het verzorgingstehuis heeft gevraagd of ik in de toekomst ook iets met de kunstzinnige therapie zou willen doen. Dat is toch wel bijzonder.

Rozemarijn geniet iedere dag weer van school. Ze is nu een echt tweede klasser en haar lijf en gezicht beginnen zich nu echt te vormen naar de gestalte van een (bijna) achtjarig meisje.

Ook al is ze klein, ze heeft lange en ranke benen. Ze houd er erg van om zich te schmincken, te verkleden, het liefste in mijn lange jurken en dan een voorstelling te houden, ballet, of iets anders.

Op school zijn ze hard aan de slag met het alfabet, de kleine letters dit jaar.

Ze borduren iedere letter met een chain-stich en oefenen de vorm ervan in het zand.

Morgen gaan ze met de klas naar een boerderij bovenop Takaka hill, om pruimen te plukken en om kruiden te plukken voor thee op school. Wat een heerlijkheid, het leven in de praktijk!

We oogsten inmiddels veel uit de moestuin die Harald heeft aangelegd: snijbiet, sla, tomaten, broccoli, basilicum, boontjes, heerlijk!

En uit de boomgaard neem ik regelmatig een tasje gevallen appels mee, heerlijk voor een apple crumble, of zo uit het handje.

Moeder natuur heeft een wonderlijk karakter, zo opbouwend en voedend, maar tegelijkertijd zo destructief.

Whale rescue in Golden Bay

2011-02-07T11:50:00.002+13:00

Afgelopen vrijdagavond kregen we het bericht dat er een grote groep Pilot whales (grienden) was gestrand in Puponga, aan de voet van de Farewell Spit in Golden Bay.

Binnen drie kwartier hadden we onze spullen gepakt en stonden we klaar om walvissen te gaan redden!

Toen we twee en een half uur later in Puponga aankwamen, lag het vrijwilligerskamp er rustig bij. Men vertelde ons dat het inmiddels hoogtij was en dat men hoopte dat de walvissen gedurende de nacht zouden wegzwemmen.

De volgende morgen om 6:00 zijn we opgestaan en zagen op het strand 12 glanzende zwarte walvissen liggen. Zij hadden het niet gehaald...de rest, een grote groep van ongeveer 60 walvissen, was weer uitgezwommen.

Het was heel verdrietig om de walvissen daar te zien liggen, sommigen zwaar gehavend en bloedend, wellicht door het botsen tegen de scherpe rotsen bij laagtij.

Harald en ik namen ieder op onze eigen wijze afscheid van iedere walvis. Rozemarijn had haar emmer bij zich en zegende alle walvissen met water en spoelde de wonden uit.

Ze groef de staart van een van de walvissen uit het zand.

Het regende en de wereld leek droef. De zomerzon probeerde wel door te breken en dat resulteerde in een prachtige regenboog, die ons herinnerde aan de grote groep walvissen die het wel gered hadden en nu in de baai zwommen.

We pakten onze natte tenten in en reden door de Golden Bay op zoek naar de mensen van DOC Department of Conservation (=Staatsbosbeheer/rangers).

We vonden hen bij het strand van Pakawau.

In het water voer een bootje bij een grote groep walvissen die al spuitend door het water zwommen. In het water stond een lijn van mensen, om te voorkomen dat de walvissen weer zouden stranden.

Wij gingen direct het water in en zagen vier walvissen die toch gestrand waren, het water ingeduwd worden door een grote groep vrijwilligers en mensen van DOC en Project Jonah.

Wat prachtig om te zien. Het roerde menig vrijwilliger diep.

De groep walvissen zwom verder en dreigde op een ander strand te stranden. De hele ploeg vrijwilligers sprong in de auto en reed naar het strand verderop, om in het water de walvissen op andere gedachten te brengen.

Zo reden we de hele ochtend en een gedeelte van de middag van strand naar strand om de walvissen te behoeden zich te stranden.

Aan de top van Golden Bay ligt de Farewell spit, een 30 km lange strook duinen, die de baai gedeeltelijk omsluit. Het schijnt dat het zand de sonar van de walvissen er niet op niet weerkaatst waardoor zij denken dat ze in de open zee zwemmen. Het wisselen van hoogtij en laagtij gaat zo snel, dat ze al gauw stranden in dit gebied.

Rond 3 uur s'middags kwam het bericht dat de groep was gestrand aan het begin van de Farewell spit, dus gingen wij daar meteen naartoe.

Harald had inmiddels een wetsuit kunnen lenen van iemand uit de buurt, zodat ook hij, die nogal een koukleum is, lang in het water kon blijven.

Lopend of met jeeps van DOC legden we de 2.5 km af vanaf de parkeerplaats naar de plek waar de walvissen lagen.

Het was triest om zoveel van die prachtige walvissen te zien liggen. Ik telde er 43.

We kregen emmers en lakens om de walvissen nat te houden, om te voorkomen dat ze oververhit zouden raken en verbranden door de zon, die inmiddels flink was gaan schijnen.

Het was verschrikkelijk om te zien hoe snel de zee zich terugtrok, de angst dat er geen water genoeg zou zijn om hen nat en koel te houden was groot.

Gelukkig werden er diepe kuilen gegraven, waarin het water bleef staan, en kwam er dankzij het maken van dammen en geulen wat extra water terug gestroomd.

Harald droeg zorg voor een gestreste en heel gevoelige walvis. Het was belangrijk dat je tegen haar bleef praten en uitlegde waar je het water zou gieten, anders ging ze zwieperen met haar staart.

Rozemarijn droeg emmers water af en aan en vond het geweldig om voor de walvissen te zorgen.

('s-Avonds vertelde ze mij dat ze later ook graag walvisredder zou willen worden, bij DOC of Project Jonah)

Ikzelf droeg water naar meerdere walvissen en ging vaak naast hen zitten en legde mijn arm om hen heen om hen gerust te stellen. Sommige walvissen openden hun ogen toen ik tegen hen sprak en keken met echt aan! Er was zelfs een walvis die probeerde met hoofdbewegingen te volgen waar ik was en wat ik deed.

Hun stevige lijf voelde warm en hard, een beetje rubberachtig, maar ik kon het leven erin zo duidelijk voelen.

Ze maakten hun lieve, soms angstige geluiden, een soort piepen. Ze waren met elkaar aan het communiceren, maar lieten soms ook merken wat ze wilden, of dat ze je aandacht wilden hebben.

Zes uur lang zijn we zo bezig geweest, met het nathouden, het graven, het water halen, het troosten en geruststellen.

Toen moesten we weg, omdat het tij zou inkomen en het dan te gevaarlijk werd in de avond.

In de ochtend zouden we weten of de walvissen waren vertrokken.

De volgende ochtend bleek dat ze inderdaad waren vertrokken, maar dat ze tijdens het nieuwe laagtij wederom gestrand waren, ditmaal op drie verschillende plekken.

DOC wilde alleen mensen met wetsuits hebben, om de dieren uit te zetten. Harald ging het water in, en moest ze tegenhouden tot het zo hoog was dat ze de groep konden verenigen met de andere groep die naar hen toegekomen was.

Later werden ze verenigd met de derde groep en samen zwommen ze de diepte van de baai in, eindelijk in de juiste richting.

Wij zijn toen terug naar huis gegaan, in de hoop dat zij spoedig de zee zullen bereiken.

Vanmorgen heeft Harald het DOC in Takaka gebeld, en zij meldden dat de groep nog steeds vrij rondzwom, dat ze in de nacht niet gestrand waren en dat ze nog steeds in de juiste richting zwemmen.

We moeten onze 'fingers crossed' houden, hopelijk zwemmen zij vandaag nog de zee op!

Filmpjes van ons avontuur zijn te vinden als je klikt op de volgende links:

http://www.youtube.com/watch?v=X7Gr3R70x2Y

http://www.youtube.com/watch?v=lXKcceoYGnE

http://www.youtube.com/watch?v=fupdvEbVOXc

http://www.3news.co.nz/Whales-continue-to-beach-after-refloating-attempts

Ons leventje als Nieuw Zeelandse residenten

2011-01-25T20:20:00.004+13:00

Zo, dat zit er weer op.

We hebben vanmiddag een klein uurtje geplukt in de zwarte bessen gaarde achter ons huis en een emmer vol sappig zoete balletjes geoogst!

De machinale oogst is vorige week gebeurd, maar toen waren wij er niet.

Wij hadden namelijk het geluk onze Nederlandse vriendin Kim over te hebben en zijn met haar anderhalve week gaan kamperen om haar het prachtige land waarin wij wonen te laten zien en beleven.

Door de overweldigende Buller Gorge zijn we naar de Westcoast getrokken, waar we de mooiste kampeerplekjes in de natuur vonden.

Onze avonden bestonden uit ons goed inpakken tegen de sandflies (= fruitvliegjes die kunnen bijten als een pitbul), kampvuurtje maken, eten koken, Dukes erbij (Harald's appel/kersenwijn), en gitaar spelen onder een stralende sterrenhemel.

We hebben de pancake rocks in Punakaiki bezocht en ook de warmwaterbronnen bij Hari Hari, die we dankzij Kim-regelt-het-wel.nl eindelijk vonden. Zij stapte op een paar werklui af die in de buurt van de bron werken en vroeg hen hoe we er konden komen.

We kregen zelfs een schop mee om een bad mee uit te graven, als dat nodig was. Harald ontdekte een aantal mooi gemaakte warm water baden in de oever van de rivier, dus graven was niet nodig en daarin hebben we lekker gebadderd. Het blijft bizar om in de bedding van een koude rivier heerlijk warm water uit de grond te voelen opborrelen!

Ook hebben we de gletsjers bewonderd en gekampeerd op een weggetje in het boerenland aan de rivier, met uitzicht op Mt Cook/Aoraki, Mt Tasman en de Fox gletsjer. Meestal is het hier zwaar bewolkt of regent het, maar nu hadden we de prachtigste luchten.

Harald verzorgde een heerlijk vuurtje en zo zaten we weer naar de sterrenhemel te turen.

Via de Haast pass reden we ons geliefde Wanaka binnen, waar we 6 jaar geleden lang hebben verbleven. We konden zelfs op het landje waar wij toen woonden, kamperen en mochten gebruik van het kleine huisje, de whare.

Ook hebben we heel wat van onze oude vrienden gezien en fijn kunnen bijpraten.

Het was zo leuk om Kim binnen te zien lopen in onze verhalen van vroeger en ze daarmee ook in het heden te plaatsen.

Vanuit Wanaka trok Kim verder om nog wat eigen avonturen te beleven en wij zijn in twee dagen teruggereden naar Motueka, naar huis.

Zo voelde het echt.
We verlangden er zelfs een beetje naar om weer thuis te komen.

Afgelopen zondag was het Riverside Peace and Music festival; wij waren gevraagd om mee te helpen. Harald heeft allerlei klusjes gedaan en ik heb samen met twee vriendinnen een eenvoudige dansvoorstelling gedaan met kinderen en volwassenen.

Vorig jaar zijn wij ook naar het Riverside festival gegaan, dat betekent dat we nu echt een jaar in Motueka zijn.

Als ik zo terug blik, kijk ik terug op een grote opeenstapeling van avonturen, met ups en downs, maar met uiteindelijk het gewenste resultaat: gesetteld in de gemeenschap, vriendschappen opgebouwd en natuurlijk niet te vergeten de verblijfsvergunning!

Morgen maar eens aan de slag met het maken van zwarte bessen jam.

We zijn binnen!!!!

2010-12-20T11:36:00.002+13:00

Kortgeleden kregen we te horen dat onze aanvraag voor residency bij de laatste case officer lag, voor de eindbeslissing.
We schrokken en waren een beetje ontdaan toen ze voor de zoveelste keer allerlei bewijzen wilden zien van een en ander, maar hielenlikkend stuurden we alles nog een keer op.
Een week later belde Harald onze case officer op om te vragen hoe het er voor stond, want voor hem en Rozemarijn begon de tijd te dringen, aangezien hun visa 21 december, morgen dus, zouden verlopen.
Ze gaf niet de indruk dat het allemaal zou gaan lukken, zij had haar werk inmiddels wel af, maar de aanvraag lag nu bij een technische adviseur, voor de kwaliteits check, en dat zou nog wel eens even kunnen duren, want er is bezuinigd op personeel, er ligt een grote stapel aanvragen, en de kerstperiode komt eraan, wat hier zomervakantie betekent!
De volgende dag echter, ontving ik een email, met de mededeling dat ze om een "fast track quality check" had gevraagd.
Ik stuurde haar een hartelijke email terug, met dankwoorden en de beste wensen voor de kerstperiode.
Drie uur later hadden we de toezegging voor onze Permanent Residence binnen!
Toen ik deze onverwachte verrassing las per email, was Harald net de deur uit om te voetballen.
Samen met Hajnalka, die mij een uurtje daarna kwam ophalen om te gaan dansen, reed ik naar het voetbalveld en juichend renden wij naar de voetballende club om de wedstrijd met het geweldige nieuws te verstoren!
De volgende dag hebben we onze paspoorten verstuurd en vanmorgen werden ze per courier afgeleverd, met de zo gewenste sticker erin!!!!
Wij mogen ons nu dus Nieuw Zeelandse residents noemen!

De zomervakantie is aangebroken. Rozemarijn heeft haar eerste jaar op school in Nieuw Zeeland goed afgesloten en heeft een prachtig getuigschrift gekregen van haar juf, die heel erg tevreden is over haar groei.
Harald is in de afgelopen weken heel hard bezig geweest een moestuin te creeren om ons huisje.
Hij is aan de slag gegaan met bukashi, een compost verworven met EM (Efficient microorganisms) en experiementeert met een vriend van Riverside met het maken van wijn met EM. Hij verwacht over een aantal weken zo'n 250 liter vruchtenwijn!
Ikzelf ben lekker aan het schrijven en ook aan het groeien op verschillende gebieden.
We verwachten bezoek uit Nederland, waar we ook erg naar uitkijken!
Het leven is mooi en fijn en eindelijk kunnen we ons echt op het leven hier gaan richten.

Work permit!

2010-11-06T15:01:00.004+13:00

Gisteren brak mijn oer-Hollandsche klomp en wel op verschillende plaatsen.
Bij het checken van de emails, was er een bericht van Immigration New Zealand, dat er updates waren op onze status van de Immigration website.
Dat moest ik natuurlijk direct checken en daar stond zowaar dat ik de houder ben van een tijdelijke work permit, geldig tot 15 maart 2011!!!
Die hele work permit had ik eigenlijk helemaal afgeschreven, het zat er gewoon niet in, er waren te veel complicaties om dat voor elkaar te krijgen, en nu ik het compleet had losgelaten, was daar ineens het bericht dat ik een work permit heb!
Nu ben ik weer helemaal legaal in het land.
Harald, ik en Rozemarijn hebben er op geproost en hebben overdag een glaasje geklonken!
We moesten wel erg lachen, want in het bericht stond dat ik nu voor de Vrije School in Motueka mag werken, te Marlborough.
Marlborough is een prachtige streek die welliswaar grenst aan ons Nelson District, maar die zeker niet de provincie is waarin wij wonen!
Nu moeten wij ons, om in dit land te mogen komen wonen, tot op het bot uitkleden, dienen wij Immigration te voorzien van allerlei bewijzen van kunde en vlekkeloosheid en alles in een kort tijdsbestek, maar zelf mogen zij er alle tijd voor nemen en kunnen ze het schijnbaar maken om zo'n geografische fout te maken!

Aan het eind van de middag hebben we genoten van een barbeque bij onze vorige huisbaas Christine, om het huisje in te wijden, waaraan Harald heeft gewerkt in het begin van het jaar.
Daarna zijn we onverwacht naar een feest gegaan, in Marahau, waar een idyllische woongemeenschap leeft in een prachtige vallei.
Het feest had 'mythologische creaturen' als thema en iedereen had zich geweldig uitgedost.
Er was een groot kampvuur, een soort outside lounge waar films van dolfijnen, haaien en walvissen werden getoond, en een tent waarin dj's draaiden, muzikanten op hun trommels, didgeridoo's en gitaren speelden en waar er heerlijk in het gras gedanst werd onder de prachtige sterrenhemel.
Een welverdiend feestje, vonden wij zo.
Nog even en dan hopen wij zelf een feestje te bouwen, als we ook de permanent residence binnen hebben!

Lentegroet

2010-11-03T13:40:00.003+13:00

"De lucht is zwanger van de lentegeuren", die uitdrukking vind ik zo mooi en komt iedere dag in mij op als ik door Motueka fiets. Overal ruikt het zoet en zacht.
De tuinen, parken en perken staan er prachtig bij, met hun kleurenpalet aan bloesem.
Het is een wonderlijk gezicht om een boom te zien die zowel rijpe vruchten draagt, als tedere bloemetjes. Een mooi gezicht, die paars-witte knoppen tussen de gele citroenen.
In de boomgaard zijn de appelbloesems van de boom gevallen en zijn kleine knopjes zichbaar, waar de appels uit zullen groeien, in overvloed.
De kiwibloesem geurt krachtig als we door de boomgaard fietsen op weg naar school.
De nachten zijn nog fris, het is vrij nat geweest voor de tijd van het jaar en laatst lag er nog wat laatste sneeuw op de bergtop, maar de dagen zijn mooi en warm.
Er is een lentewind opgestoken, die met een paar weken weer schijnt te gaan liggen.
Het leven is goed.
Harald is net terug van een paar dagen op zeejacht in Golden Bay, samen met onze oer-hollandse vriend Sjarrel, die het Riverside cafe runt. Vissen vangen, mossels en kokkels plukken, kampvuurtje maken, kamperen.
Hij staat nu in de keuken met Rozemarijn, om de visjes te fileren die hij heeft gevangen.
Rozemarijn bestudeert de visjes aandachtig en voelt goed hoe visjes aanvoelen, hoe ze het bekje kan opendoen, hoe zacht een vissenoog is.
Ze verliest steeds meer van onze stadse conditionering en begint een echt plattelandskind te worden. (Op de angst voor spinnen die ze met mij deelt na).
Dagelijks brengt ze een bezoekje aan de kippen op ons landje en speelt daar met hen, tilt ze op, of aait ze.
Met Isabel, de dochter van Sjarrel, struint ze uren door de weilanden, tussen de koeien en de kippen en de eieren.
Met dit vriendinnetje Isabel heeft ze in het afgelopen weekend voor het eerst met de fire stick gespeeld. Harald had Rozemarijn al wat basisbewegingen geleerd, maar nu deed ze de kunstjes met vuur aan de uiteinden van de stok! Het zag er geweldig uit.
Dat smaakt vast naar meer!
Ik mis het werk op de kleuterschool ontzettend, al heb ik mij er bij neergelegd dat dit werk er voor mij voorlopig niet inzit. Wie weet wat de toekomst brengt.
Ikzelf heb in de afgelopen weken wel hard gewerkt aan het maken van kleine leren zakjes, die als ketting omgedaan kan worden, om een edelsteen of kristal in te dragen. Deze hopen we op de lokale markten te gaan verkopen.
We hebben een voorproefje gedaan op de Ngatimoti Spring Fair, waar het helaas nog niet echt liep. Het wachten is op het toeristen seizoen.
Harald klust ondertussen voor een baas en verdient daarmee wat centjes om te overleven.
Hij verft huizen, maait gazons, en klust in en om huizen van klanten.
Onze vriendin Esther heeft laatst voor haar gezin ongeveer een kwart koe gekocht, bij een boerderij waar net een 'home kill' was gedaan. Wij hebben wat van het prachtige vlees mogen overnemen.
Zo gaat dat hier dus, je koopt een kwart koe.
Nog niet zolang geleden zou niemand van mij verwachten dat ik daar een eerlijk stukje over zou kunnen schrijven, na mijn bijna 30 jaar vegetarier te zijn geweest. Maar hier in Nieuw Zeeland is alles echt anders, ruiger. En zelfs ik begin daar een beetje in te passen.

Immigration maakt het ons niet gemakkelijker, maar er lijkt een einde in zicht te zijn.
Een aantal weken geleden kregen we het bericht dat ik mijn workpermit (niet verwarren met de permanent residence) alleen zou krijgen als de school een open vacature had uitstaan en recentelijk had geadverteerd, zodat ook Kiwi's op de baan zouden kunnen reageren.
Dat ik voor de andere case officer (die van de permanent residence) zelfs al mijn contract had moeten tekenen voor deze baan, en zij zagen dat ik de perfecte persoon ben voor deze baan, maakte geen verschil...!
In samenwerking met school zijn we hiermee aan de slag gegaan en hopen immigration te overtuigen dat ze die work permit gewoon moeten toekennen.
Intussen is immigration (permanent residence) nog steeds bezig met een onderzoek dat heel veel tijd heeft gekost...Dankzij het inspringen van mijn vader in Nederland, die een instantie heeft bezocht die hopelijk met het juiste antwoord kwam, zijn we sinds vandaag hopelijk weer een stapje verder.
Als dit onderzoek is afgerond, is onze case officer tevreden met onze aanvraag en zal zij deze doorsturen voor de eind beslissing.
Tot voor kort duurde dit een week of drie, tegenwoordig duurt dat zes weken.
Er schijnt enorm op de immigration ambtenaren te zijn bezuinigd, waardoor de case load per ambtenaar veel hoger is geworden...
Mocht de work permit niet toegekend worden, en ik dus geen recht meer heb op verblijf in Nieuw Zeeland, dan zal de case officer voor de permanent residence een verzoek voor urgentie indienen voor de eind beslissing.
Zoals het er naar uitziet, zullen wij de sticker in ons paspoort binnenkrijgen op het moment dat we als gezin net niet meer rechtmatig in Nieuw Zeeland verblijven.
Maar misschien ook wel eerder.
Laten we dat maar visualiseren en manifesteren!

Veren

2010-09-26T22:44:00.002+13:00

Volgens mij moeten we nu op de bodem zijn beland en veren we langzaam op.
Het voelt vredig om mij heen, ik voel mij weer veilig.
Alles wat zeker was is weg en het lijkt erop dat er allerlei nieuws voor terugkomt.
Afgelopen maandag ging er een deur dicht, maar tegelijkertijd gingen er nieuwe deuren open.
Voortijdig mijn inziens, werd door het schoolhoofd aangekondigd dat een van de twee kleuterklassen toch dicht gaat, wat betekent dat mijn geliefde werk als kleuterjuf ophoudt.
Persoonlijk heb ik niet het gevoel dat er voldoende is gestreden voor het behoud van de twee klassen en is de betrokkenheid van de Steiner community niet tot zijn volle potentieel gebruikt.
Ik vergelijk het steeds met de geweldige Spring Fair van vorige week, die dankzij de inspanning van velen en vele vergaderingen tot stand is gekomen.
Voor dit besluit is de gemeenschap een maal bijeen geweest...
Maar goed, zonder in al teveel verwarrende en onthutsende details te vervallen, ik kan melden dat mijn week inderdaad een zeer hobbelige weg nam, waardoor ik emotioneel flink door elkaar werd geschud, en mijn lieve gezinnetje met mij.
Hoewel, op de dag dat ik te horen kreeg dat mijn werk erop zat, kreeg Harald via de man van mijn lieve kleuterjuf-collega een baan als klusjesman!
Hij kon op dinsdag langskomen en mocht meteen aan de slag. Eerst zwart, maar als de Residence er doorheen is, wit!
Ook lag er die dag een brief voor Harald in de brievenbus, met de uitnodiging voor een sollicitatiegesprek bij Get Safe, jeugdwerk Motueka!
Daarnaast kreeg een email van Immigration Christchurch dat ik volgende week waarschijnlijk een case officer heb die mijn aanvraag voor een work permit met voorrang gaat behandelen...!
Hoe cynisch!
Maar de school kan mij dan eindelijk gaan uitbetalen!
Tussen alle emoties door vierden we wat kampvuurfeestjes bij vrienden in de Riverside community.
Afgelopen donderdag heb ik afscheid genomen van mijn klasje; het was mooi en verdrietig tegelijk. De kinderen hadden tekeningen gemaakt en Hajnalka had een prachtig boekje gemaakt
met foto's van mijn maanden in de kleuterklas.
Ik zal deze droombaan zo missen.
Maar wie weet wat de toekomst brengt. De school wil mij graag terug, als alles rond is, voor zowel mij als de voor de school.
Immigration heeft er nog eens een schepje bovenop gedaan, en we hebben weer eens een heleboel 'evidence' moeten aanleveren voor een obstakel op de weg naar residence.
Gelukkig hebben wij zoveel bijzondere vrienden die een bijdrage hebben geleverd om ons verder te helpen op onze weg!
We vertrouwen erop dat het ons weer verder brengt!

Vacuum

2010-09-07T16:17:00.003+12:00

Ja hoor, het kan allemaal nog erger, nog onzekerder, het kan wel degelijk nog een graadje gekker!
We hangen al wekenlang in het luchtledige te bengelen, doen onze riem nog een gaatje strakker, halen diep adem en gaan weer wat langer koppie onder.
Vandaag maar weer eens gebeld met onze Case Officer, omdat we maar geen bericht van haar kregen, terwijl zij ons toegezegd had ons op de hoogte te houden van haar laatste bezigheden.
Afgelopen vrijdag had ik haar al gemaild, met name om haar te vragen of zij misschien wat druk op de ketel kon zetten bij de branch waar de Work Permit wordt behandeld.
Omdat ze tot op heden nog niets had laten horen, sprak ik haar antwoordapparaat maar in (waar al twee weken op vermeld wordt dat ze tot 26 juli met haar Annual Leave is...).
Aangezien Immigration New Zealand alleen via een algemeen telefoonnummer te bereiken is, zolang je geen Case Officer hebt, en dat hebben wij nog niet voor de Work Permit, kon ik deze branch niet bereiken.
We willen echt wat druk uitoefenen, want mijn Visitor Visa verloopt op 28 september!
We hebben nog steeds geen inkomsten en hoe spaarzaam we ook leven, onze beurs is nagenoeg leeg.
Toen ik via de Immigration Website probeerde of ik via andere wegen bij deze branche binnen kon komen, per fax of email, viel mijn oog op het bericht dat de branche, waar mijn paspoort dus al ruim een maand ligt, dicht is, omdat het in de risicozone ligt ten gevolge van de aardbeving in Christchurch!
Hoelang dit zo gaat blijven weet ik niet, maar de 80 dagen die ze mij laatst hadden toegezegd, zouden nu wel eens ontoereikend zijn na deze natuurramp!
Dit gaf een nog groter gevoel van totale overgave; ik heb niets meer in de melk te brokkelen, ik heb er geen controle meer over, alles ligt nu volledig buiten mij!
Het is vreemd te ervaren hoe we schaakmat staan:

* mijn visa kan niet verlengd worden
* Er kan niet aan mijn Work Permit gewerkt worden
* Mijn paspoort kan niet vanuit Christchurch naar de Wellington branch om de eventuele Residency te verwerken
* Ik kan het land niet verlaten, want mijn paspoort ligt nog op de Christchurch branche

Wij weten het niet meer, we vertrouwen er maar op dat het allemaal zo moet gaan.
Deze maand moeten alle puzzelstukjes in elkaar vallen of niet...
We kunnen niet meer doen dan we hebben gedaan.
We laten het maar los.

Into the void

2010-09-03T15:39:00.002+12:00

Alle zekerheden die er waren of die er hadden kunnen zijn, omtrent ons Nieuw Zeelandse bestaan, zijn in de afgelopen twee weken in het niets opgelost, ofwel hebben kaldeidoscopisch gezien een volledig andere vorm aangenomen dan tot nu toe.
De laatste strohalm die ik nog vasthield, de zekerheid van mijn werk op de kleuterschool, werd eveneens onder mijn voeten weggemaaid.
We zweven nu ergens in het grote Niets en Alles tegelijk, het is werkelijk een emotionele achbaan, die alle energie verbruikt die ik dacht te hebben voor dit emigratieproces.
We werden bijeengeroepen voor een vergadering over de voortgang van de kleuterschool. Deze blijkt in zulke financiele problemen te zijn geraakt, dat ze Hajnalka en mij niet meer kunnen betalen. Omdat wij ons nog niet hebben kunnen registeren (hiervoor dien ik eerst de opleiding voor Early Childhood Education af te ronden, wat in de planning zat voor volgend jaar) komt er voor ons nog geen subsidie binnen van de overheid.
Afgelopen woensdag is er echter een spoedbijeenkomst gehouden met de Steiner Community en de ouders van de kleuterklas, met de vraag of men bereid is om een hogere ouderbijdrage te betalen en zo de kwaliteit en identiteit van een Vrije Kleuterschool behouden kan blijven.
Hajnalka en ik voelen ons zeer gesteund door de ouders, want zij willen ons dolgraag behouden en zijn, zoals het er vooralsnog uitziet, bereid om daarvoor te betalen.
De manier waarop het allemaal gegaan is kan ik nog niet helemaal bevatten, maar kort samengevat, tekende ik vorige maand mijn contract, werd ik een maand later als het ware ontslagen, maar is mijn baan veilig gesteld door de Steiner Community!

De Permanent Residence lijkt nog een maand op zich te laten wachten. Intussen had ik een Work Permit aangevraagd, om toch al aan de slag te kunnen binnen de school, en wat te gaan verdienen, want onze financien zijn zo goed als op.
Toen ik vorige week belde hoe het ervoor stond, werd mij mede gedeeld dat het 80 dagen kon duren, in plaats van de beloofde 30 werkdagen. Tussentijdse verandering van het curriculum...
Mijn visitor visa verloopt aan het eind van deze maand...mijn vraag aan Immigration was, of ik dan ook het land uit moet, terwijl ik op de Work Permit en/of Permanent Residence wacht.
Nou, dat raden ze inderdaad aan, maar ik kan er natuurlijk zelf voor kiezen om illegaal in Nieuw Zeeland te verblijven....
Het lijkt erop dat de maand september voor een heleboel antwoorden gaat zorgen en ik hoop dat het antwoorden zijn die allemaal op elkaar passen en zo de puzzle compleet maken, maar vooralsnog drijven we in de ruimte en hebben we geen idee welke kant we opdobberen!

Het leventje hier in Motueka zelf verloopt nog steeds heel lekker.
Afgelopen donderdag hebben we een oudergesprekje gehad met Kay, de juf van Rozemarijn. Ze is heel tevreden over haar. Rozemarijn leert goed, begint de Engelse taal goed te lezen en schrijven, maakt met veel geduld mooie tekeningen en schrijfwerkjes.
Ook ervaart zij Rozemarijn als een sociaal meisje, met geduld voor de dingen die zij doet, een meisje dat graag speelt en veel fantasie heeft.
Ze zou wel tien Rozemarijntjes in haar klasje willen hebben.
Gisteren is de klas naar de estuary gelopen, waar zij de godwits, grutto's hebben bekeken.
Deze vogels hebben zojuist 8 dagen en nachten non-stop gevlogen en nestelen nu in deze streek.
Er volgt ook een tentoonstelling over de grutto, waaraan ook Rozemarijn's klasje meedoet.

Harald is veel aan het werk met vriend en jongerenwerker Paul, met wie hij de meest fantastische projecten bedenkt en uitvoert. Wie weet leidt dit ooit nog eens tot een vaste, en betaalde, baan!
Om een centje te verdienen, is Harald op aanraden van Cliff van de recycle center, aan de slag gegaan met het maken van speelhuisjes voor kinderen. Het begint er als een werkplaats uit te zien naast ons huisje!
Cliff heeft hem voorzien van hout en andere materialen, waarvan Harald wellicht ook nog kippenhokken en plantenkassen zal maken.
Het is heerlijk om hem zo bezig te zien. Hij laat al zijn creativiteit erop los!

Verder dromen we lekker verder met onze vrienden over het delen van een stukje land en een eigen woongemeenschap!
Dit zijn bijeenkomsten en vriendschappen waaraan we ons weer helemaal opladen!

Nog maar even verder zweven dan maar en hopen dat we spoedig weer wat vaste grond onder onze voeten hebben.

Soms denk je alles op de rails te hebben, maar dan lijkt de rails ineens in het niets op te lossen...

2010-08-20T11:09:00.002+12:00

Tja...een soort van radeloosheid, wanhoop, woede, verwarring, onbegrip, algehele numbness, dat zijn maar een paar begrippen die mij, op deze zonnige lente dag doordrengen.
Dat de kleuterschool waar ik werk financiele problemen had, was mij al langer duidelijk, maar omdat we vorige maand nog mijn contract tekenden, en er getekend werd voor een Work Permit, nam ik aan dat het toch nog wel uit te houden viel.
Tot we afgelopen woensdag een spoedvergadering hadden met het hele kleuterschoolteam en de Trust van de school...
De situatie is zo neipend, dat er drastische veranderingen doorgevoerd moeten worden.
Er komt te weinig geld binnen van de staat, omdat zowel Hajnalka als ik (nog) niet geregistreerd zijn bij de Teachers Council.
In mijn contract was als voorwaarde opgenomen dat ik in de komende anderhalf jaar de opleiding Early Childhood Education zou volgen, waarna ik zou voldoen aan de staatseisen.
Wie weet komt het niet eens zo ver...
Het lijkt erop dat ze mij en Hajnalka kwijt gaan raken. Hiermee werken ze naar een totale catastrofe van de kleuterschool toe, want dan wil de andere kleuterjuf ook niet blijven werken, en komt de juf die een half jaar met verlof is, waarschijnlijk ook niet terug.
Ze hebben lang met state teachers moeten werken, omdat deze de registratie hadden en er dus financien binnenkwamen van de staat, maar daarmee verdween de hele antroposofische identiteit.
Met Hajnalka en mij hebben ze deze kwaliteit voor de volle 100 procent, alleen niet de staatsinkomsten...dus zouden ze een staats teacher aan moeten nemen, want Vrije Schoolleekrachten zijn niet in overvloed in Nieuw Zeeland.
Er bestaat zo'n groot verschil tussen een reguliere kleuterschool en een Vrije School kleuterklas.
Dat is zo moeilijk over te brengen op een state teacher; ze slaan op hol als je begint over de engel van een kind, of over de geesteswereld, of over het ether lichaam of astrale lichaam van een kind. Dat kan in een gewoon gesprek als ingewikkeld zijn, maar als je en een leerkracht moet inwerken, envaak helemaal niet op zit te wachten) maakt het het werk in een Vrije School behoorlijk zwaar.
Als de Work Permit binnenkomt, heb ik er misschien helemaal niets aan. Hiermee mag ik alleen werken op de opgegeven werkplek.
Als die Permanent Residence nou eenmaal binnen is, kan ik ook naar ander werk gaan zoeken; bovendien mag Harald dan ook gaan werken.
En dat is heel hard nodig, want al een tijdje hebben wij geen cent meer te makken...
Mijn visum is nog maar een maand geldig, Harald en Rozemarijn hebben een visum tot het eind van het jaar. Ik zal mijn visum met geen mogelijkheid kunnen verlengen, want daarvoor moet je aantonen dat je geld hebt!
Terug naar Nederland? Aan die optie wil ik nog niet denken. Daar hebben we trouwens ook geen geld voor! Hahaha.

Ik ben even helemaal van mijn positieve wolkje af, heb wel met mijzelf afgesproken dat ik daar vanmiddag weer naartoe klim, maar voorlopig moet ik even stoom afblazen.
Daarna vinden we weer een focus punt en roepen we de nieuwe koers in het leven!
Jullie horen van ons, hopelijk snel met positieve berichten!

Het blijft een gek fenomeen, dat alle 'zekerheid' die je denkt te hebben zo onder je voeten vandaag geschopt kan worden.
Op naar niveau 2 van de scholing in vertrouwen. We gaan ervoor!

Invitation Spring Fair

2010-08-13T19:55:00.001+12:00

Harald en ik hebben een leuk filmpje gemaakt voor de Lente Bazaar$ van de school, op 19 september aanstaande.
Enjoy!

Dromen verweven met andere dromen

2010-07-24T11:04:00.003+12:00

Gedurende het gebeuren rondom de emigratie, het vinden van werk, regelen van allerlei zaken, vallen we van verbazing in verbazing.
Hoe ridicuul kan bureaucratie zijn...
Zo probeerde ik online een bankrekening te openen. Hiervoor had ik een identiteitsbewijs nodig, mijn paspoort bijvoorbeeld, en een Nieuw Zeelands bewijs, bijvoorbeeld een rijbewijs.
Mooi, ik heb nog steeds die Learners Licence, waar ik overigens niets meer heb gedaan sindsdien...en die is rechtsgeldig hier!
Ik vul de gegevens van mijn rijbewijs in, waarop de vraag verschijnt of ik een auto op mijn naam geregistreerd heb. Ik vul in dat er geen auto op mijn naam staat.
Vervolgens krijg ik de mededeling dat daardoor de kans dat ik online een bankrekening kan openen klein wordt! Huh? Wat heeft een autoregistratie in hemelsnaam te maken met het openen van een bankrekening?
Het garandeerd niet mijn woonadres, want iedere toerist kan in Nieuw Zeeland een auto op zijn naam zetten, zonder een vast adres te hebben. Je geeft gewoon het adres van een kennis op!

Naast het regelen van al deze zakelijke zaken, onderzoeken we ook verschillende woonvormen. Het leven in een woongemeenschap trekt ons nog steeds erg aan.
De streek waarin wij wonen schijnt veel gelijkgezinden te trekken. Er zijn hier woongemeenschappen die al vele jaren meegaan.
Ook is het een vruchtbare streek voor nieuwe initiatieven.
Een paar weken geleden is Harald met Justin naar Takaka gegaan, waar een symposium werd gehouden over de mogelijkheden van 'land share' en de wettelijke zaken daarom heen.
Gisteren gingen we op uitnodiging van Esther en Justin naar een potluck dinner bij een groep mensen die allemaal dromen van een woongemeenschap, om gedachten en visies met elkaar te delen en eventueel te linken.
Esther en Justin waren weer door andere woongemeenschap-pioniers uitgenodigd.
Toen wij aankwamen op het opgegeven adres, bleek het bij Paul en Vanessa te zijn, de jeugdwerker van Motueka, met wie Harald reeds vrijwillig een project heeft gedaan, en die de brief voor Immigration had geschreven over Harald's taalvaardigheden in het Engels!
Het voelde voor ons weer zo duidelijk dat het niet alleen onze beslissing is om naar Motueka te komen, maar dat we door een liefdevolle hand geleid worden!
Het werd een prachtige avond, waarin de vele kinderen heerlijk samenspeelden, terwijl wij onze visioenen, belevenissen en wensen met elkaar deelden.
We zaten tot diep in de nacht na te praten in de tipi in de voortuin, bij een knapperend, warm vuurtje en voelden diepe eerbied en genegenheid voor elkaar.
We voelden hoe onze dromen met elkaar verweven zijn.
Het zou prachtig zijn als zich hieruit iets zal manifesteren, maar vooralsnog is het prachtig om dit met elkaar te kunnen delen.
Het is zo verrijkend.
We voelen ons werkelijk gezegend.

Wachten

2010-07-17T22:12:00.002+12:00

Wachten kan uiterst stressvol zijn en dat hebben we in de afgelopen weken weer eens flink ondervonden.
Naast het akkefietje met de Belastingdienst, dat binnenkort hopelijk verholpen zal zijn dankzij een gesprek met Belastingdienst Buitenland in Heerlen, kregen we van Immigration New Zealand ook nog een aantal tijdrovende en inspannende huiswerkopdrachten.
Onze Engelse test resultaten uit 2007 waren inmiddels een jaar niet meer geldig. Maar dankzij een brief van mijn teamleider in Nederland, hoefde ik de test niet over te doen. Harald echter, moest wel een nieuw IELTS test resultaat overhandigen.
Dat bracht de nodige paniek, want de eerstvolgende test in de buurt zal op 31 oktober plaatshebben. In Dunedin of Wellington zou vandaag een test gehouden worden, die 190 euro kost. Maar naar Dunedin of Wellington rijden zou veel te duur en tijdrovend zijn, maar een vliegticket net zo...
En de bodem van onze schatkist komt inmiddels echt in zicht...
De jongerenwerker met wie Harald hier in Motueka een project heeft gedraaid, en Rob, onze goede vriend uit Dunedin, waren bereid om een brief te schrijven waarin zij getuigen van Harald's vermogen om Engels te spreken.
Naast een aantal andere punten die wij aanvoerden, is het ons gelukt om de goedkeuring te krijgen van Immigration New Zealand!
Het volgende punt dat Immigration aanvoerde, was een arbeidsovereenkomst.
Dat moesten we voor 27 juli aangevoerd hebben, anders zou het proces flink vertraagd kunnen worden. En dat kunnen wij ons niet veroorloven, want dan verlopen de medische testen die wij hebben gedaan. Deze zijn namelijk maar drie maanden geldig...!
En nog eens duizend dollar uitgeven aan X-rays, bloedtesten en een dokterbezoek, kunnen wij gewoonweg niet!
De schoolvakantie was net begonnen en het schoolhoofd bleek op het Noordereiland vakantie te vieren. Zij kon niets voor mij doen.
Vlak voor de vakantie had zij haar zorgen geuit over de financiën van de kleuterschool en dat dit wel eens invloed kon hebben op mijn contract. Er moest nog maar eens over vergaderd worden met het bestuur...
Diverse waanvoorstellingen begonnen door mijn hoofd te spoken!
Wat als ze....
Zouden besluiten dat ze met mij een onmogelijke weg waren op gegaan...zouden besluiten dat ik te duur was....zouden besluiten dat ik geen contract zou krijgen...
Het contract lijkt het laatste puzzelstukje, en als dit contract niet rond komt, dan valt alles uit elkaar. Dan kunnen we niet emigreren. En er is geen tijd noch geld meer om een nieuwe joboffer te verkrijgen. Motueka wemelt niet van de werkgelegenheid...
Steeds kwam het vertrouwen in het proces weer terug, maar dan weer zonk ik in onrust en bizarre gedachten.
Afgelopen donderdag zou het schoolhoofd terugkomen, dus verwachtte ik op die dag het verlossende telefoontje, maar dat gebeurde niet.
Op vrijdag heb ik maar ingesproken dat ik graag een gesprek met haar wilde over mijn contract...Er kwam geen enkele reactie.
Vandaag heeft Harald mij steeds weer tot rust gemaand, maar mijn hart was op hol, mijn maag dichtgeknoopt en ik was onrustig.
Terwijl ik Rozemarijn naar bed bracht, ging eindelijk de telefoon.
Of ik maandag wil langskomen voor een gesprek waarin mijn contract zal worden opgemaakt!
Oeffff, wat een opluchting.
Dat biedt weer alle perspectieven!

Aaargh

2010-07-02T23:03:00.003+12:00

Vandaag wilden wij proberen na te gaan waarom wij nog niets over onze inkomstenbelasting hadden gehoord.
Met skype bleken wij niet te kunnen inbellen, omdat een 0800-nummer niet herkend werd...
Hierdoor moesten wij mijn lieve schoonmoeder in haar zomer-zonnetje op het balkon storen, om eens verhaal te halen bij de Belastingdienst.

Al spoedig skypte ze terug met verbazingwekkend nieuws.
Doordat wij ons hadden uitgeschreven bij ons vertrek naar Nieuw Zeeland, (wat weer voor andere zaken nodig was) was de Belastingdienst schijnbaar volledig van de wijs gebracht, want men stond nu voor een raadsel van wie zij dan de aangifte hadden binnengekregen....
Aangezien wij niet meer bij de GBA ingeschreven stonden, konden zij de aangifte niet behandelen.
Alle officiële post wat betreft gemeentelijke belastingen, erfpacht, enzo weet ons prima te bereiken op ons vorige adres om ons geld afhandig te maken, maar nu er aan ons uitgekeerd dient te worden, kan men ons niet vinden...
Afijn, de man van de dienst die niet leuker maar o zo gemakkelijk is geworden, wist ook nog te melden dat het Burgerservice nummer van Harald niet meer bestond...
Dit werd in een volgend telefoontje gelukkig weer ontkracht.
We leken op sommige plekken in het Belastingsysteem reeds niet meer te bestaan. Daar schenen wij al te zijn geëmigreerd, terwijl daar tot nu toe nog geen sprake van is, we zitten nog steeds op een toeristenvisum; wel zijn we in Nederland uitgeschreven.

Lastig dat we gedurende het belastingjaar waren vertrokken. Als we in het nieuwe belasting jaar zouden zijn vertrokken, hadden we niet zoveel gedoe gehad, zeiden ze.
Maar ja, we waren op 28 december vertrokken...
Dat was trouwens ook nog een opmerkelijke bedoening.
We kwamen ons op donderdag 24 december uitschrijven, want dat moet je doen 5 dagen voor je verhuist/vertrekt. Maar het koste ons veel moeite om ons per de werkelijke vlieg datum uit te schrijven, want de computer kon niet in de toekomst uitschrijven. Alleen per direct, of in het verleden.
Gelukkig was de dame van het loket bereid om het op maandag pas in te voeren, waardoor wij tijdens onze laatste dagen in Nederland nog gewoon verzekerd waren!

Tja, wat nu te doen om alsnog het bedrag van de Belastingdienst te innen...
We zouden bij de Gemeente afdeling Burgerzaken, een toezend adres moeten aanvragen.
Dit zou 6 a 8 weken duren.
Dan kan de Belastingdienst daar een M-aangifte heen sturen.
De beheerders van dit toezend adres zorgen er vervolgens voor dat het aangifte papier weer bij ons in Nieuw Zeeland terechtkomt.
Wij vullen dit dan in en sturen het terug naar de Belastingdienst.
Vervolgens wordt het in behandeling genomen.
Je begrijpt al dat er meer dan een half jaar over heen zal gaan voor wij iets uitgekeerd zullen zien.

We bellen met Burgerzaken, die inmiddels Publieksservice heet.
Een toezend adres kennen zij niet. Wel een briefadres of een postadres.
Dat zal het dan wel zijn, maar de verschillende instanties gebruiken verschillende terminologie. Daar wordt de gewone burger dan toch ook niet wijzer van?
Nou, dat gaan we dan maar doen. Het zal nog wel een hele tijd duren voor we iets van onze centjes zien!

Wat ik mij herinner, van het advies dat ik kreeg toen ik voor vertrek contact opnam met de Belastingdienst, was dat ik ons nieuwe adres aan de Belastingdienst moest doorgeven, zodra wij waren geëmigreerd.
Wij zullen heus een paar steekjes hebben laten vallen in het begrijpen van de ingrijpende veranderingen die plaatshebben als je naar het buitenland vertrekt,maar dat het allemaal zo ingewikkeld zou worden, had ik niet durven dromen!
Makkelijker kunnen ze al het niet maken, leuker zeker niet...

Winter vakantie

2010-06-26T14:56:00.003+12:00

Gisteren is de wintervakantie begonnen.
Heerlijk bijkomen na een paar maanden hard werken!
Terwijl Rozemarijn haar laatste dagje op school had, bereidden Harald en ik de rugzakken voor, zodat we na school een fijne wandeling door de sneeuw konden maken, naar Mt Arthur's hut.
Het was een prachtige tocht, bergopwaarts, door de bossen, door sneeuw.
We ontdekten de grote pootafdrukken van de weka (vleugelloze vogel) en soms zagen we er een lopen tussen de bomen.
Helaas was ik in de vertrek-haast vergeten van schoenen te wisselen en liep ik al snel met kletsnatte voeten...
Rozemarijn en Harald monterden mij op en moedigden mij aan en na twee uur bereikten we de hut.We keken uit over de prachtige bergen met sneeuwtoppen en over de baai.
Een vogeltje verwelkomde ons, en al snel liet ook de hut-weka zich zien.
Er lag een wandelaar een middagdutje te doen in de warme hut, en even na ons, kwamen ook twee dames aan bij de hut.
We hadden een gezellige avond met elkaar en Rozemarijn lag vanaf de vliering mee te luisteren.
Toen we laat op de avond nog even naar buiten gingen om naar de wc te gaan, zat een possum op de weg verstijfd naar ons lampje te kijken.
Ook konden we een zwarte possum lang bestuderen, toen deze vlakbij ons in een boom zat.
Rozemarijn was eerst erg angstig, maar toen ze zag hoe schattig ze eruit zagen, was ze niet meer bang. Ze vond ze zelfs lief, vooral hun zachte oortjes.
Vanmorgen, nadat Rozemarijn een mooie sneeuwpop had gemaakt, zijn we weer teruggelopen.
Vanavond gaan we naar het Matariki feest in de stad. Dit is het Nieuwjaarsfeest voor de Maori, dat gevierd wordt, als de Pleiaden na een paar weken onder de horizon te zijn verdwenen, weer tevoorschijn komen. De eerste voorbereidingen voor het planten en zaaien van de oogst van volgend jaar, kunnen nu beginnen.
Gelukkig nieuw jaar dus maar!

Aanvraag voor Residence onderweg

2010-06-11T12:57:00.003+12:00

In de afgelopen weken zijn we door de medische molen gegaan; we zijn gecheckt, doorgelicht en afgetapt.
Maar onze gezondheid, röntgenfoto's van de longen en bloed resultaten blijven aangeven hoe gezond we zijn.
We hebben een job offer, geweldige support brieven uit de omgeving en Harald's Nieuw Zeelandse zwemdiploma's, scouting papieren en een school rapport.
Immigration New Zealand (INZ) moet nu wel heel goede redenen bedenken om ons geen permanent residence te geven.
Vandaag hebben we het hele pakket, met een dikte van zeker 5 centimeter, opgestuurd!
Het was nog wel even een gedoe om dit voor elkaar te krijgen, want de prepaid credit kaart die je hier in Nieuw Zeeland bij het Postkantoor kunt kopen, kan maar opgeladen worden tot een derde van het bedrag dat we de INZ verschuldigd zijn...
Gebeld met INZ en gelukkig kon het bedrag ook met drie van die kaartjes betaald worden.
Tja, wij willen geen credit card omdat wij dat systeem niet willen steunen en we hebben nog geen Nieuw Zeelandse rekening, maar gelukkig zijn er altijd oplossingen!

Rozemarijn doet het goed op school en haar juf is heel tevreden over haar. Dit heeft zij in de ouderavond nogmaals benadrukt.
Het is ook heerlijk om Rozemarijn in het Engels te horen babbelen met haar vriendjes en vriendinnetjes.

Harald heeft in het vorige weekend de sneeuw opgezocht en heeft met de zoons van onze Nederlandse vrienden een tocht gemaakt naar een hut, waar zij de nacht hebben doorgebracht.
Hier in Motueka kan het s' nachts flink koud zijn en hebben we de eerste nachtvorst gehad. Dus toch. Ik had begrepen dat het hier niet kouder dan 0 graden wordt, maar dat blijkt wel anders.
Het kan ook flink regenen. Het valt dan echt met bakken uit de hemel. Maar meestal is dat s' avonds, en kan het weer de volgende dag weer helemaal veranderd zijn en rijd ik in een ochtendzonnetje naar de kleuterschool.
Dit weekend wordt het 25 jarig bestaan van mijn kleuterklas gevierd. Harald doet mee aan de voorbereidingen. Vanavond is er een etentje in de zaal van de Riverside Community en morgen hebben we een open dag, met verhaal, spelletjes en muziek van de kinderen van de lagere school.

We zijn heerlijk bezig en hebben een goed gevuld leventje.
Nu maar hopen dat de verblijfsvergunning snel komt, want dan kunnen wij onze kas ook weer wat spekken.
We hebben heerlijk veel contact met onze familie en vrienden in Nederland via de skype, waardoor we op de hoogte blijven van het reilen en zeilen in het nu zomerse kikkerlandje.
Zo hebben we verslag gekregen van het eerste festival van het seizoen, kunnen bijkletsen op een vriendenfeestje, een drie uur lang gesprek gehad met een lieve vriendin, maar ook mogen meeleven tijdens de voorbereidingen van de uitvaart van mijn oom.
Niet iedereen is even gelukkig met onze keuze om naar Nieuw Zeeland te vertrekken, maar gelukkig voelen wij vooral steun en bewondering voor ons besluit!

De omgekeerde wereld

2010-05-19T19:55:00.002+12:00

Leven in Nieuw Zeeland betekent werkelijk leven in de omgekeerde wereld. Letterlijk en figuurlijk.
Ondersteboven, achterste voren, binnenste buiten.
Rijden aan de andere kant van de weg bijvoorbeeld...is iets dat er bij mij na vijf maanden nog steeds niet in zit.
Hoe dikwijls bemerk ik pas na een paar minuten dat ik op mijn fiets in mijn van-het-landschap-genietende, dromerige toestand aan de rechterkant van de weg ben komen te rijden.
Hoe vaak kijk in eerst naar rechts en dan pas naar links bij het oversteken en kan dan nog net op tijd de aankomende auto ontwijken...
Hoe vaak zie ik de passagier van de auto voor chauffeur aan en ben ik verbijsterd van de onoplettende blik...
Maar ook andere dingen zijn andersom.
In Motueka komt men, en dat geldt voor een groot gedeelte van Nieuw Zeeland, maar zo weinig in aanraking met iets dat op slot zit, dat het voor mij iedere keer opnieuw een verrassing is dat ik denk een slot niet open te kunnen krijgen. Na even hannesen, herinner ik mij dan weer dat de sloten andersom draaien!
Ons huis heeft drie deuren naar buiten toe. Er hangen wel wat sleutels aan ons sleutelrekje, maar deze hebben wij nog nooit gebruikt! We hebben geen idee welke sleutel op welke deur past.
Als men met de auto naar 'de stad' gaat, laat men de deuren meestal van het slot, ramen open.
Zelfs fietsen zonder slot (en AXA sloten kennen ze hier echt niet) blijven over het algemeen onaangetast bij de supermarkt buiten staan, met de helm aan het stuur.
Ik ga naar Zumba op de fiets en laat mijn fietsje zonder slot staan bij het drukbezochte recreation center dat tevens de State Cinema behuisd, en een uur later staat hij er nog!
Over eerlijkheid kan ik nog meer de loftrompet laten schallen.
In het afgelopen weekend, toen we voor ons onderzoek naar landjes een stukje land van 2 hectare hadden bekeken, was ik de fotocamera kwijt geraakt...
Ik voelde mij er ontzettend vervelend onder, want het leven in Nieuw Zeeland is prijzig en met het salaris dat men hier verdient, valt niet veel te sparen, zeker niet voor een luxe product als een camera. En ik deel ons leven zo graag met foto's.
Vandaag heeft Harald een speurtocht gedaan, van het landje waar we heen waren geweest, naar de supermarkt. Bij navraag bleek onze camera op de parkeerplaats te zijn gevonden en afgeleverd bij de supermarkt! En nu hebben we onze camera dus terug!

Hoe blijven we ook lachen om Nieuw Zeeland, dat in vele opzichten een soort derde wereld land is, waar men eerste wereld-prijs betaalt!
Neem nou het internet. Grote beloften worden gedaan, reclame campagnes over supersnelle verbinding. Maar wat men krijgt lijkt eerder op een verstopte leiding, die af en toe informatie doorlaat en dan weer dicht geslipt zit, waardoor het minuten duurt voor je een nieuwe pagina kunt openen.
Je koopt hier maandelijks een bepaalde hoeveelheid data (Gb) in, en als je daar halverwege de maand al doorheen bent, moet je wachten tot de nieuwe maand begint. Opwaarderen zit er niet in. En dat wil je ook niet, want dit simpele contract is al prijzig genoeg.
Een ander hot item op de lach-schaal, is het huis-gebeuren hier.
Het is lange tijd mijn droom geweest om in zo'n schattig houten huisje te wonen, met zo'n gezellige veranda. En dat is het nog steeds, maar de huizen hier zijn zo belachelijk gebouwd. Goedkoop, met goedkope materialen van crap-kwaliteit.
Als je tegen de buitenmuren tikt, hoor je "tok", zoals bij de muur van een caravan. En dat zijn het eigenlijk ook, de woningen hier, een soort veredelde caravans.
De kranen begrijp ik ook niet helemaal. Er bestaan bijna geen verdeel kranen, alleen een warme en een koude kraan. En het meest bizarre is de plaatsing van deze kranen. Veel te dicht bij de wasbak rand, waardoor je altijd de bak aanraakt.

We blijven ons verbazen en lachen. En genieten!
Gisteren kwam de dikke stapel papieren binnen voor de Invitation To Apply for residence.
We hebben vrijwel alle vergezellende papieren klaarliggen, gaan vrijdag voor de X-ray en hopelijk volgende week voor de andere medical checks en dan kan de aanvraag de deur uit!

Wie het leuk vindt om nog wat mooie foto's van Harald te bekijken van het klimmen in Takaka, kan deze vinden op de website van Oliver Weber.

EOI = decision succesful

2010-05-12T20:11:00.002+12:00

Dit is een combinatie van woorden die op weg naar de gewenste verblijfsvergunning als muziek in de oren klinkt! Vele immigranten in spé zullen dit (h)erkennen en beamen.
Gisteravond, vlak voor ik naar bed ging, checkte ik de immigration website nog even, hoewel ik mij er zeer bewust van was dat het minstens een maand tot drie maanden kon duren voor de Expression Of Interest gecontroleerd was en er een beslissing genomen kon worden of wij verder zouden mogen in het emigratieproces.
Een kleine week had er bij onze online aanvraag 'selected' gestaan, maar nu stond er ineens 'decision succesful'!!!!
Dit betekent dat wij een grote stap verder zijn! Wij kunnen nu binnenkort het grote bureaucratische pakket van de Invitation To Apply in onze brievenbus verwachten!
Reden om nog niet naar bed te gaan en een uurtje langer op te blijven; via skype brachten we meteen onze ouders op de hoogte van het nieuws. Ze waren heel blij voor ons, maar moesten ook wat verwerken. De realisatie van onze dromen was weer een stapje verder op het pad van verwijdering van Nederland gekomen.
Ook Rozemarijn had gemengde gevoelens; door haar blijheid heen, zei ze dat ze het heel jammer vond dat ze haar neefje en nichtjes lang niet zal zien...!

Zodra het ITA-pakket binnen is, moeten wij aan de slag met het opnieuw invullen en insturen van onze papieren, aangevuld met medical checks, x-rays, enzovoorts.
Het is mij nog niet duidelijk of wij de Engelse test moeten over doen, wij hebben de 'verlopen' uitslagen (2007) gewoon ingediend met onze Expression Of Interest, die eigenlijk een nieuwe test vereiste.
Oud-collega/team leider en vriendin Albertine van Oudezijds 100 heeft een prachtige brief opgesteld waarin zij verklaart dat ik ook met Engelse hulpvragers heb gewerkt als Maatschappelijk Werker en Kunstzinnig Therapeute en dat ik het Engels prima beheers.
We gaan er vanuit dat men inmiddels overtuigd is van ons kunnen!
Vanuit de Steiner Community zijn vier prachtige support brieven opgesteld om ons gezin binnen te krijgen.
Wat of wie kan ons nu nog buiten laten staan?
We voelen ons gedragen, gesteund, gestuurd, gewenst!

Verjaardag en andere bijzondere avonturen

2010-05-05T20:28:00.002+12:00

Op 1 mei vierde Rozemarijn voor de tweede keer haar verjaardag in Nieuw Zeeland.
Ze is zeven geworden!
Vroeg in de ochtend werden we door Mees en Erica uit bed gebeld en gezongen, voor de eerste felicitaties. Het was hen ontgaan dat niet alleen bij hun de wintertijd was veranderd in zomertijd, maar bij ons de zomertijd in wintertijd! Maar dat gaf allemaal niet, het was fijn hun stemmen te horen.
Helaas waren de pakjes uit Europa ergens in de lucht blijven steken en vertraagd, door de IJslandse aswolk. Maar daar hadden we Rozemarijn op voorbereid en zij vond het eigenlijk wel leuk om nog een aantal dagen langer jarig te zijn en pakjes te mogen openen.
Omdat Rozemarijn op school aan het breien is, hebben wij haar mooie houden breipennen gegeven en prachtige wol. Hier in Nieuw Zeeland kun je nog echte wol kopen, en vrijwel geen synthetische nep-wol! Tja, wat wil je in een schapenland...!
Opa's en oma's dienden zich per skype aan om ons meisje te feliciteren. Het was heel fijn om hen er op deze manier bij te hebben.
s'Middags kwamen de kinderen van Rozemarijn's klas voor het partijtje.
Na een paar dagen bewolking en wat regen, was het weer helemaal opgeklaard en konden we vrijwel de hele dag buiten doorbrengen, in onze t'shirts. Kun je nagaan, de maand mei is de maand november op het noordelijk halfrond!
Na de poffertjestaart met 7 kaarsjes, heb ik het verhaal van Hans en Grietje voorgelezen en daarna hebben we van Hollandse ontbijtkoek koek/snoephuisjes gemaakt.
De overige tijd speelden de kinderen lekker in het rond en deden ze spelletjes met Harald in de achtertuin.

Op zondag hebben we een prachtige rit door de bergen achter ons huis gemaakt. Cliff, de eigenaar van de recycle center, had ons meegenomen voor een 4wheel drive ritje over het land van een kennis van hem. Het was werkelijk een flink gehobbel-de-bobbel en soms dacht ik dat de grote keien die onder de auto klonken, de auto total loss zouden slaan, maar ZaZa de Ui doorstond het allemaal moedig!
Het was heel gaaf om Motueka vanuit de hoogte te bekijken.

Op maandag vierde Rozemarijn haar verjaardag op school en kwamen de pakjes aan van de opa's en oma's, en de nichtjes. Gisteren en vandaag kwamen er nog meer pakjes en Rozemarijn vond het allemaal prachtig!

Waar we ook heel blij mee zijn, is dat we een viool lerares hebben gevonden en dat Rozemarijn sinds vorige week weer op vioolles zit! Ze heeft al een paar liedjes laten horen in haar klasje en de kinderen waren erg onder de indruk.

In de kleuterklas verloopt het heel fijn. Iedere dag leer ik weer heel veel en iedere dag is een feest om aan het werk te gaan. Zo hoort werk voor mij te zijn, en zo heb ik het altijd gedaan. Ik kan en wil alleen werken vanuit mijn hart en niet omdat het moet.
Binnenkort komt de nieuwe uitgave van het antroposofische magazine "Sphere", dat een artikel wijdt aan de antroposofische beweging in de Motueka area. Er is mij laatst gevraagd of ik toestemming geef om daarin genoemd te worden als kunstzinnig therapeut van de streek.
Ik voel mij erg vereerd!

Vanmiddag is onze Expression Of Interest geselecteerd. Nu gaat er gekeken worden of onze aanvraag terecht is ingediend en dan krijgen we hopelijk heel snel de Invitation To Apply.
Dan gaat het echte feest beginnen.
Harald en ik hebben er stiekem al even op geproost. Hij is het nu aan het verder vieren in de Mussel Inn, een café 75 km hier vandaan...Haha, ja zo gaat dat hier, in Nieuw Zeeland maak je nogal een ritje om een leuk concert te zien!
Hij is naar the Phoenix Foundation, een bijzondere band uit Nieuw Zeeland, die we al een behoorlijke tijd kennen.
Ik moet morgenochtend al weer in de kleuterklas zijn, dus helaas kon ik niet mee en heb ik hem met enige jaloezie zien vertrekken.
Maar goed, hij zal genieten voor twee!

Kleuteren en EOI 2 = submitted

2010-04-24T20:19:00.003+12:00

De Paasvakantie zit er al weer ruim een week op; een fijne vakantie waarin we veel met onze Nederlandse vrienden zijn opgetrokken.
Esther en Michiel waren met de jongens voor een weekje naar het Zuidereiland afgedaald en met de drie Hollandse gezinnen hebben wij de herfstvakantie intens beleefd.
We hebben een heel fijne vriendschap met Esther, Justin en de kinderen. We kunnen duidelijk van elkaar op aan, en vinden het fijn om in elkaars aanwezigheid te zijn. De gesprekken zijn verrijkend en we kunnen veel delen in ervaringen met de emigratie: het vertrouwen, de pieken en dalen, de reacties van familie en vrienden die soms heel heftig kunnen zijn, het oneindige genieten, de tegenslagen, de verrassingen, de onverwachte wendingen...!

De tweede week van de vakantie stond voor mij ook wel in het teken van het invoelen en aanvoelen van mijn rol als kleuterjuf.
Ik heb een goed gesprek gevoerd met mijn mede kleuterjuf, Hajnalka en we wisten vanaf het begin dat wij een goed team zullen vormen!
En nu zit de eerste week op de kleuterklas erop! En wat is dit een geweldige week geweest!
Hajnalka en ik voelen elkaar ongelooflijk goed aan en vullen elkaar precies aan waar dat nodig is. Ik heb meteen een goede klik met de meeste van de kinderen en ook van hun ouders heb ik in de afgelopen week veel bewondering, lof en dankzeggingen teruggekregen!
Donderdag kwam Avril in de ochtend even langswippen in de klas en ze was zo blij en vrolijk toen ze mij en Hajnalka bezig zag. Ze ervaart het duidelijk als een opluchting dat ik in het klasje terecht ben gekomen, al doe ik nog 'off the record' mee, omdat ik nog geen werkvergunning heb en dus niet mag werken!

Op dinsdag heb ik ook mijn eerste sessie Kunstzinnige Therapie gedaan. Ook hier was er duidelijk meteen een klik.
Ook heb ik mij voorgesteld in de College van de school en uitgebreid verteld over mijn ervaringen als sociaal werker en Kunstzinnig Therapeut. Er was vooral bewondering en respect voor het werk van gemeenschap Oudezijds 100, waar ik toch ruim negen jaar heb gewerkt.
In de eerste lerarenvergadering hebben alle leerkrachten mij van harte verwelkomd en zichzelf uitgebreid aan mij voorgesteld.

Ik vind het allemaal best spannend hoor, want ik heb mij natuurlijk gepresenteerd als Kunstzinnig Therapeut en daardoor als doorgewinterde antroposoof, maar ook dat is natuurlijk immer in beweging, ontwikkelend en groeiende...en nu ben ik ineens dé expert van het Zuidereiland geworden...! Dat is wel een hele verantwoordelijkheid!
Maar ik besef wat een rijkdom ik heb vergaard aan kennis en ervaring! En ik ben meer dan willig om dit te delen en uit te dragen!

Rozemarijn heeft wel een beetje moeite met de merkbare veranderingen.
Ze heeft erg de behoefte om aan mij te plakken en vindt het moeilijk als ik wegga om mijn werk te doen. Ze toont een zekere jaloezie ten opzichte van de kleuters in mijn klas, die nu de aandacht van mij krijgen, die Rozemarijn zelf zou ontvangen.
Maar de vele momenten die wij samen delen zijn heerlijk en vol! We knutselen samen, tekenen, bakken koekjes, of lezen samen een spannend boek!
Vanmiddag hebben we de uitnodigingen gemaakt voor haar verjaardagspartijtje volgend weekend. Zeven jaar wordt ze al weer.

Donderdag heb ik officieel de Job offer gekregen van Avril, het schoolhoofd. Het is een prachtige brief, met een deal die Immigration New Zealand gewoon niet kán weigeren, al zeg ik het zelf.
Maar goed, Immigration is de enige partij die nu nog een kink in de kabel kan leggen...al zou ik niet weten waarom.
Vanavond ontving ik een support brief van het hoofd van de Antroposofische kring in deze regio, waarin staat dat mijn kennis en inbreng van groot belang is voor de Antroposofische community. Deze kan in een verder stadium doorgestuurd worden naar de case manager, zodra wij er een toegewezen hebben.

Harald is dit weekend met Justin, Isha en Madhu een een jongen van het nieuwe WOOFF adres waar zij nu verblijven, gaan klimmen in Takaka.
Toen hij aan het eind van de middag terugkwam, hebben we onze EOI (Expression Of Interest) online verstuurd naar Immigration New Zealand!
Over twee weken is de trekking, en dan begint het gespannen afwachten op de reactie en het antwoord van de emigratie dienst!

Bijzondere stappen op onze weg

2010-04-01T11:44:00.004+13:00

"Let's forget about the whole Work Permit thing and go straight to Immigration!" zei Avril, het hoofd van de Motueka Rudolf Steiner School vanmorgen toen ik Rozemarijn naar school bracht.
Avril had met Immigration in Christchurch gebeld en daar had ze te horen gekregen dat ze eigenlijk wel verbaasd waren dat ik met mijn Level 7 assessment niet binnen was gekomen.
Avril biedt mij een baan aan als kleuterjuf én kunstzinnig therapeut in één.
Ik ben gevraagd om na de Paasvakantie, over twee weken al te beginnen op vrijwillige basis, tot alles rond is!!!
Avril zal namens de school een verzoek indienen bij Immigration, met diverse aanbevelingsbrieven van oa. de antroposofische dokter in Christchurch, van de antroposofische muziek therapeute Patsy, die een therapeuticum wil oprichten waarin ik natuurlijk niet mag ontbreken, van de antroposofische verpleegkundige, en een brief van de antroposofische vereniging van de Nelson area.
Duidelijk is dus dat men mij hier dolgraag wil hebben en houden!
Afgelopen zaterdag werd er op school een dag georganiseerd waarop diverse workshops werden gehouden rondom het Vrije School onderwijs.
Ik hield er een workshop ter introductie in de kunstzinnig therapie.
Er was zoveel belangstelling voor, dat ik zelfs mensen naar een andere workshop moest sturen omdat het vol was!
Maar liefst twaalf mensen hebben de introductie gevolgd en de therapeutische oefeningen meegedaan. Er was ook één luisteraar, omdat er geen tafeltje meer vrij was.
Het ging allemaal heel goed en het lukte mij heel aardig om het helder in het Engels over te brengen.
Het was een zeer geslaagde workshop en ik heb er zelfs een eerste cliënt aan over gehouden. Zij wil graag bij mij in therapie.
Ook ben ik gevraagd om aanvullingen te komen geven bij de schildergroep die wekelijks bij elkaar komt, om verdieping te geven aan hun werk.

In de afgelopen week is er ook een fijne Nederlandse familie neergestreken in Motueka; Esther en Justin, met hun twee zoons Madhu, Isha en bijna kleuter Elisa.
Wij hebben hen bij onze vrienden Esther en Michiel in Tauranga ontmoet op oudejaarsavond, toen wij net in Nieuw Zeeland waren aangekomen.
Zij reizen al een aantal maanden door Nieuw Zeeland om te ontdekken waar zij zich willen vestigen. Zij hebben hun Permanent Residence reeds binnen, het is voor hen nu vooral belangrijk om de plek te vinden waar zij zich thuis voelen.
Harald heeft hen uitgenodigd om naar Motueka te komen, waar zij momenteel WWOOF-en (Willing Workers On Organic Farms) bij Christine, onze vorige huisbazin.
Justin en de jongens helpen mee met de renovatie van het huisje waar Harald al enige weken mee bezig is en Esther heeft met haar wolvilt kunsten al een aantal keer meegeholpen op de Motueka Rudolf Steiner School, met het maken van paaseieren van gevilte wol en paasmandjes.
We trekken veel met Esther en Justin op en het is heel fijn om alle ups en downs van emigreren te bespreken. Het is allemaal heel herkenbaar.
In de Paasvakantie komen ook Esther en Michiel met de jongens naar Motueka en zullen we een bijzondere tijd met elkaar hebben.

Kortom: het leven heeft ons iedere dag, iedere minuut weer veel moois te bieden! We genieten er enorm van en beleven alles heel intens.

Het is heerlijk om contact met Nederland te hebben via skype, emails, hyves, handgeschreven brieven en alle andere wonderlijke media vormen!
Het is fijn om te zien dat onze families - ondanks het verdriet en besef dat we niet fysiek dicht bij elkaar zijn, - zo met ons meeleven en wij met hen, dankzij skype, waarop wij soms urenlange gesprekken hebben!
Mijn vader heeft van de week een computer met webcam geïnstalleerd, zodat we vrijdag zijn verjaardag kunnen meevieren! Geweldig!

Ook vind ik het een eer dat mijn opa, die in de negentig is, een laptop heeft aanvaard, omdat hij nu toch zelf ook wel eens een email wil kunnen openen en sturen, en onze weblogs vers van de pers wil kunnen lezen!

De ochtenden en avonden worden merkbaar killer, maar de middagen zijn nog steeds lekker warm en zonnig! Het zijn grappige contrasten: in de ochtend met een wolletje en een warm vest aan naar school, op de terugweg vestje uit en in de middag loop je weer in je t-shirt rond!
Echt four seasons in one day!

Opgaan in het leven

2010-03-15T10:29:00.002+13:00

We hebben een enerverende week achter de rug.
Gisteren hebben we onze house warming gehouden. Het was een heerlijke dag, met gezellig veel mensen die langskwamen. Een aantal kinderen uit de klas van Rozemarijn heeft zich vermaakt in het frisse water van het zwembad in onze tuin. Ze hadden een goed uithoudingsvermogen, want het is duidelijk merkbaar dat de herfst aan het intreden is. De ochtenden zijn langer koel en de middagen niet meer zo ontzettend heet.
Iedereen had iets lekkers meegenomen voor de potluck bbq, die wij hadden mogen lenen van onze vriendelijke buren, net als hun gigantische partytent. Zoiets zouden wij zelf nooit bedenken, maar er werd dankbaar gebruik van gemaakt, om de toch nog felle zon een beetje te kunnen vermijden.
Helaas is de partytent, van Warehouse kwaliteit (vergelijkbaar met Kruitvat of Zeeman) vanmorgen door Jan de Wind flink toegetakeld...

Vorige week was het Opportunities weekend in Nelson, een markt met kraampjes, workshops, lezingen over allerlei alternatieve zaken, waaronder spiritualiteit, bewustzijn en gezondheid.
De school had er een stand, met spelletjes, informatie over het vrije school onderwijs, kaarsen dopen en wat lekkers. Harald en ik hebben de stand ook een paar uur bemand. Rozemarijn vermaakte zich prima op het terrein, waar we uiteraard veel bekenden tegenkwamen.
Michiel uit Tauranga, waar wij onze eerste dagen in Nieuw Zeeland hebben doorgebracht, was er ook om een lezing te geven. Hij heeft bij ons overnacht, nadat wij nog een paar fijne uren doorbrachten onder het genot van een wijntje.

Ik heb een brief ontvangen van het bejaardenhuis in Motueka waar ik had gesolliciteerd. Ik was toen naar binnen gelopen om kennis te maken met de manager, zodat zij de mogelijkheid kreeg om in mij geïnteresseerd te raken en mij niet direct af te wijzen op het ontbreken van mijn work
permit.
Het heeft schijnbaar gewerkt. Want ondanks dat zij in de brief schreef dat ze mij geen baan aan kan bieden wegens het ontbreken van de werkvergunning, wilde zij mij graag toch beter leren kennen en nodigde zij mij uit om een aantal diensten mee te draaien om te kijken of ik het werk wel zou zien zitten.
Zo heb ik vorige week twee diensten mee gedraaid in het bejaardenhuis Woodlands. Men had gedacht en verwacht dat ik gillend zou wegrennen omdat ik in eerste instantie op de ziekenboeg werd geplaatst om het werk te observeren.
Oude vrouwtjes op de po-stoel, rimpelige mensjes met doorligplekken en open benen wassen, in hun herinnering verdwaalde rugbyspelers met een slab om, die gevoerd moesten worden.
In plaats van wegrennen en observeren, heb ik een dagje echt meegewerkt. Ik vond het fijn om iets voor deze mensen te kunnen betekenen. Het team was heel behulpzaam en vriendelijk en de bewoners zeiden dat ze het leuk vonden dat ik een dagje meedraaide.
In het gesprek dat ik s'middags met de manager had, maakte zij mij duidelijk dat ze geen full time baan kan aanbieden, maar dat ze wel bereid is om een job offer aan te bieden, zodat ik aan de slag kan met de immigratiedienst!

Vorige week werd ik ook door een van de kleuterjuffen gevraagd of ik een dag kon invallen en samen met Hanalka, de Hongaarse kleuterjuf, een ochtend te draaien.
Van deze ochtend werd ik echt helemaal gelukkig. Hanalka had gezegd dat ik eigenlijk niets hoefde te doen, maar het verliep allemaal zo natuurlijk, het zingen, het helpen; ik stapte zo in de rol van kleuterjuf en Hanalka en ook de kleuterjuffen van de andere klas waren erg blij met mij.
Omdat ik geen volledige Early Childhood Education degree bezit, is Avril, het schoolhoofd, aan het informeren over de mogelijkheden voor een opleiding. Zolang ik nog geen permanent resident ben, zullen de kosten heel hoog zijn, maar Avril zou zich met de hele Steiner community willen inzetten voor onze verblijsstatus, omdat zij mij dolgraag willen houden, en dan zullen de kosten voor de opleiding aanzienlijk goedkoper zijn.
De school is op zoek naar een fully qualified kindergarden teacher, want die moeten ze op het moment zeker hebben. Daarnaast zouden zij mij graag willen aannemen, met alle toekomstplannen in het vooruitzicht!
Dat klinkt mij heel goed in de oren.
Ik heb aangeboden dat ik ook vrijwillig kan komen werken, zolang ik nog niets anders heb.
Daar is Avril erg blij mee. Ze stelde zelfs voor dat mijn uren zullen worden bijgehouden. Zij mogen mij uiteraard niet uitbetalen, maar het geld kan wel gestoken worden in de opleiding tzt.

Harald is hard aan het werk voor Chris, onze vorige huisbazin. Hij is bezig om een krot van een hutje om te bouwen tot iets degelijks waarin gewoond kan worden! Zijn inzet is enorm, ze mag echt dankbaar zijn. Hij heeft er ook plezier in, dat blijkt uit de verhalen die hij te vertellen heeft als hij thuiskomt.

Het contact met Nederland is heel sterk. We maken veel gebruik van skype. Het is zo leuk om bij onze familie of vrienden binnen te kijken. Omdat de tijd voorlopig nog gunstig uitkomt, kunnen we s´morgens en s´avonds met onze liefsten in Europa praten.
Laatst hebben we zelfs een feestje van al onze dierbaarste vrienden mee kunnen vieren. Twee en een half uur waren wij op hun feestje aanwezig. Steeds weer kwam er iemand anders voor de camera zitten. Zo konden we bijkletsen, werd er voor ons muziek gemaakt, een gedicht voorgelezen en konden we met elkaar proosten op onze vriendschap! Zij konden ons in het zonnetje zien zitten en Rozemarijn in het zwembad zien duiken!
Dat was pas echt feest!

Rozemarijn heeft het enorm naar haar zin. Vorige week heeft ze weer bij een vriendinnetje gespeeld. Ze gingen pony rijden en zwemmen.
Haar Engels schiet vooruit. Het zijn soms prachtig gemixte zinnen. `Can you hall that for me´ voor ´kun je dat voor mij halen´.
Ze is het Engels echt helemaal in zich op aan het nemen, ze lijkt nu ook in het Engels te dromen. Ik merkte het eergisteravond en gisteravond toen ze in haar slaap begon te praten.
Gisteren hoorde ik haar zeggen ´I´ll try´ en ´who´s coming by´.
Op school heeft ze een waiata a ringi geleerd, een Maori liedje met de handbewegingen erbij. Het staat zo schattig als ze het voordoet en dat doet ze graag!

Ik ben benieuwd wat de nieuwe week te brengen heeft.

Our Seventh!

2010-03-03T21:23:00.003+13:00

Vandaag hebben we onze zevende trouwdag gevierd met een Nederlandse lunch. Ik heb de supermarkt afgezocht naar Nederlandse lekkertjes en kwam thuis met ontbijtkoek, pure hagelslag, beschuit en een pak speculaasjes. Alles drie keer zo duur als in Nederland, vandaar dat we ons hiermee alleen op bijzondere gelegenheden zullen tracteren!
Van de week kwam onze vorige huisbaas langs in ons nieuwe huisje, waar we in het afgelopen weekend zijn ingetrokken, en eigenlijk wilden we haar verrassen met een Hollands bakkie en een hollands koekje, maar de speculaasjes die ik bij een kleine kruidenier had gevonden, bleken 7 euro, dat ging mij echt te ver, dus werd het een kaal bakkie, zonder koekje.

We wonen dus niet meer in de huisbus, maar in een 1-bedroom cottage met zwembad!
We zijn druk bezig geweest met schoonmaken en inrichten en Harald heeft heel wat technische wonderen vertoond, terwijl Rozemarijn zich heerlijk vermaakte in het zwembad.
Harald heeft een echt speelbed voor Rozemarijn gemaakt, een verhoging, waaronder zij kan spelen, versierd met gekleurde doeken.
We hebben al een aantal andere bewoners van dit erf ontmoet, waaronder een aardig Maori stel. Gisteren nodigden wij hen uit voor een house warming die wij binnenkort willen organiseren en hup, daar kwam het organisatietalent van onze nieuwe buurvrouw naar boven.
Of we hun bbq willen gebruiken en misschien wel hun party tent, dat is handig als de zon zo fel is, bovendien beschermt een tent het eten veel beter! Ze leek wel een soort tv presentatrice.
Zo ver waren we nog niet eens, wij hadden eerder gedacht aan een klein hapje en een drankje!
Naast haar enthousiasme over de house warming, die inmiddels tot een heuse party was verheven, ontmoetten we in haar ook een lieve, door het leven gemerkte vrouw, met levenswijsheid!
Fijn te weten dat we zulke leuke buren hebben. Ze was ook meteen dol op Rozemarijn en nam met haar een verkoelende duik in het zwembad.

De weg naar school is wat langer dan voorheen, maar is wel een leuke, door de appel- en perengaarden en kiwiplantages.

De energie die met ons avontuur gepaard gaat, lijkt werkelijk op het pulseren van een hartslag, intrekken en uitzetten. En wij bewegen mee.
Zo zitten er plotseling zaken die eerst onmogelijk leken mee, en dan weer slaat de tegenslag ons om de oren. Het vliegticket dat wij hadden gekocht bleek ineens geen jaar ticket te zijn, maar een drie maanden ticket. Toen wij de datum van terugkeer wilden verzetten - als je een ticket koopt kun je deze normaliter niet een jaar vooruit boeken, maar moet je dit tegen een kleine vergoeding doen als je ter plekke bent, - bleek de uiterste datum van vertrek eind maart te zijn...
Op zo´n moment zie je een paar duizend euro in lucht opgaan. Maar dan bedenken wij maar dat geld energie is, en wel op een andere wijze zich weer aan ons zal openbaren.
Vorige week kwam ik op school en raakte ik in gesprek met het hoofd van de school. Wij kwamen er achter dat ik wellicht meer voor de school kan betekenen dan eerder gedacht. Nu gaat zij uitzoeken of ik met mijn papieren als peuterjuf aan de slag kan en wellicht ook iets in de kleuterschool kan doen. Tegelijkertijd wil zij immigration overtuigen dat zij mij hier nodig hebben als Kunstzinnig Therapeut.
Dat ziet eruit als een bijzondere nieuwe beweging, die mogelijk wel eens zou kunnen leiden tot een work visa, en wie weet wat meer!!!...

De tsunami, die door de verschrikkelijke aardbeving in Chili in beweging kwam, is gelukkig aan ons voorbij gegaan. We zijn even gaan kijken in de baai, maar er was zelfs geen rimpeling op het wateroppervlak te zien op de tijd dat de tsunami Nelson zou bereiken.

Op de onderste foto is een prachtige volle maan te zien, vlak boven de bergen aan het eind van onze tuin.
Het is echt genieten hier, ieder moment als we even op onze veranda zitten en kijken naar de prachtige luchten, de flax planten, de parachutisten, verzuchten we hoe perfect het hier is!

Weekendje weg

2010-02-22T10:22:00.002+13:00

We zijn weer terug van een weekendje 'over the hill' in Takaka.
Daar was Harald van plan om flink te gaan klimmen, maar hij voelde zich niet erg fit en lekker, waardoor hij maar een klim of twee heeft gedaan.
Wel hebben we het heerlijk gehad op klimmers kampeerplaats Hangdog, waar een echte community-mentaliteit is ontstaan in de afgelopen jaren. Er leeft een grote groep klimmers gedurende de hele zomer, en daaruit ontstaat op natuurlijke wijze een soort dorpsgevoel, maar het fijne van dit dorp is dat iedereen welkom is en in de kring verwelkomd wordt.
In het weekend dat wij er waren, werd er afscheid genomen van één van de bewoners, met een potluck dinner. Ook wij werden hiervoor uitgenodigd.
's Avonds stond er een prachtige variatie aan internationale gerechten klaar op het kleed, waarom wij met zijn allen in een grote kring hadden plaatsgenomen.
Rozemarijn heeft het ook erg naar haar zin gehad. Er waren een aantal kinderen om mee te spelen, waaronder Jayden, het zoontje van de Hangdog beheerders.
Ze klommen in de bomen, gooiden rijpe appels naar beneden (waar ik dan weer appelmoes van maakte), fietsten er op los, renden met stokken en Star Wars zwaarden in het rond, giechelden en lachten!
Heerlijk om te zien.
Ook was er een klein meisje van 16 maanden, over wie Rozemarijn zich ontfermde als een klein moedertje.
Terwijl Harald aan het klimmen was, hebben Rozemarijn en ik een heerlijk dagje doorgebracht aan het gouden strand van Pohara, vlakbij Takaka.

Het is lekker om weer thuis te komen. Nog maar een weekje zullen we in de bus wonen, maar toch voelt het als ons huis!
Het is zo leuk om met iedereen te skypen, we hebben echt het gevoel dat we bij elkaar op bezoek zijn. Alsof we jullie echt op bezoek hebben, bij ons op de bank.
Vorige week kwam de doos aan die mijn ouders hebben opgestuurd, met de spulletjes die we meteen al nodig hebben, zoals een aantal boeken, gereedschap, en de poffertjespan (!!!) door mijn ouders aangevuld met heerlijke Nederlandse lekkertjes! Wat een feest om open te maken!
Gisteren wilden we poffertjes bakken met echte poffertjesmix, die voor verdrievoudigde prijs bij de supermarkt in het Nederlandse schap staat. Al weken stonden daar twee pakken naar ons te lonken, maar toen we er gisteren een wilden pakken, grepen we mis....Ze waren reeds verkocht.
Nu is het maar afwachten of het Nederlandse schap snel wordt bijgevuld...
Wel een vooruitzicht waar we watertandend naar uitkijken.
Echt poffertjesmeel is toch net iets lekkerder dan zelfgemaakt, zei de verwende Nederlander.

Settelen

2010-02-15T20:02:00.006+13:00

Rozemarijn ligt in bed en herhaalt een stukje van een spreuk die ze bij de handwerk les heeft geleerd, iets met 'from the beginning to the end'.
De hele middag heeft zij een liedje in het Maori gezongen, 'Tena koutou..., kia ora ra' herken ik eruit! Gegroet jullie allen, en gegroet zon!
'One finger one thumb keep'moving' zingt ze al meer dan een week, en ze leert ons het vingerspelletje erbij!
Mama is inmiddels 'mammeej' geworden en papa is 'daddeej'. Ze pikt het Kiwi accent razend snel op. De zinnen die ze formuleert worden steeds Engelser. Maar nog steeds met Nederlandse woorden tussendoor. Soms probeer ik haar een nieuw woord te leren, maar dan zegt ze: "Alles op zijn tijd!" Haha, hier hoor ik mezelf in haar terug, en gelijk heeft ze.
Ze groeit met de dag. Ze heeft het enorm naar haar zin op school, juf Kay is een geweldige juf, die liefdevolle aandacht heeft voor al haar leerlingen.
De rupsen op de veranda hebben zich in hun cocon teruggetrokken en de klas is in afwachting van de vlinders die binnenkort tevoorschijn zullen komen!
Rozemarijn is al een paar keer uit spelen geweest en we hebben ook al een klasgenootje op bezoek gehad.

Op school verwelkomt men ons nog steeds van harte. Ik ben naar een bijeenkomst geweest van de oudergroep. Daar ben ik gevraagd om workshops of een spreekbeurt te houden over kunstzinnige therapie.
Ook ben ik in gesprek geraakt met de handwerkjuf, een Nieuw Zeelandse die in haar kinderjaren in Den Haag heeft gewoond en toevalligerwijs op de Vrije School aan de Waalsdorperweg heeft gezeten!
Zij organiseert schilderles voor volwassenen, en zou graag met mij samenwerken om een therapeutisch element erin te brengen!

Ik heb afgelopen woensdag mijn theorie examen gehaald, na op maandag gezakt te zijn, omdat ik niet wist hoe zwaar de laadwagen inclusief lading mijn auto mag trekken en omdat ik met mijn onervaren kop niet kon bedenken welke kant een auto uitzwenkt als je een lekke voorband hebt...
De voorrang regels heb ik er goed ingestampt en daar was ook geen fout in te bekennen, maar op autotechnisch gebied moest ik nog even bijspijkeren!
Nu heb ik dus mijn learners license en heb ik al een aantal keer peentjes zwetend en overgeconcentreerd op de weg gereden met Harald naast mij als instructeur! Mijn hemel, wat is dat spannend. Ik ben in de auto zo gespannen bezig, dat ik alle regels vergeet en ik voortdurend aan Harald moet vragen welke kant ik op moet en of ik nou wel of geen voorrang moet geven.
Ik hoop echt dat dit binnenkort beter gaat!

Het vinden van werk en een werkvergunning is echt het moeilijkste focus punt van het moment. We wisten natuurlijk al dat dit heel ingewikkeld zou worden, omdat ieder Nieuw Zeelands bedrijf moet aantonen dat het geen geschikte Nieuw Zeelander heeft kunnen vinden. Dat is op zich al een gedoe. Daar komt nog bij, dat ik geen werkvergunning heb, maar eerst een job offer moet krijgen, voordat ik een werkvergunning kan aanvragen. In de meeste sollicitaties die ik tot nu toe heb gedaan, wordt ik daarom al uitgesloten. Men heeft geen zin om door een heleboel bureaucratische zooi te gaan, om iemand aan te nemen.
Dat kan ik ook nog wel begrijpen, maar goed, ik heb wel heel goede papieren!...

Vorige week dinsdag heb ik een gesprek gehad met de manager van de Nelson Marlborough District Health Board, de overheidsinstelling voor gezondheidszorg en welzijn, de organisatie met wie ik vorig jaar april zo'n vreemde correspondentie heb gehad, zie hiervoor mijn blog uit die tijd.
Het gesprek verliep heel goed. Ik heb mijn hele Curriculum Vitae kunnen toelichten en mijn referenties laten lezen. Ze was heel enthousiast over mijn talenten en zou zeker wat voor mij in mijn situatie kunnen betekenen (ze hebben wel vaker een job offer aangeboden) ware het niet dat de nieuwe rechtse regering flink aan het bezuinigen is op welzijn en gezondheidszorg en vorige maand een recruitment stop heeft aangekondigd. Er mogen geen vacatures worden uitgeschreven en er mogen geen nieuwe mensen aangenomen worden.
Ze liet met het trieste overzicht zien van maar liefst één vacature, -voor een fysiotherapeut in Bleinhem - in plaats van het wekelijkse a4-tje.
Maar ik moest zeker blijven langskomen, solliciteren op geschikte vacatures, wellicht zal de situatie in de komende maanden veranderen.
Ondanks de teleurstelling van de recruitment stop, liep ik zeer tevreden de Health Board uit, met het gevoel dat ik de manager voor mij gewonnen had. Alsof ik al een baan in mijn zak had!

Harald maakt zich erg geliefd met zijn aanbiedingen om her en der te helpen. Hij heeft de familie van een klasgenootje van Rozemarijn helpen verhuizen.
Ondertussen praat hij met iedereen over mogelijkheden voor ons verblijf hier in Nieuw Zeeland en wonderbaarlijk genoeg openen zich verschillende deuren en vele mensen bieden hun hulp aan ons weer aan, door mee te denken in ons proces.

We zijn al een paar keer langs ons nieuwe huisje op Queen Victoria Street gereden en hebben onze nieuwe buurman Ting ontmoet, een grote, sympathieke Maori man, met wie we lange tijd hebben staan praten. Hij zou zijn ogen en oren openhouden voor mogelijkheden voor werk!
In ons huisje troffen we een van de enge spinnen van Nieuw Zeeland aan, de white tail spider. Een joekel van een beest met duidelijk zichtbare slagtanden, nou ja, kaken.
Ik heb mijzelf en anderen altijd voorgehouden dat er in Nieuw Zeeland helemaal geen enge beesten zijn, omdat het oorspronkelijk een vogeleiland was, met vogels die hun vleugels verloren in de loop der evolutie, omdat er geen roofdieren waren die jacht op hen maakten.
Maar Nieuw Zeeland heeft wel degelijk enge kriebels van beesten: de weta, een monsterachtig prehistorisch insect dat zich schuilhoudt in de native forest en je soms flink kan laten schrikken met zijn griezelig gelaat, een bepaald soort beetle, ook wel haircutter genaamd, die zich ineens aan je vastzet of blijft plakken, tot je hem ergens op je trui of broek of op je hoofd ontdekt....
En dan toch die spinnen...Ik had ze tijdens onze vorige reis niet echt gezien en ging er dus vanuit dat ze er niet waren. Behalve wat spinnenpluis op de huizen, auto's, picknictafels, dacht ik dat het verder vrij onschuldig was, maar er zijn wel degelijk joekels van spinnen, met haren, met lijfjes zo groot als een twee euro munt...Brrr.
Dat wordt nog wel flink wennen voor mij. Een uitdaging om over een angst heen te komen waar ik niet eens mee bezig wil zijn! Waar ik geen moment aan wil denken...Maar dat is natuurlijk vrij normaal met angst.

In het weekend hebben we een stukje meegemaakt van een festivalletje georganiseerd als een soort fundraiser voor de Four Winds, die een keuken wil installeren, om ook in de winter wat inkomsten te genereren, als het hier vrijwel leeg stroomt van 20.000 toeristen in de zomer, naar 6000 inwoners in de winter.
Gister was er een soort jam middag in de Four Winds, en werd ik uitgenodigd mee te zingen. Ik kreeg een gitaar in mijn handen gedrukt en zo zong ik een paar van mijn lievelingsliederen die erg gewaardeerd werden.
Ian vroeg meteen of ik vaker wilde komen spelen en of mij wellicht met elkaar konden studeren op nieuwe liedjes.

Vandaag hingen Harald en ik zoals gewoonlijk weer lekker rond in de Four Winds en spraken met Ian over Harald's werk bij Go4It, het jongerenproject van Halt.
De jeugdwerker van Motueka, over wie Ian net had gesproken, stapte binnen en Ian stelde ons aan hem voor. Harald raakte in gesprek over zijn werk, zijn zoektocht naar werk, en dat bleek behoorlijk overeen te komen met het werk van Paul, de youth worker van Motueka.
Paul gaat binnenkort een project beginnen, waaraan Harald als vrijwilliger kan meedoen. Wie weet kan Paul, als Harald's voldoet, wel iets voor hem betekenen om hem het jeugdwerk van Motueka binnen te krijgen!

Een ander belachelijk plan, maar waarover we sinds vandaag brainstormen, is om zakenpartner van Karen van de Four Winds te worden. Zij heeft dit nodig om te groeien en te blijven bestaan. We zijn in de paperassen gedoken om te kijken of we op die manier kunnen binnenkomen.
Dan helpen we haar uit de problemen en zij helpt ons binnen!
Het is een fantasie, maar wie weet komt er iets van terecht! In ieder geval is het leuk om mee bezig te zijn.

(foto's komen later, de verbinding bij onze bus is erg erg traag geworden....64 Kb per minuut...ofzoiets)

Gewoon even een opsomming

2010-02-05T15:48:00.003+13:00

* 1030 stappen naar school
* Juf Kay, die ook op blote voeten lesgeeft
* Drie hollandse namen in Rozemarijn's klas van 10 kinderen.(De ouders van hun ouders zijn NL)
* Paragliders te zien vanuit de achtertuin en vanaf het schoolplein
* In één week thuis een prachtige huisbus vinden
* Nog geen week later een huis met zwembad vinden
* Uitzicht op de bergen
* Vijf minuten van het strand, met zoutwater zwembaden
* Een Europese bakker met Nederlands brood!!! (Volkoren hier is zeg maar lichtbruin bij ons, hihi)
* Krekels in de bomen
* Fruit rondom ons
* Pruimenjam maken
* Supermarkt die gewoon Ecover verkoopt
* De meest geweldige eco-organic festivals vlak in de buurt
* De meeste zonuren van Nieuw Zeeland
* Buiten douchen onder de bomen, uitzicht op prachtige luchten
* Schommel in de tuin
* Waterslides in andermans tuin
* Recycle center: geweldig in meerdere opzichten
* Rozemarijn die zo goed Engels spreekt dat ze op de derde dag van school al uit spelen gaat bij haar vriendinnetje Brianna
* Skypen met onze ouders en een aantal vrienden! (neem skype, dan kunnen we lekker bijkletsen!!!!)
* Ons vrij voelen! (ook al heeft Nieuw Zeeland strenge regels, maar daar leven we gewoon omheen!)

Eerste schooldag en weer een huis

2010-02-02T16:47:00.006+13:00

Onze bus is inmiddels behoorlijk de onze geworden. We hebben nu al eigenlijk teveel spulletjes voor de ruimte die we hebben, maar het is er heerlijk vertoeven. Harald is hard aan het werk om een mooie buiten douche te maken.
We kunnen er al douchen, zij het dat we een beetje open en bloot in de tuin staan, maar met wat afscherming van handdoeken en picknick kleden, kunnen we ons fijn afspoelen na een dag zomerse hitte.
Toen we in het weekend een beetje klaar waren met de bus, besloten we om toch een dagje op het totally organic Luminate festival. Zo beschrijven zij zichzelf: Luminate is an earth friendly festival of music, art, dance, creativity and sustainability on Canaan Downs, Takaka Hill, New Zealand/Aotearoa, 28th January - 2nd February 2010.
Het was een prachtig opgezet festival terrein op een open plek in het native bos. Er was een hoofdpodium, een trance dance gedeelte en een tribal zone, waar de hele dag werd getrommeld.
Er waren allerlei workshops, films, acrobatiek, poi's, hoola hoops, sticks, een van plaatselijke steen en klei gemaakte pizzaoven, fruit ijs, biologisch eten, enzovoorts.
We hebben ons heerlijk vermaakt. We kwamen ook nog vrienden tegen uit Wanaka, die we nog niet gezien hadden!
Vandaag was de eerste schooldag van Rozemarijn. Ze heeft in de afgelopen weken de dagen afgeteld, maar nu het echt dichtbij kwam, wilde ze er niet meer te veel over praten, zo zenuwachtig was ze.
Vanmorgen liepen we met z'n drieën naar school, die op ongeveer tien minuutjes lopen van onze woonstee ligt. In haar ene hand had ze een gekleurde kaars, die zij afgelopen zaterdag van het schoolhoofd hadden gekregen toen we er even op bezoek waren geweest en ontdekten dat er een team leerkrachten en ouders bezig waren met het schoolklaar maken van het gebouw.
In haar andere hand hield zij een tak bloeiende rozemarijn.
We werden hartelijk ontvangen en ontmoetten ook de andere ouders van de nieuwe eerste klassers. Iedereen was een beetje zenuwachtig, want de kleuterschool staat ergens anders in Motueka. Voor vele kinderen was het ook voor het eerst dat ze naar deze school kwamen.
Het was prachtig om al die kleine kinderen met hun bloem in de hand te zien staan.
De nieuwe eerste klassers werden één voor één door de kleuterjuffen de school ingebracht, waar ze in het assembly lokaal hun kaars mochten aansteken aan een grote kaars, en de meegebrachte bloem in een vaas mochten zetten.
Wij als ouders bleven buiten en kregen 'morning tea' met fruit en taartjes en kregen wat uitleg over de gang van zaken in de school. Ook namen we de tijd om elkaar te leren kennen.
Binnen kregen de kinderen een verhaal te horen en werd een lied gezongen.
Om één uur konden we onze kinderen weer ophalen. We hebben nog een gesprekje gevoerd met Kay, de juf van Rozemarijn. Een prachtige, oudere sprookjesjuf met een knot!
Ze vertelde dat Rozemarijn haar goed begrepen had tijdens de les. Ze komt binnenkort op bezoek om ons beter te leren kennen.
Juf Kay woont ook in een house bus!
Na school reden we even naar de recycle center om hout te halen zodat Harald verder kan werken aan de douche.
Toen ik net met de eigenaar stond te praten over onze bus, kwam een andere kennis aangewandeld, die Cliff vorige week ook had gebeld over een mogelijk huis. Deze Jim was op het ingesproken bericht afgekomen.
Jim heeft een huis te huur dat aan het eind van de week vrij komt. Mogelijk waren we nog geinteresseerd?
Het gaat om een huis met een zwembad! Nou, dat lieten we ons geen twee keer zeggen.
We zijn met hem mee gereden, het ligt iets landelijker, maar recht achter de school, op ongeveer 15 minuten lopen, of 5 minuten fietsen!
Na een middagje wikken en wegen, want de house bus is wel geweldig en heeft erg veel charme, hebben we besloten het toch te doen!
Het nieuwe huis heeft een slaapkamer, een grote woonkamer met ingebouwde keuken, een badkamer met toilet, douche en wasmachine, een tuintje, een enorm veld, kippen, en natuurlijk het zwembad, dat we delen met twee of drie andere huisjes die op het terrein staan!
Ach ja, we zitten in de luxe positie om zulke rare stappen te nemen: twee huizen in één week tijd!
Wel ja!
We gingen even de stad in om het te vieren met een taartje en een croissant bij de Europese bakker waar ik een echt Hollands volkoren brood kocht!
Duizendmaal beter dan het Nieuw Zeelandse brood dat echt mijn neus uitkomt. Smakeloze, zachte, sponzige, waterige broden...
Zo meteen loop ik maar even naar de Dairy even verderop in de straat, om een wijntje te kopen om alles nog even extra te vieren!

Motueka!!!

2010-01-30T22:35:00.001+13:00

We zijn in Motueka aangekomen!
In mijn volgende blog zal ik onze prachtige reis langs de Westkust (sandfly heaven…) beschrijven.
We hebben een week op een mooie plek aan zee gekampeerd en alles in het werk gesteld om een huis te vinden, want zonder huis kunnen we niets opstarten!
De huizenjacht is in deze tijd van het jaar niet gemakkelijk.
De zomervakantie is bijna voorbij, dus veel vakantiewoningen komen nu vrij. Toch gaan deze huizen als zoete broodjes over de toonbank, want over twee weken begint het pluk seizoen.
De Tasmanbay staat vol appelgaarden en hop.
Dit trekt veel seizoenswerkers, omdat het lekker kan verdienen in een korte tijd.
Op maandag hebben we ons ingeschreven bij een aantal makelaars die ook in huurhuizen doen.
De huizenverhuur in Nieuw Zeeland is totaal anders dan in Nederland. In Nederland zijn de huurders goed beschermd, in Nieuw Zeeland bijna niet en heeft de huiseigenaar vrijwel alle touwtjes in handen.
Deze particuliere verhuurders mogen zelfs veel privacy gegevens weten, wat in Nederland echt niet zou mogen, zo wordt er altijd een referentie van een vorige verhuurder opgevraagd, om te weten te komen of de huurder zich netjes heeft gedragen en altijd de huur op tijd heeft betaald.
Op grond van deze informatie mogen deze particuliere verhuurders dan beslissen of zij je er in willen hebben of niet…!
Omdat er nog wel een paar woningen in de wat duurdere klasse beschikbaar bleken, hebben Harald en ik spontaan een meisje aangesproken dat ook op zoek is naar een woning.
Zo zouden we samen een twee of drie kamer woning kunnen betrekken.
Joey is een jonge meid van 21, die direct na haar studie psychologie uit het koude en regenachtige Dunedin is vertrokken, om de zon van de Nelson area op te zoeken.
Zij werkt in de pub van Riwaka.We hebben een aantal huizen bezocht en waren over een huis in Tapu bay, Kaiteriteri, zo’n tien minuten rijden vanuit Motueka, waren wij heel erg enthousiast.
Het was een houten huis met drie slaapkamers en een enorme tuin verdeeld in terassen, met uitzicht op de blauwe zee!
Helaas zag de makelaar ons niet zitten als stel, hij had schijnbaar iets negatiefs meegemaakt met een vriend van Joey, en steeds duidelijker werd het dat hij zich niet voor ons ging inzetten.
Hiervan hadden we een nare nasmaak en we konden niet ophouden met praten over de onvriendelijkheid en on-professionaliteit van deze makelaar.
Gelukkig waren de dames van het makelaarskantoor aan de overkant veel vriendelijker en welwillender.
Ze waren heel geïnteresseerd in ons avontuur en ons verhaal en kwamen zelfs met suggesties voor werk!
Aanstaande dinsdag zouden we kunnen kijken naar een huisje op King Edward Street in Motueka!
We hebben onze werk referenties laten zien om een beeld te geven van wie en hoe wij werden gezien door onze teamleiders en werkgevers en daar was ze heel blij mee.
Vandaag wilden we verder op huizenjacht, maar in het lokale krantje stond niets nieuws vermeld. Het bleek allemaal toch een beetje moeilijker dan we gedacht hadden.
Wel genoten we van alles wat we deden en hingen we lekker in ons stamkoffietentje the Four Winds.Omdat er weinig te doen leek vandaag, wilden we teruggaan naar McKee, zodat Rozemarijn nog lekker met haar vriendjes kon spelen.
We wilden een blik werpen in het recycle centrum van Motueka, en daar raakte Harald in gesprek met Cliff, de eigenaar. Hij vertelde over onze plannen en dromen en daar was Cliff schijnbaar erg van onder de indruk.Toen Harald nog even over het terrein liep om naar de spullen te kijken, raakte ik in gesprek met Cliff, die allerlei voorstellen had over mogelijkheden voor werk. Ik vertelde hem dat een huis nu prioriteit had, want zonder huis kunnen we niets opstarten.
Cliff pakte meteen zijn telefoon en belde een aantal vrienden op, die schijnbaar huizen verhuren.
Hij verwees ons naar Christine, die een Bed and Breakfast runt en een bus in de tuin heeft staan, die wellicht wel iets voor ons zou kunnen zijn.
We zijn er direct naartoe gereden! En sindsdien hebben we een huis!
Jawel, een prachtige oude bus, met houten inrichting en glas in lood.
Achterin een tweepersoonsbed, een klein douchehokje, in het midden van de bus een kleine huiskamer, een keukentje en een eettafel met twee banken! Voorin kan Harald nog een slaapkamertje voor Rozemarijn maken!
Het ziet er geweldig uit! Helemaal voor ons geschikt!
Precies waar wij van dromen!
Heel Nieuw Zeelands!

back in wonderful Wanaka

2010-01-16T21:02:00.003+13:00

Sinds maandag zijn we terug op ons oude stekje in Wanaka. Op sommige momenten lijken we terug te stappen in het plaatje van vier jaar geleden, op andere momenten is het allemaal weer zo nieuw en vernieuwend!
Wanaka is nog verder uit haar voegen gegroeid. Het kleine wonderlijke plaatsje dat het ooit was, maakt meer en meer plaats voor de commercie en rijke mensen. Deze laten de meest onooglijke gebouwen neerzetten aan de rand van het meer, die ze maar een paar weken per jaar bewonen.
Toch is het heerlijk om hier weer te zijn.
We hebben twee nachten in de Bed and Breakfast van Nan en Boyd, de ouders van Rob en Ted mogen verblijven, het was toen nog redelijk fris. Daarna hebben we ons tentje opgezet op het landje ernaast, vlakbij de house-truck van Rob, die hij nu verhuurt.
Nieuwe avonturen doen zich aan.
Harald heeft zich met Boyd gestort op de voorbereiding van een stuk tuin waar binnenkort beton gestort gaat worden. Harald heeft de tractor bestuurd en bediend. Rozemarijn heeft alles gade geslagen, terwijl zij zich prima vermaakt met de honden Nikita en Mezzie, die zij Boy noemt.
Ze ontpopt zich steeds meer als een heus farmers meiske!
Met Harald heeft zij een dood vogeltje opgepakt en bestudeerd en heeft zij een door de honden gevangen dood jong konijntje vastgehouden en bestudeerd. Beide diertjes heeft zij daarna begraven en het grafje mooi opgemaakt.
Laatst kwam zij met een enorm bot aan, "kijk mama, dit is de knie!" zei ze, terwijl ze het bot bewoog door de knie op en neer te knikken. Dit zou ze een aantal weken geleden nooit gedaan hebben!
Ikzelf heb mij gestort op het bestuderen van de Road Code.
Wat ik zelf nog niet kan geloven, is dat ik inmiddels vier rijlessen heb gekregen van Harald!
Met steeds meer zelfvertrouwen rijd ik die grote 4 wheel drive door de river bank. Het lijkt natuurlijk nog steeds nergens naar, maar het lukt mij de bak over de weg te rijden, tot aan 40 km per uur! Een beetje draaien en inparkeren moet ik nog flink doorkrijgen, want het is mij totaal niet vertrouwd, nog! En dan dat verkeer dat links moet rijden en dus uit heel andere hoeken komt dan in Nederland....!
We zijn een keer gaan klimmen op Riverside. Nog steeds een van de mooiste plekjes, maar helaas heeft het overmatige toerisme van de afgelopen jaren ervoor gezorgd dat alle plekjes nu een 'no camping' sign hebben...
Harald heeft zich op een mogelijke nieuwe business gestort: het verkopen van lamsvlees. Rob en Boyd doen het en Harald heeft vandaag gespiekt hoe dat in zijn werk gaat. Hij heeft geholpen met het opbouwen van de stand op de markt en later ook met de verkoop zelf!
We hebben een mooie hoed voor hem gevonden!
Het weer wordt langzaam aan weer wat beter. Het is hier een koude zomer, hebben we gemerkt, maar horen we ook van iedereen.
Wel hebben we iedere avond ons kleine kampvuurtje, aangestoken met de kooltjes uit de BBQ!
Wat een leven!

wet Dunedin

2010-01-10T22:05:00.002+13:00

Sinds een paar dagen verblijven we in een paleis in Dunedin. Rob, een van onze beste vrienden uit Nieuw Zeeland heeft ons uitgenodigd in een van de prachtige appartementen in het gebouw waarvan zijn broer Ted (spreek uit Tíd) eigenaar is.
Rob en zijn lieve vriendin Marcey zijn onze buren. We lopen lekker bij elkaar binnen, drinken biertjes en wijntjes en hopen dat het eindelijk eens ophoudt met regenen.
Dunedin staat niet bekend om zijn zonnige klimaat, maar dit is toch echt te bar voor de zomer, vinden wij. Toch is het ook heel gezellig en hebben wij prachtig uitzicht over de baai, die soms bewolkt en soms helder is.
Rozemarijn rent rondjes door het huis en vermaakt zich met de speeltjes die zij van Rob en Marcey heeft gekregen, of zij stoeit met een van beiden.
Ze probeert haar Engels op hen uit, en Nederlandse zinnen vermengt zij op een geweldige manier met Engelse woorden. "This sat there!" en "Where zijn the ander eggs?"
We spelen het afscheid op school na, maken de troon die meester Serge voor haar had klaargezet en de kinderen in de klas mogen kleine schatten geven als afscheid kadootje.
Stilletjes is ze bezig met de verwerking van waar we mee bezig zijn. Al een paar keer heeft ze gezegd dat ze met haar tover-oog naar Nederland kan kijken en dat het er precies zo uitziet als in het echt.
Harald doet wat klusjes in het gebouw.
We hebben bij de AA, de Nieuw Zeelandse ANWB, de road code gekocht, het studieboek om aan een rijbewijs voor mij te gaan werken.
Als ik dit in mij heb opgeslagen, mag ik een praktische toets doen, en als ik die gehaald heb, mag ik onder supervisie van Harald gaan leren autorijden!
Je hoeft hier dus geen rijlessen te nemen. Iedereen leert het hier van zijn ouders.
Ik zie er wel een beetje tegenop, het lijkt mij gewoon griezelig om te rijden, maar wie weet denk ik daar over een paar weken anders over.
Als ik een tijdje heb geoefend, mag ik afrijden en krijg ik een restricted rijbewijs. Dan mag ik alleen overdag rijden en geen passagiers meenemen. Maar dat was ik toch niet van plan, het is vooral nodig om aangenomen te worden voor een baan!

Gisteren zijn we naar het Otago museum geweest, eerst naar een vlindertuin, daarna naar de prachtige expositie over de local Maori.
Rozemarijn was verrukt! Ze herkende zoveel van wat we zagen uit (foto)boeken, en de films.
Ze zong "Ko Paikea" (Whale rider) en wilde lang blijven om alles goed te bekijken.
Bij binnenkomst zag ze de grote kano liggen en riep: "Mama, kijk de Waka!" geweldig hoe zij van sommige Maori dingen alleen de Maori-woorden kent!
Bij het proviand-huisje (op de foto) ging zij met haar handen voor haar buik staan, één boven, wat Rangi-nui (hemel vader) voorstelde en één arm beneden wat Papa Tuanuku (Aarde moeder) voorstelde.

Vandaag werden we door Ted en zijn vriendin Annabel uitgenodigd voor lunch. Na de lunch zijn we naar hun paarden gereden. Omdat het regende zijn we niet lang gebleven, maar Rozemarijn heeft wel even op de rug van Vinney gezeten, een paard dat in de Lord of The Rings heeft gespeeld, zijn berijder Ted trouwens ook.
Rozemarijn vond het heel spannend maar ook heel bijzonder.
Daarna hebben we in Dunedin ook nog even de steilste straat van de wereld bezocht. Vooral van boven naar beneden vond ik het spannend.

Morgen rijden we uit Dunedin weg. Op naar Wanaka. De plek waar wij in 2005 overwinterd hebben. Een prachtig plaatsje in de Nieuw Zeelandse alpen, waar veel van onze vrienden wonen.
We kijken er erg naar uit.

Happy twenty ten

2010-01-05T21:21:00.003+13:00

Op Nieuwjaarsdag hebben we Tauranga verlaten.
Na een vermoeid, maar heerlijk Oud en Nieuw op het strand, met een grote volle maan (0ndersteboven...!) een vuurtje waarop de kerstboom verbrand werd, een paar glaasjes wijn, hebben we afscheid genomen van onze vrienden, Esther en Michiel en de kinderen, die ons inmiddels fijn vertrouwd zijn. Rozemarijn is nog met Tim getrouwd op de trampoline.
We zullen hen weer ontmoeten, along the road.
ZaZa de Ui reed ons zonder al te veel problemen voorbij Rotorua, de stad met borrelende modderpoeltjes en rotte eieren lucht. Wel moest Harald nog even wennen aan het rijden met een automaat, waar hij eigenlijk op tegen was geweest, maar deze wagen had verder toch alles in zich wat hij wenste, dus heeft hij maar een concessie gedaan. Op de eerste stop na ons vertrek, siste Harald woest dat hij de wagen niet meer aan de praat kreeg, eerst deden de ramen vreemd, en toen kon hij de auto helemaal niet meer aan krijgen...Hij was vergeten dat hij eerst de rem moest intrappen...Automatisme...!
Zo'n zelfde automatisme was er in geslopen toen we na de eerste nacht aan de voet van de vulkaan Tarawera weer op weg gingen: Harald moest heel hard op de rem trappen toen er een tegenligger aan kwam op dezelfde baan; wij bleken de spookrijders! We reden per ongeluk aan de rechterkant van de weg.
Op deze gewennings-dingen na, reed onze ZaZa de Ui prima.
We hebben gebaad in de heet waterbron met heet waterval, maar de grond van de vijver was te heet om dichter tot de waterval te komen.
Daarna hebben Rozemarijn en ik gedobberd in het warme zwembad en de hot spa's van Waikite valley, een plek waar wij vijf jaar geleden twee maal hebben gestaan, een van onze lievelingsplekken bij de grootste heet water bron van Nieuw Zeeland. (was te zien op de film op het afscheidsfeest).
De volgende morgen zijn we afgezakt naar Wellington, waar we nog een ticket wisten te bemachtigen voor de ferry naar het Zuidereiland!
Op de parkeerplaats hebben we geslapen, tot we de boot op mochten rijden. De boot vertrok om 02:25 s'nachts.
De volgende morgen om half zes kwamen we in Picton aan.
Half slaapdronken reden we het eerste stuk en zagen de zon goudgeel opkomen boven de heuvels bij Blenheim.
Bij Kaikoura zijn we gestopt, nadat we eerst de zeerobben hadden bewonderd, langs de kant van de weg.
We hebben een heerlijk kampeerplekje gevonden aan de rand van het strand, waar we prachtige Paua shell vonden.
Harald kocht een vishengel voor Rozemarijn en zichzelf. Helaas was het stuk zee waaraan wij stonden blijkbaar niet geschikt voor de visjacht, want het visdraad was er al binnen de kortste keren afgerukt.
Rozemarijn sloot vriendschap met een Brits meisje, Mia en ze begon voor het eerst Engels te praten. Ze maakte prachtige zinnen, waarbij ze Nederlandse woorden op z'n Engels uitsprak. Ze begrepen elkaar. Ze speelden heerlijk met elkaar. Op het strand, in de golven, met een lange stok, waarmee Rozemarijn Taiaha speelde, tekenend in elkaars boeken, met de aankleedpoppen.
We maakten een vuurtje en verwonderden ons over de prachtige ondergaande zon en de wonderlijke lucht verkleuringen.
We hebben nog een dagje extra in Kaikoura doorgebracht. Rozemarijn was zo lekker aan het spelen.
Vandaag zijn we bij Diana in Christchurch aangekomen. We hebben even lekker kunnen douchen en de zeelucht van ons afspoelen.
We hebben in de zon gezeten en gitaar gespeeld voor elkaar. BBQ aan, wijntje erbij! Helemaal vakantie.

ZaZa de Ui

2009-12-30T18:32:00.006+13:00

Daar loopt ons meisje, over het grasveld naar de weg, die zij samen met Tim oversteekt.
Wat wordt ze groot.
Tim heeft haar net opgehaald om nog even te gaan body boarden op het strand.
Rozemarijn draagt haar wet suit, die ze net van ons kado heeft gekregen.
Ze loopt op blote voetjes. Helemaal onder de indruk van de Maori die hier heel dikwijls op hun blote voeten lopen, zelfs in de supermarkt. Dat wil ze ook.
Ze zegt dat ze sinds vandaag zelfs geen pijn meer onder haar voetjes heeft van de prikkels in het gras, zo stevig is haar zooltje al geworden!
De afgelopen twee dagen hebben naast het genieten, vooral in het teken gestaan van het vinden van onze 'waka', ons vervoermiddel.
We hadden een busje op het oog, dat precies dezelfde was als 5 jaar geleden, maar de verkopers deden zo moeilijk over de verkoop, gaven geen strobreed toe in de onderhandeling, dat we na drie pogingen besloten hebben dat dit hem gewoon niet zou worden.
We hebben het idee van een busje losgelaten en zijn in de auto-wereld verder gaan rondsnuffelen.
Vandaag hebben we onze wagen getroffen: een wijnrode 4 wheel drive.
Harald heeft lekker afgedongen op de prijs.
We kunnen er met z'n allen in slapen en er is veel ruimte.
We hebben haar inmiddels ingewijd en tot ZaZa gedoopt, ze is weer een Ui, de eerste letters van het kenteken.
Na oud en nieuw gaan we op reis in ons nieuwe voertuig om ons weer verder te verbinden met dit prachtige land.
De wolken, die ons de eerste dagen beschermden tegen een te grote weer-schok, zijn inmiddels verdwenen en een felle zon bestraald ons, terwijl een stevige wind waait.
In die paar minuten dat ik in de zon ben geweest, heb ik al een flink patroon van verbranding op mijn benen (die ik níet had ingesmeerd...) opgelopen. Mijn korte broek-rand is duidelijk zichtbaar...
Harald staat inmiddels weer te vissen. Ik heb zojuist een roast in de oven gedaan.
Vanavond zal vast weer zo'n inspirerende avond met Michiel en Esther worden. We hebben urenlange gesprekken over emigreren, over Nieuw Zeeland, over alle emoties.
Heerlijk.

Het ruikt zelfs weer naar Nieuw Zeeland

2009-12-28T18:18:00.002+13:00

Met het zand van het strand van Tauranga aan mijn voeten, zit ik in de basement van Michiel en Esther om even een blogje te schrijven.
Rozemarijn rent bloot door de tuin en springt het zand van haar lijfje af op de trampoline. Tim en Thomas springen mee. Ik zie ze door het raam. Een heerlijk gezicht.
Een etmaal geleden waren we nog in het ijzige Seoul. We hebben een groot gedeelte van de nacht wakend doorgebracht, omdat we na 02:00 uur lokale tijd niet meer konden slapen door onze jetleg.
Tegen het moment dat we naar het vliegveld terug zouden worden gebracht, vielen we in slaap. We werden gelukkig nog op tijd wakker. Op Seoul moesten we nog eens vijf uur doorbrengen voor ons vliegtuig zou vertrekken.
Ons vliegtuig liep ook nog eens vertraging op door het slechte weer. Met een soort stoom apparaat werd het ijs en de sneeuw van de vleugels gestoomd!
Na een nacht vliegen kwamen we vanmorgen aan op Auckland. We werden opgewacht door Michiel en Tim, die ons naar Tauranga reden.
Heerlijk om weer in Nieuw Zeeland te zijn.
Tijdens de rit zakte ik, wazig, moe en jetlegged als ik ben, steeds dieper in het besef dat we er nu echt zijn!
Het landschap, de bomen: bloeiende Pohutekawa, de Ponga trees, de cabbage trees!
Het is vandaag wat bewolkt, met hier en daar een spatje regen, maar de temperatuur is heerlijk.
Tot vanmorgen liep ik in een dikke wollen trui met een wollen vest. Inmiddels heb ik deze ingeruild voor een hemdje en een rokje.
Het is heel bijzonder om de omgeving binnen te lopen, die ik tot nu toe alleen van foto's en filmpjes kende. We liepen als het ware de foto's van Esther en Michiel binnen.
Harald staat met Michiel te vissen. Ze hebben er al een gevangen.
Wat een heerlijk begin!

Eerste Kerstdag: stop over Seoul

2009-12-26T23:33:00.002+13:00

We zitten/liggen/hangen bij te komen in ons hotelkamertje in Seoul.
De laatste dagen in Nederland waren heftig, vol. Te druk om echt emoties te voelen of toe te kunnen laten. Te weinig tijd om echt tot diepgang te komen.
Onze lieve ouders, bij wie de gemengde gevoelens wel zo nu en dan naar de oppervlakte kwamen stromen, hebben heel warm en lief voor ons gezorgd. Hierdoor konden wij ons goed voorbereiden op het werkelijke vertrek.
Gisteren hebben we nog een klein samenzijn gehad, waarna we afscheid namen en op weg naar Schiphol gingen.
In het vliegtuig, dat helaas een kleine bleek te zijn, en zónder de privé tv-schermen waarop wij hadden gehoopt, drong voor het eerst pas echt tot mij door dat we de stap waarvan wij lange tijd gedroomd hebben, nu aan het waarmaken waren.
Toen wij zojuist aankwamen in Seoul ging ook de gedachte door mij heen: 'Daar zitten dan in Seoul!"of all places...!
Een vriendelijke baliemedewerkster belde een shuttle busje, die ons naar ons hotel bracht.
En daar zitten we nu, met onze nieuwe laptop uitgestald, in de hoop dat er iemand in Nederland van zijn tweede kerstdag brunch-tafel opstaat om even te kijken of er ge-skyped kan worden!
We voelen ons moe en vreemd tegelijk. Echt helder denken zit er even niet in. Jet-leg.
We hebben voor morgen maar de wek-service aangevraagd, zodat we op tijd weer met de shuttle bus naar het vliegveld kunnen meerijden.
In een klein restaurantje aan de overkant hebben wij ons buikje rond gegeten met nieuwe en vreemde smaken.
We namen plaats aan een laag tafeltje op de grond, waar wij allerlei lekkers kregen uitgestald. Op een bakplaat in de tafel konden we onze maaltijd klaarmaken.
Zelf zijn we nu ook wel gaar.
We drinken nog een Koreaans drinkedrankje, geen idee wat het is, maar het ruikt naar een soort wodka. Met een scheutje veel te zoete limonade krijg ik er wel een paar slokjes van binnen.
Harald ligt half op apegapen en Rozemarijn is een brief aan het schrijven.
Tot snel!
Liefs uit Korea!

Nog twee nachtjes slapen

2009-12-24T10:48:00.002+13:00

Ik kijk steeds maar weer naar de klok. Deze wijst nu even voor elf s'avonds aan. Dit betekent dat we, als het weer niet opnieuw al te bar wordt, over twee dagen in het vliegtuig zitten.
We kijken terug op een drukke, zeer goed gevulde, prachtige week.
Vele dierbare vrienden en familieleden hebben afgelopen zondag de sneeuw getrotseerd om aan te komen op een intiem en fijn feest ter afscheid.
Het was geweldig! Er werd door Danielle een Maori-dans ingestudeerd met de kinderen, waarmee we verrast werden: de zon en de maan en de bliksem en donder! Maori-heftig!
Er werd geschminckt, er waren Maori kleurplaten, en was een heleboel lekkers gemaakt waar iedereen heerlijk van zat te smikkelen.
De zaal was prachtig versierd; Paul, Godfather, vriend en ook nog eens fotograaf had een oud krantenartikel in jaren 50 stijl gemaakt bij een foto die wij de dag daarvoor in een foto shoot hadden laten maken. Dit krantenartikel lag door de zaal heen verspreid. Ook de prachtige uitnodiging was overal terug te vinden.
Richard draaide liedjes die veel herinneringen bovenbrachten aan twee decennia samen dansen!
Stadstroubadour Alex speelde extra Haagse liedjes om het ons nog even goed in te peperen.
Sijmen en Rai speelden hun prachtige opzwepende songs, zongen een lied speciaal voor Harald en later lukte het Sijmen om mij het podium op te krijgen om het prachtige don't follow van Alice in Chains.
Harald en ik waren ook al even het podium opgelokt om een aantal kampvuurliedjes aan ons te onttrekken. Spannend was het om in de spotlights op het podium te spelen.
Ik moet nog erg wennen aan het zingen in een microfoon. Wie weet ga ik dat nog wel eens vaker doen.
Johnito voegde zich tussen Sijmen en Rai om een prachtige afscheids blues improvisatie weg te geven. De hele verdere avond heb ik gedanst en gekletst en omhelsd!
Het was een heerlijke avond zo tussen al die lieve mensen! Dank daarvoor.

Meteen de volgende dag begon het echte laatste werk: een waslijst aan dingen regelen.
Door het weer en de heftige sneeuwval ging dit met wat vertraging! Maar Harald vond het rijden in die dikke stapel sneeuw pas écht leven! Hij zei dat men nu wel moet begrijpen waarom hij zo graag naar Nieuw Zeeland wil!

Gisteren en vandaag hebben we het huis echt leeg gemaakt en verlaten.
Het is nog niet verkocht, maar dat is van later zorg.
We verblijven al een paar nachtjes bij mijn ouders in Zoetermeer om nog even wat dichter bij elkaar te zijn. Daar komt jammer genoeg niet heel veel van, want we blijven maar bezig. Nog even dit afronden, nog even dat doen...
Wel worden we heerlijk in de watten gelegd.
Rozemarijntje vindt het wel een beetje genoeg, volgens mij. Ze kan niet veel meer hebben en moet om kleine dingetjes huilen. Logisch ook. Daar nemen we ook de tijd voor en besteden we aandacht aan, want zij heeft ook zo'n enorm verwerkingsproces te doorgaan.
Wijzelf komen niet echt toe aan emoties. Het is voorlopig nog een beetje een gekkenhuis, al begint daar wel wat meer rust in te komen, omdat de zaken nu vrijwel afgerond zijn.

Laat het maar gebeuren!
Wij zijn er klaar voor!

Afscheid

2009-12-18T00:58:00.004+13:00

Deze week staat helemaal in het teken van afscheid nemen.
Afgelopen maandag is in Rozemarijn's klas het afscheid gevierd. Meester Serge had een wereldkaart opgehangen en liet aan de hand hiervan de reis zien die wij gaan maken.
Hij vertelde een verhaal over de zon, die wij in Nieuw Zeeland als eerste op de hele wereld zullen zien opkomen.
Rozemarijn mocht vragen van de kinderen beantwoorden en dat deed ze als een echte juf.
Ze weet al een heleboel over Nieuw Zeeland, dat is duidelijk!
Van de klas kreeg ze een kleine schatkist, waarin alle kinderen een eigen schat hadden gestopt, een gelukspoppetje, een kristallen engeltje, plakkertjes.
Ook was er een klein boekje gemaakt met tekeningen van alle kinderen, aangevuld met foto's.
Daarna deelde Rozemarijn haar afscheidskaartjes uit. We hebben hard geschilderd en getekend, en op de kaartjes een zakje met Vergeet-Mij-Niet-zaadjes geplakt.
Rozemarijn deelde als traktatie ook nog pannenkoeken uit.

Op woensdag heb ik afscheid genomen van mijn vrienden en collega's van Oudezijds 100, de bijzondere woongemeenschap waar ik tien jaar mijn talenten heb mogen gebruiken.
Ik heb hier gewerkt als activiteiten begeleider, kunstzinnig therapeute en maatschappelijk werker. Nadine is met mij meegeweest. Zij heeft zo kunnen ervaren hoe warm zo'n gemeenschap kan zijn, en wat een uitzonderlijk mooie plek om je werk te kunnen uitvoeren.
Er werden mooie herinneringen opgehaald aan bijzondere dingen die ik heb gedaan of heb teweeggebracht binnen de gemeenschap.
Als herinnering heb ik een usb-stick meegekregen, met foto's van bewoners, medewerkers, en bezoekers van Oudezijds 100.
Als verankering van mijzelf, mijn vriendschap en mijn vertrouwensrelatie met Oudezijds 100, heb ik een groot stuk Pounamu gegeven. Deze is in het stromende water van de kapel gelegd, zodat deze voortdurend in beweging is en levend blijft.
Aan mijn twee teamleiders, die elkaar in het afgelopen jaar hebben opgevolgd, en die mij ook heel dierbaar zijn, heb ik twee geboetseerde beeldjes gegeven.
Vervolgens werd het afscheid gevierd met koffie, thee, taart en koek.

Rozemarijn heeft haar laatste vioolles gehad. Haar viooltje houden we nog even, zodat we nog wat kunnen spelen.
De hoop is dat we een leuke viool leraar vinden in Motueka. We weten al waar we een viool kunnen huren.

Daarna heeft Rozemarijn haar laatste balletles gehad. Ze mocht van de juf de hele les bepalen wat ze gingen doen. Ze koos voor het dansen van de Notenkraker, nu met kostuums. Omdat ik het eind van de les heb kunnen zien, heb ik genoten van drie kleine meisjes die het beginstuk van de Notenkraker dansen!
Rozemarijn heeft iets lekkers uitgedeeld, een snoep lekkertje, en een echte Nieuw Zeelandse kiwi.
De juf liet duidelijk merken hoe jammer ze het vindt dat Rozemarijn weggaat en ze hoopt dat ze in Nieuw Zeeland verder gaat met dansen.

Morgen is Rozemarijn's laatste dag op Vrije School Wonnebald. Het zal een gevulde dag zijn.
Aan het eind van de ochtend speelt zij met haar klas het Kerstspel.
Rozemarijn zal als engel een lied op de viool spelen.
's Avonds is het grote Kerstspel, waarna wij nog afscheid zullen nemen van een aantal leerkrachten, ouders en kinderen en natuurlijk van het schoolgebouw waar Rozemarijn ongeveer vier jaar heeft kunnen genieten van het heerlijke Vrije Schoolonderwijs.

Op dit moment zijn we hard bezig met het leegruimen van het huis. Wat veel spullen nog om doorheen te werken! Ook heb ik diverse officiële instanties op de hoogte gebracht van ons vertrek.

Heel erg kijken we uit naar zondag! Dan is het afscheidsfeest dat georganiseerd wordt door onze vriendin Izabel. Zij schijnt onze vriendenkring in beweging te hebben gebracht om er een prachtig feest van te maken. We zijn erg benieuwd en zijn er klaar voor!

Nog twee weken

2009-12-12T08:52:00.004+13:00

Het is rond half tien in de avond.
Over twee weken precies zullen wij op dit tijdstip op Schiphol staan; onze familie en vrienden uitgewuifd en achtergelaten...
Over twee weken zullen wij in het vliegtuig stappen dat ons eerst over de halve wereld vliegt, waarna we even bijkomen in een hotel in Seoul, de benen strekken, even wandelen, douchen, languit in een bed liggen, om de dag daarna naar de andere kant van de wereld te vliegen.
Nieuw Zeeland. Het land waar het onbekende, het avontuur op ons ligt te wachten.
Het zal een onwezenlijk gevoel zijn. Misschien wat verdoofd.
De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van bijpraten, uitpraten, voelen, nog dieper voelen, nader tot elkaar komen waar we uiteen gedreven waren.
Uitleggen, vragen beantwoorden, uitspreken, opnieuw onderzoeken.
Ons vertrek brengt zoveel te weeg ook om ons heen. Het is niet alleen ons proces, het is het proces van iedereen die ons nabij is, die wij liefhebben.
Voor ons zal iedere stap een nieuw avontuur zijn, voor de achterblijvers kan het leven vrijwel op dezelfde manier door blijven gaan, alleen maken wij daar niet meer fysiek deel vanuit.
Wij rukken ons weg uit geweven patronen, gewoontes. Vanzelfsprekendheden als even bij elkaar langsgaan, picknicken in het park, of gewoon de geruststellende gedachten dat die ander een kwartiertje fietsen verderop is, vallen weg.
Ook al maak je niet altijd gebruik van de aanwezigheid van een ander, het is fijn te weten dat diegene er is.
Ik vergelijk het altijd met de wetenschap dat de Noordzee op twintig minuten van ons vandaan is. Een heerlijke gedachte. De ruimte van de zee, de vrijheid, die ligt daar gewoon.
Ik hoef er niet eens vaak naar toe, want te beseffen dat die weidsheid met haar rollende schuimende koppen daar gewoon ligt is al voldoende voor mij.
Die vanzelfsprekendheid zal er niet zijn.
Het beangstigt mij niet, maar jammer vind ik het zeker. Ik zal mijn familie missen, ik zou mijn dierbare vrienden graag om mij heen willen houden.

Deze week zijn wij begonnen met het leeghalen van het huis. De piano is terug naar mijn ouders, en zal daar blijven wachten, tot het de opdracht krijgt om verscheept te worden naar Nieuw Zeeland.
Er is weer een grote hoeveelheid grofvuil het huis uit gegaan. Ik vind het zo wonderbaarlijk, dat hoe meer er het huis uit gaat, hoe rommeliger het hier lijkt...!
Misschien komt dit omdat dat ene kastje waarin al die troep verborgen lag, is weggedaan en nu nog bedacht moet worden waar de inhoud naartoe moet...
Rozemarijn draagt al deze veranderingen heel bijzonder en mooi.
Ze neemt de tijd om te wennen als iets weggaat. Hierdoor kan ze even opstandig of verdrietig worden, als ze bezig is met het verwerken. Maar even later is ze er doorheen. Wel wenst ze de regie in handen te houden. Zij wil graag inbreng hebben.
Zo moest ik een afspraak maken met het grofvuil, zodat ook haar bed weg kon. Ze eiste bijna dat dit volgende week zou gebeuren, ze wilde haar bed nog een week langer houden.
De afspraak werd echter gepland voor deze week.
Even was ze van streek. Ik nam haar op schoot en samen bespraken we hoe moeilijk het toch was om van zoveel vertrouwde dingen afscheid te nemen. Ze moest er echt even van huilen.
Toen ik een uurtje later Harald aan de telefoon had, gilde ze door ons gesprek heen dat haar bed ook bij het grofvuil gezet moest worden.
Ze was er doorheen, ze was klaar met haar bed. Het kon weg.

Ook had ze iets bedacht wat mij heel erg ontroerde.
Een dag voor 5 december, had ze een grote zak gevuld met speelgoed dat zij niet meer wilde. Dit zette zij op pakjesavond voor de deur, met een zelfgeschreven brief erbij, waarin stond dat Sint Nicolaas deze mocht meenemen om volgend jaar aan andere kinderen te geven.
Prachtig!

Maandag neemt Rozemarijn afscheid van haar klas en haar school. Ze heeft dan nog een kleine week te gaan en dan zal de Wonnebald alleen nog in onze herinnering zijn.
Wat een fijne plek om te vertoeven, wat een fijne leerkrachten, klasgenootjes. Voor ons is het ook altijd weer een plezier om op het schoolplein aan te komen en de warmte te voelen die deze school te bieden heeft aan de kinderen èn de ouders!

Harald heeft zijn werk er zo goed als opzitten. Hij heeft een afscheidsborrel gehad en een afscheidsetentje. Hij hoeft alleen nog maar een paar dingen af te ronden en dan is hij helemaal klaar.
Ikzelf ben in de afgelopen bezig geweest met het overdragen van mijn hulpvragers aan mijn collega's en het afronden van hun dossiers.
Vorige week zijn wij uit eten geweest met het team van de maatschappelijke opvang.
Aankomende woensdag is mijn allerlaatste dag op OZ100. Vreemd om hier opnieuw weg te gaan, deze fijne werkplek die mij zo vertrouwd is, waar ik mij werkelijk thuis voel.

Wat gaan wij er voor in de plaats krijgen? Over een paar weken wordt ons dat wat meer duidelijk!
We zijn zo benieuwd!

Afscheidsrituelen

2009-11-24T02:31:00.005+13:00

Het aftellen wordt een steeds luider tikken van de tijd in de richting van ons vertrek.
Afscheid nemen begint een steeds reëlere plaats in te nemen in ons dagelijks leven.
Vorige week heb ik een fijne avond gehad met twee vriendinnen met wie ik al meer dan twintig jaar bevriend ben.
Ook al zien we elkaar soms alleen met grote tussenpozen, we vinden elkaar iedere keer weer opnieuw. Ze hadden mij uitgenodigd voor een etentje in de Hagedis, een biologisch vegetarisch eethuisje in de Grote Pyr. We hebben een heerlijke avond gehad met een lekkere kaasfondue, waarbij we twee flesjes rosé tot 'cadavre' hebben uitgeroepen.

In het weekend hebben we met een groep vrienden een zweethut gedaan ter afscheid. Het thema hierbij was afscheid en loslaten nemen van het oude en verwelkoming van het nieuwe en het onbekende.
Hoewel een ieder eerder op de dag weerstand kon ervaren, afzeggen van deelnemende vrienden, panne, file, zorgde onze volharding en vertrouwen ervoor dat het een prachtige dag werd om voor altijd mee te dragen!
Gedurende de dag waren we bezig met het voorbereiden op en van de zweethut.
Heel fysieke zaken als houthakken voor het vuur, de hut bedekken met drie lagen dekens, het aanharken van het terrein, waren prachtig in balans met spirituele voorbereidingen, waaronder het meegeven van de intenties aan de stenen die ons in de hut zouden verwarmen en doen zweten, het neerleggen van onze intenties en gebeden door het knopen van kleine zakjes met tabak die als offer dienden voor De Bron van Licht en Liefde en Moeder Aarde.
Het vuur werd ontstoken en de stenen warmden op, terwijl wij met elkaar een door iedereen liefdevol voorbereide maaltijd deelden.
Toen het begon te schemeren ontkleedden wij ons en betraden in vol respect de hut, waar wij vier hete stenen rondes lang een universele reis maakten, van het loslaten en afdragen van alle zwaarte aan het Hoogsteen het Diepste, en het verwelkomen van al het nieuwe.
Het was een intens spirituele ervaring en ik voelde mij verbonden en één met het Al.

Zeven weken

2009-11-05T20:35:00.003+13:00

Aan het begin van deze week realiseerde ik mij ineens dat ik kan zeggen dat we volgende maand naar Nieuw Zeeland gaan, ook al duurt het nog zeven weken duurt voor we vertrekken !
Aan het eind van de volgende maand is het zover!

Mijn verlangen naar Nieuw Zeeland wordt steeds sterker, steeds èchter.
Dit is voor mijn omgeving en naaste familie niet altijd even goed te begrijpen. Zij zeggen er niet veel over, maar vragen zich soms af waarom we nou zo ver weg moeten gaan.
We zouden toch net zo goed naar Zweden of Noorwegen kunnen gaan, dat zijn net zulke landen als Nieuw Zeeland. Maar daar zit het 'm niet in, we hoeven niet naar zo'n soort land, we willen naar Nieuw Zeeland!
Ik heb mij op vele plaatsen in de wereld thuis gevoeld; ik heb vaker uitgesproken dat ik wel hier of daar zou willen wonen. En ik weet zeker dat ik dat ook zou kunnen.
Maar Nieuw Zeeland trekt het hardste aan mij. Daar wil ik zijn. Daar wil ik leven. Daar willen wij dat Rozemarijn opgroeit.
We nemen onszelf en alle levenservaring, en natuurlijk ook alle zorgen en problemen gewoon mee, dat beseffen we. We vertrekken niet om iets te ontvluchten.
We vertrekken wel om daar beter te worden. Om verder te helen dan we hier kunnen.
We vertrekken omdat we het gevoel hebben daar beter op onze plek te zijn.
Ik heb gemerkt dat dierbare mensen dicht om mij heen zich soms wanhopig afvragen waarom ik bij hen weg wil. Maar dat is het niet: ik wil niet bij hen weg!
Maar ik wil wel in Nieuw Zeeland zijn! Het liefste zou ik hen allen dicht bij mij en mijn gezin houden.
Het is wel een lastige rol hoor, om degene te zijn die weggaat. Je doet namelijk anderen iets aan wat je helemaal niet wilt, maar je wilt wel je plannen en dromen realiseren.
Gelukkig zeggen mijn ouders bijvoorbeeld dat ze dat nooit in de weg zouden willen staan, ook al is het voor hen het allermoeilijkste. Zo zijn zij altijd geweest en ondanks het feit dat zij nu dus de gevolgen ervaren van hun opstelling ten opzichte van hun kinderen, ben ik hen daar ontzettend dankbaar voor.
In gedachten stel ik mij dikwijls voor wat ik aan hen ga laten zien als ze naar Nieuw Zeeland zouden komen. Ik zou hen laten zien hoe heerlijk wij (naar alle waarschijnlijkheid) zullen leven. Volgens mij zouden ze beter nog begrijpen en voelen waarom wij deze keuze hebben gemaakt.
Natuurlijk houden wij er ook rekening mee dat het allemaal wel eens heel anders zou kunnen lopen dan wij hopen. Misschien vinden wij helemaal geen werk, of krijgen we de verblijfsvergunning niet rond. Dat behoort allemaal tot de mogelijkheden.
En dat mag zo zijn.
Volgens velen nemen wij grote risico's. Zelf zien wij dat een beetje anders.
Wij spelen mee het spel van het leven, en dat gaat zoals het gaat. En dat is goed.
We leven het wat uitbundiger misschien dan anderen, die veiligheid zien in vast werk, vast huis, vaste rituelen, een goed gevulde provisiekast, verzekerd voor en tegen alles, volledig volgens schema gevaccineerd en ingeënt, maar dat spel past niet altijd bij ons, wij willen het leven intens beleven. In alle vertrouwen dat het gaat zoals het gaat. Dat we in onze eigen keuzes en door de grilligheid van het leven, geleid worden. En in die veiligheid ligt de ontwikkeling en opvoeding van Rozemarijn geborgen.

Met grote regelmaat struinen we het internet af om te kijken wat er zoal aan huisjes en auto's in de aanbieding is. Zo krijgen we een beetje een idee van de mogelijkheden.
Esther en Michiel, vrienden van de Wonnebaldschool die vorig jaar de grote stap hebben gemaakt, zullen een beetje rondkijken voor auto's en busjes bij hen in de buurt.
Zij zullen ons op 28 december van het vliegveld in Auckland komen ophalen en ons meenemen naar hun huis in Tauranga.
We zullen een paar dagen bij hen doorbrengen om bij te praten en te acclimatiseren. Oud en Nieuw gaan we met elkaar vieren op het strand!
Rozemarijn kan lekker spelen en kletsen met Tim en Thomas. Dat zal een heerlijk begin zijn van haar eigen avontuur in Nieuw Zeeland.
Een paar dagen geleden hebben we anderhalf uur met Esther en Michiel aan de telefoon gehangen.
Het is heel fijn om met anderen te kunnen spreken die in vrijwel hetzelfde schuitje zitten.
Zeker als zij al meer ervaring hebben op de trage, lange, hobbelige weg die emigratie heet.

Herfstvakantie

2009-10-26T21:16:00.008+13:00

Vorige week hebben we een heerlijk lang weekend gekampeerd met onze lieve vrienden.
We stonden met ons kampement tussen de herfstkleuren en knapperige bladeren.
Het was een heerlijke tijd, waarin we precies hebben gedaan wat we wilden.
Een gedeelte heeft zich gewaagd aan de rotswanden en heeft zichzelf en de rotsen getrotseerd.
Anderen hebben toegekeken en genoten van de capriolen die werden uitgehaald, verzekerd door een zekeraar aan de andere kant van het touw.
We hebben voor de regen geschuild in de tent en onder de tarp, maar daarnaast vooral heerlijk gezeten onder de kille strakblauwe hemel, met de nog warme nazomerzon op ons gezicht.
Zodra de zon aanstalten maakte om onder te gaan, maakten wij een vuurtje, waaraan wij ons de hele avond en een gedeelte van de nacht konden warmen.
Hapje erbij, drankje erbij en gitaartjes erbij! Sijmen en Rai hebben de sterren van de hemel gespeeld en zelf heb ik hier en daar een noot gezongen.
Wat een heerlijkheid.
Wel stond voor mij de herfstvakantie ook in het teken van een meisje uit de klas van Rozemarijn dat een ernstig ongeluk heeft gehad. In het bos achter de school is een grote tak op haar hoofd gevallen en heeft het meiske zwaar beschadigd.
Mijn gedachten zijn veel bij haar geweest en Rozemarijn en ik hebben liefdesenergie gestuurd en kracht om te genezen.
Naast de camping was een klein kapelletje. Daar hebben we kaarsjes gebrand en voor Rosalie en de klas mooie herfstliederen gezongen.
Hoewel het nog steeds zeer ernstig is, en ze nog een lange weg te gaan heeft, gaat de genezing van Rosalie voorspoedig.

De tweede helft van de vakantie hebben wij doorgebracht bij onze vrienden Iris en Frank in Marseille.
We hadden gehoopt op een zonovergoten Provence, maar de herfst kwam ook hier met bakken tegelijk uit de hemel!
Marseille is niet gebouwd op slecht weer.
We hebben daardoor veel binnen gezeten en heerlijk bijgepraat. Rozemarijn heeft zich weer als een moedertje ontfermd over Lola, de één jarige dochter van Iris en Frank.
Eén middag zijn we de stad ingegaan, maar daar liepen de straatjes letterlijk over, en stroomden de watervallen de trappetjes van de steile steegjes af.
De laatste dagen is het goede weer gelukkig teruggekomen.
Zo hebben we toch nog wat van de natuur gezien en heeft Harald kunnen klimmen, met een stevige Mistral-wind om ons heen gierend.
Op zaterdag zijn vrienden langsgekomen, uit Valence, de stad waar ik 19 jaar geleden heb gewoond en gewerkt. Dat voelde heel bijzonder. Zij zijn speciaal gekomen om ons nog even te zien voor we vertrekken!

Gisteravond zijn we thuisgekomen. We hebben met onze ouders gebeld, om hen te vertellen over onze avonturen. Fijn om hun stemmen weer even te horen.
School is vandaag weer begonnen voor Rozemarijn.
Vandaag beginnen wij aan onze laatste twee maanden hier in Nederland.

Oeps!

2009-10-14T08:30:00.004+13:00

Dat je aan duizend dingen tegelijk moet blijven denken en dat daarin nog wel eens iets mis kan gaan blijkt uit wat ik vandaag heb meegemaakt...!

We zijn nu even bezig met de voorbereidingen voor een heerlijke herfstvakantie.
De emigratie naar Nieuw Zeeland ligt met al zijn aspecten wel op de loer, op het puntje van mijn tong, is voortdurend in gedachten, maar we hebben het even opzij geschoven om ons helemaal te kunnen richten op een fijn samenzijn met onze dierbare vrienden.
We gaan een paar dagen met een fijne groep vrienden klimmen en daarna vliegen we naar Marseille, om daar nog een paar Mediterrane zonovergoten dagen te beleven met Iris, Frank en hun kleine Lola.

Toen ik vanmiddag de e-tickets uitprintte voor de vlucht naar Marseille, las ik nog even de voorwaarden door en wat wij naast dit ticket moesten meenemen -BOEM!- daar sloeg mijn hart over: de paspoorten!!!
Ik had afgelopen vrijdag de paspoorten ingeleverd bij de Nieuw Zeelandse ambassade voor de visa...!!! De medewerkster had gezegd dat dit twee tot drie weken kon duren...!
Zonder paspoort zouden we niet naar Marseille kunnen!
Half in paniek belde ik Harald op met de opdracht om naar de ambassade te bellen. Misschien kon er nog iets geregeld worden. Ik dacht eigenlijk dat de paspoorten naar Immigration Service in Londen gestuurd zouden worden.
Zelf belde ik Burgerzaken op, met de vraag wat we konden doen.
Tja, we konden voor 41 euro een ID-kaart aanschaffen, maar dan wel met een kopie van ons paspoort (en laten we nou net geen kopie van het paspoort van Rozemarijn hebben...) en 40 euro legeskosten als we het document met spoed nodig hadden. Deze kosten zouden tot eenzelfde bedrag komen als de hele reis bij elkaar!
Ik zag onze reis voor mijn ogen smelten tot een plasje tranen...
Ik had het idee dat deze herfstvakantie reisjes door mij georganiseerd gedoemd zijn om bijna te mislukken.

Vorig jaar ging ik samen met Rozemarijn naar Marseille, ook met het vliegtuig. We zouden vanaf Brussel vliegen.
Bij aankomst op het vliegveld, na een voorspoedige treinreis, kon ik onze vlucht nergens vinden. Bij een balie vroeg ik waar ons vliegtuig was. De baliemedewerkster keek mij verwonderd aan en zei dat ik op het verkeerde vliegveld stond!
Brussel was niet Brussel Airport, maar Brussel-Charleroi, een uur van Brussel Airport vandaan!!!! De shuttle was net weg, en met een volgende shuttle zouden we het niet halen...
Dan maar een taxi!
De taxi kostte ongeveer het dubbele van het hele retourtje naar Marseille voor twee personen...
Maar goed, we hebben het gehaald en daarna hebben we alleen maar genoten.

Ik belde Harald op om te vragen of hij wat bereikt had met zijn telefoontje aan de ambassade.
Hij zei dat het te laat was, de paspoorten lagen reeds in Londen...
Daar stortte ons reisje echt in.
Even later lachte hij en zei dat er niets aan de hand was. We hadden er zelfs een voordeeltje bij.
Hij had gesproken met de ambassade medewerker; de visa worden gewoon op de ambassade afgegeven, niet in Londen. Zij zou de aanvraag nog even doorkijken en als alles in orde is, zou Harald morgenmiddag de paspoorten met visa-stempels en al op kunnen komen halen!
Drie weken eerder dus dan wij gepland hadden!
Kijk, dat is nou ook wel weer Nieuw Zeeland. Er valt toch een mouw te passen aan situaties.
Dat hadden we ook meegemaakt toen we tijdens ons jaar in Nieuw Zeeland een paar weken naar Australie gingen. Bij terugkomst in Nieuw Zeeland, bleek dat we het land niet meer in mochten.
Als je het land verlaat, dien je er in ieder geval net zolang uit te blijven, als je er bent geweest. Dat zou negen maanden zijn...En al onze spullen waren nog in Nieuw Zeeland, we hadden nog een paar maanden te gaan!
De douane beambte van het kleine vliegveld van Dunedin zette ons even apart, liet eerst alle anderen het land binnen en ging toen, nadat hij had gezien dat we een ticket terug naar Nederland hadden, regelen dat wij ons visum kregen.
Zo hoefden we onze paspoorten niet naar Immigration Service op te sturen en ook sloegen we zo de rekening ervan over!
Sommige regeltjes van de bureaucratie die ons tot nu toe vaak tegen zitten, kunnen dus toch ook omzeild worden!!!

We zeilen door!

Ambassade perikelen

2009-10-13T06:33:00.003+13:00

Toen ik een paar maanden geleden naar de ambassade belde om te vragen hoe ik het door de school verlangde studentenvisum voor Rozemarijn kon aanvragen, werd mij daarbij verteld dat wij dan ook meteen een visum dienden aan te vragen.
Een visitor visum.
Wijzelf waren ervan uit gegaan, dat we net als vorige keer, gewoon bij de douane ons visum zouden krijgen en deze na drie maanden laten verlengen.
Dat hoefde dus niet, en dat zou tijd en centjes schelen!

Direct heb ik toen benodigde papieren uitgeprint en beetje bij beetje kregen we alle gewenste informatie en paperassen bij elkaar: betaling aan de de Nieuw Zeelandse school, bewijs van inschrijving, bewijs van voldoende spaarcentjes, bewijs dat wij de wettige opvoeders van Rozemarijn zijn, kopie van onze vluchtgegevens, enzovoorts.
Uiteindelijk hebben we de formulieren volledig kunnen invullen en ondertekenen, en afgelopen vrijdag brak het moment aan dat we de documenten konden inleveren op de ambassade.

Rozemarijn wilde graag mee, zij wilde dat stukje Nieuw Zeeland in Nederland wel eens zien, dus zijn we na school samen naar de ambassade gefietst.
Jammer genoeg zit de ambassade in een oerlelijk gebouw op de 7e verdieping. Het enige mooie was dat het uitkijkt op zee. Rozemarijn was ook wel onder de indruk van de prachtige Maori roeispanen die aan de muur hingen.
Terwijl we wachtten op de ambassade medewerker, bekeken we een 100 procent Pure New Zeeland filmpje, met vele herkenbare plekken en plaatsen.

Toen we aan de beurt waren, keek de ambassade medewerker een beetje vreemd naar het pakket dat ik haar overhandigde en zei dat ze zoiets nog niet eerder had gezien.
Ik voelde me net een schoolmeisje dat haar best heeft gedaan haar huiswerk goed te maken, maar de plank volledig mis blijkt te hebben geslagen...
Er werd mij verteld dat Rozemarijn een international student visa kan krijgen, dat de legal guardian (ouder/voogd) een visum voor 12 maanden kan krijgen, maar dat de andere legal guardian een visum van maar 9 maanden kan krijgen.
Ik stond versteld en zei dat ik dit nogal vreemd vond. Een gezin dat met elkaar vertrekt zal zo mogelijk toch ook gezamenlijk terugkeren, opperde ik.
De beambte vond deze regel het heel logisch. Op een visitor visum heb je namelijk niet de intentie om langer dan een jaar te blijven en weer te vertrekken.
Maar ja, dan vertrekt één van de ouders toch niet eerder?
Het werd mij niet duidelijker dan dit.
Ik legde uit wat onze plannen zijn in Nieuw Zeeland, en dat we van plan zijn om te gaan blijven en hopen op een Work Permit en dan de Verblijfsvergunning.
Ik vertelde haar wat mij was uitgelegd toen ik een aantal maanden geleden had gebeld, maar daar herinnerde zij zich - zij schijnt mij toen te woord te hebben gestaan, als beambte van Immigration - niets meer van.

Wat mij te doen stond, was een apart visum voor mijzelf voor 12 maanden aan te vragen. Dat deed ik dus maar. Dat betekende meteen ook dat ik nog eens de kosten voor een visitor visum moest betalen.
Nou ja, dat zijn alleen maar materiële zaken; daar komen we wel weer overheen. Waar het om gaat is dat we die visa geregeld krijgen!

Eerst gaan we lekker een paar dagen kamperen met een grote groep vrienden; om nog eens goed van elkaar te genieten.
Iedereen goed in ons op te nemen.
Een voorschot nemen op de heerlijke energie die deze vriendschappen ons geven.
We gaan naar een kleine camping even over de grens in Duitsland. Hier kunnen we lekker wandelen, rots-klimmen, vuurtje stoken, muziek maken, bijpraten, kletsen, niksen, luieren, inspannen, wat we maar willen.
Daarna pakken we nog een paar daagjes zonnig Marseille, om ook daar afscheid te nemen van heel dierbare vrienden en hun dochtertje.

Lekker vooruitzicht.

Minder dan drie maanden

2009-10-02T09:31:00.002+13:00

In mijn vorige bericht schreef ik al over het besef dat steeds groter wordt, dat het ècht staat te gebeuren: de Grote Oversteek. Over minder dan drie maanden is het zover!
Over 86 dagen om precies te zijn.

Ons huis wordt steeds leger.
Gisteren nog, heeft Harald de sta-in-de-weg-gangkast uit elkaar gehaald en bij het grofvuil gezet. En weer zijn er vele zakken vuilnis naar buiten gegaan. Zelfs al denk je alles zon beetje te hebben weggedaan, er blijkt toch nog weer nieuwe oude troep te zijn!
Afgelopen dinsdag is de makelaar gekomen om foto's te nemen van ons huis, zodat het officieel in de verkoop genomen kon worden.
Het is jammer dat de koop niet door heeft kunnen gaan op de manier zoals deze in onze schoot leek te worden geworpen. Extra werk aan de winkel dus. En geen leuk huurhuisje tegenover de school van Rozemarijn voor de laatste weken...
Maar goed, nu zitten we voorlopig nog wel op de ons zo vertrouwde stek en dat is ook fijn.

De meeste dozen staan inmiddels opgeslagen bij mijn ouders in Zoetermeer. Deze dozen wachten òf op een verscheping naar Nieuw Zeeland ergens in het volgend jaar, òf om opnieuw in Nederland te worden uitgepakt, als de emigratie niet blijkt rond te komen en wij weer moeten terugkeren naar Nederland.
Tijdens het inpakken heb ik mij regelmatig het moment voorgesteld dat ik de spullen uitpak en er een Nieuw Zeelandse kamer mee inricht.
Het gevoel van verrassing of herkenning, van heimwee, van vreugde dat daarmee gepaard zal gaan...
Ik heb het idee dat we de emigratie heel goed voorbereiden met Rozemarijn.
Ik zorg ervoor dat haar kamer niet ineens leeg is; Rozemarijn is immers zo'n verzamelaar en zo gehecht aan haar spulletjes.
In kleine etappes pakken we haar dozen in, kiest zij uit welke boeken met ons in de rugzak mee moeten, welke over een jaar opgestuurd mogen worden, en welke boeken er weg kunnen en waar naartoe of naar wie.
Om kleine ruimtes in mijn eigen dozen op te vullen, heb ik knuffels van Rozemarijn gebruikt. Het zal een verrassing zijn bij het uitpakken wie we waar tegen zullen komen!
In de afgelopen maanden heb ik geprobeerd dingen van mijzelf weg te doen, die voor mij niet meer van waarde ware; sommige hiervan vond ik later terug in Rozemarijn's "geheime" huis, een plek waar ik eigenlijk nooit mag kijken. Ze had dan even in de vuilnisbak gegluurd en iets wat zij toch nog te mooi vond om weg te doen, er gewoon weer uitgehaald.
Dit liet ik dan even liggen, zodat zij er afscheid van kon nemen, en vervolgens belandde het dan toch weer bij het vuilnis.
Pijnlijk, maar toch hard nodig. We kunnen echt niet alles meenemen!

We praten veel over Nieuw Zeeland. Rozemarijn heeft er zo haar eigen ideeën over.
We fantaseren over een koffietentje, waar we poffertjes bakken (jawel, we willen onze loodzware gietijzeren poffertjespan meenemen!), Franse crèpes bakken, en waar Rozemarijn Kiwisap perst voor de gasten.
Met het Engels gaat het ook goed. Als we in de ochtend naar school fietsen, zingen we herfst liedjes in het Engels en liedjes van het Michaelsfeest en de Holy Grail.
Ze herkent woorden en kent er al talloze.
Ik heb er alle vertrouwen in dat ze het in Nieuw Zeeland snel zal oppikken. Volgens mij praat ze ons binnen een paar maanden volledig omver, met Kiwi-accent en al!
Aan dat Kiwi-accent zal ik ook wel weer flink moeten wennen.
Ik herinner mij dat ik in het begin niets kon verstaan. Het is moeilijk aan te geven wat er nou zo anders is, maar ik heb al een paar voorbeelden die ik kan noemen:
dikwijls wordt de e uitgesproken als i: egg wordt dan ìgg en leg wordt lìg.
As wordt vaak een soort ìs, het overbekende bro wordt een soort van brew.
Lastig dus.
Maar goed, leuk voor de oren!

Antipodes

2009-09-23T07:25:00.003+12:00

Zo nu en dan begin ik het al een beetje te voelen. Kriebels.
Het besef dat het nu toch bijna echt gaat gebeuren!
Over drie maanden vertrekken we naar Nieuw Zeealand, het land dat nu nog in onze herinneringen leeft, en alvast in onze fantasierijke voorstelling.
Binnenkort zijn we er in het heden.
Als ik een datum opschrijf, schiet er een energiestoot door mijn buikstreek.
Wanneer ik vrienden bezoek, die ik sowieso maar een paar keer per jaar zie, denk ik: zou dit de laatste keer zijn dat wij bijeen zijn?
Van anderen weet ik zeker dat dit de laatste keer moet zijn geweest.
Wie van al onze dierbare vrienden en familieleden zal ik nog in het echt terugzien, naast het emailen, webcammen, skypen, hyven, bloggen?
Het is heel fijn om te horen hoe vrienden zelf ook bezig zijn met ons vertrek en en serieus over denken om bij ons langs te komen in Nieuw Zeeland.
Dat lijkt me dan ook echt geweldig.
Zal er regelmatig een Hollandse bezoeker bij ons in de tuin kamperen, of in de logeerkamer slapen, met wie wij op zoek gaan naar warmwaterbronnen, of een wandeling zullen maken op de gouden strandjes, met wie wij een tocht maken door de uitlopers van de Nieuw Zeelandse alpen, of een wandeling door één van de drie natuurparken in de omgeving?
Zullen onze ouders, broers en zussen ooit het avontuur aangaan en de grote oversteek maken? Ik zou het zo fijn vinden om hen dit prachtige land waaraan wij ons hart hebben verloren, te laten zien!
Zelf had ik gedacht ooit in Zuid-Frankrijk te eindigen, en met mij denk ik, een heleboel anderen.
Aan dit land had ik mijn hart verpand. Ik was het land een beetje geworden, ik wàs die taal, ik kon het dromen!
Maar nu leidt de weg van mijn leven mij met Harald en Rozemarijn naar een land werkelijk aan de andere kant van de wereld.
A l'antipode, noemen de Fransen dit. Dit is het punt aan de andere kant van de aarde, als je er een lijn recht doorheen zou trekken.
Nieuw Zeeland ligt dan op de hoogte van Spanje.
Bijna Nederland dus, maar ook bijna Frankrijk.
Ligt het toch op een lijn en kan het toch in de lijn der verwachtingen geplaatst worden, maar dan als tegenvoeter.
Of zoiets.

Tegenslag

2009-09-14T20:49:00.002+12:00

Waar we al een beetje bang voor waren, is werkelijkheid geworden...De koper heeft zijn hypotheek niet rond kunnen krijgen...
Het leek zo mooi: je huis verkopen, en dan ook nog de laatste maanden doorbrengen in een huisje vlakbij de school van Rozemarijn...!
Jammer.
Nu moeten we hard aan de slag om er alsnog iets van te kunnen brouwen! Het huis verkopen is erg belangrijk, want de centjes die dat met zich meebrengt, hebben we eigenlijk hard nodig voor ons avontuur...!
We stromen gewoon maar mee op de golven van dit avontuur en vertrouwen erop dat het ons daar brengt waar we willen zijn!

Vijftien Dozen

2009-09-04T00:02:00.002+12:00

Het grote pakken is begonnen.
Ons vertrek naar Nieuw Zeeland staat nog niet voor de deur, maar wel de mogelijkheid van een spoedige verhuizing. De kans wordt steeds groter dat ons huis binnenkort verkocht is!
In het weekend ben ik begonnen met de cd's uit hun hoesjes te bevrijden. Ik heb hen samen gebracht met hun boekjes, gezellig bij elkaar in een twee grote cd reis-mappen.
Zo slonk drie meter diverse muziek, tot tien centimeter geliefde geluidsopnames!
Op maandag zijn we, nadat we Rozemarijn uit school hadden gehaald, naar een bouwmarkt gegaan en hebben daar de 15 verhuisdozen gekocht die wij in gedachten hadden om naar Nieuw Zeeland te laten verschepen als de emigratie rond komt!
Een vreemde gedachte dat ik - verzamelaar - die mijn hele leven dierbare spulletjes bij elkaar heeft gespaard, maar een kleine selectie mee zal nemen...
Waar te beginnen, welke keuzes te maken wat wel en wat niet mee mag. Gelukkig heb ik in het afgelopen jaar al flink huisgehouden en weggedaan en weggegeven. Hierdoor was er al heel wat werk verricht.
Harald heeft het er niet zo moeilijk mee; hij is geen verzamelaar, hij kan gemakkelijk loslaten, en had sowieso niet zoveel spullen.
Rozemarijn en ik daarentegen, zullen een beetje moeten strijden om de plaats in de dozen.
Zeven heb ik er al gevuld. Met een gedeelte van mijn boeken, waarvan ik overigens had gedacht dat ik ze allemaal zou meenemen, maar uiteindelijk wist ik toch nog een aantal planken boeken een andere bestemming te geven, nadat ik ervan doordrongen was dat ik ze niet persé in Nieuw Zeeland hoefde te hebben.
Het is een moeilijk, inspannend, en energie onttrekkende klus, die uiteindelijk gelukkig óók bevrijdend is! Hoe gek het ook klinkt. Zeker omdat het om hele mooie en waardevolle boeken gaat.
Zeker had ik ook geweten dat de dagboekjes uit mijn kindertijd mee zouden moeten; maar toen ik ze stuk voor stuk nog eens bekeek, besefte ik dat ook dit niet nodig was.
Schattig, onnozel, lief, onschuldig waren ze, maar dat leven draag ik in me.
Mijn agenda's, schrijfsels en aantekeingen van latere leeftijd echter zijn wel erg de moeite waard. Deze zijn inmiddels veilig opgeborgen in één van de verhuisdozen.
Gisteravond mochten we het eerste grofvuil buiten zetten.
Heel wat spullen die nergens meer naartoe kunnen en hoeven zijn vanmorgen opgehaald.
Ondanks al dit werk van de afgelopen week, ziet ons huis er nog steeds heel gewoon bewoond uit.
Ik had stiekem gehoopt al echt in de verhuis stemming te komen, maar ons huisje blijft gewoon nog vertrouwd en ons huisje.

Inwijdingswegen

2009-08-25T05:09:00.005+12:00

Hoewel een groot gedeelte van mijn bezigheden en gedachten te maken heeft met onze grote oversteek naar de andere kant van de aardbol, gaat het leven hier in Nederland ook gewoon door.
En naast alle gewone dingen, gebeuren er ook hier heel bijzondere dingen.

Zo is Rozemarijn vandaag met haar klasje oudste kleuters, door haar lieve kleuterjuf, naar de aula van school gebracht, waar zij als nieuwe Eerste Klassers werden toegezongen door de hele school.
Zo heeft de kleuterjuf symbolisch de klas overgedragen aan hun nieuwe meester.
Het was een ontroerend en mooi moment; wij als ouders van de nieuwe leerlingetjes mochten achterin de aula meekijken en meezingen en invoelen wat er door die kleine koppetjes heen ging...
Eerst zongen de schattige kinderstemmetjes de canon :
Uit vele richtingen zijn wij gekomen En als wij hier allen samenzijn En in de ruimte onze stemmen samenstromen Dan kunnen wij ons voelen opgenomen In liefdevol verbonden zijn

En vervolgens werden de Eerste Klassers, zoals het een Vrije School betaamt, nu ook ingewijd met het Oer-Vrije-School lied: In the Quest of the Holy Grail. Voor mij altijd weer een kippenvel-moment:
In the quest of the holy grail,
do we wander from land to land,
in our duty we shall not fail,
if in God's light we stand.
But if falsehood, and doubting in the heart hold sway,
then is banished from the soul the light of day.

Toen waren de leerkrachten van de klassen aan de beurt om in een symbolisch verhaal, of iets uit de lesstof van het komende jaar, iets van het geheim van de ontwikkeling van het kind in deze periode bloot te leggen.
Het nieuwe schooljaar is begonnen. Rozemarijn is duidelijk geen kleuter meer.
Ze toont een plezierige leergierigheid en leert snel.
In de vakantie hebben wij veel tijd besteed aan de voorbereiding op de Engelse taal. We kennen inmiddels een tiental Engelse rijmpjes en versjes en ook een variatie aan Engelse kinderliedjes.
Het leuke is dat Rozemarijn door er zo mee bezig te zijn een flinke woordenschat heeft opgebouwd.
Ze kent woorden als kitchen, window, maar ook mouse and mice, foot and feet.
Vrijwel ieder woord weet ze te relateren aan een verhaaltje, een liedje, of een zinnetje uit een film. Ze is ook reuze trots als ze een moeilijk nieuw woord kent.
Een ander leuk ezelsbruggetje hoort bij het woord fiets. Toen we dat aan het leren waren, was ik juist een keer thuisgebracht door onze vriend Mike, op zijn Bike. Dat is nu dus een makkie voor Rozemarijn. We lachen het iedere keer weer uit!

Nog een paar maanden en dan mag Rozemarijn opnieuw de inwijdingsweg naar de Eerste Klas maken, en dan in Motueka.

Immateriele Verrassing

2009-08-20T05:20:00.004+12:00

Omdat wij bezig zijn met afstand doen van veel van ons materiële hebben en houden, hebben wij onze omgeving ook duidelijk gemaakt dat wij geen nieuwe dingen meer willen hebben; het meeste zal toch niet mee kunnen naar Nieuw Zeeland...
Mijn ouders hebben dit goed begrepen en zijn op zoek gegaan naar een niet materieel verjaardagskado, maar wel één die we in onze herinnering mee kunnen nemen.
Een aantal weken geleden had ik van mijn moeder door gekregen dat ik maandag 17 augustus moest vrijhouden. Vorige week kreeg ik te horen dat we naar Amsterdam zouden gaan.
Omdat ik erg van verrassingen hou, wilde ik verder niets weten, behalve hoe laat we bij mijn ouders, die op Rozemarijn zouden passen, weg moesten.
Ook had ik niets opgezocht op internet over wat er ook maar kon zijn op de 17e augustus en ook had ik mijn ogen niet laten glijden over posters en aanplakbiljetten in Amsterdam.
Harald had de aanwijzingen gekregen hoe er te komen, en na iets meer dan een uur reizen, stonden we dan voor Paradiso.
Toen kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer de baas en ik zag wat ons te wachten stond:
Een prachtig concert van Heather Nova!!!!
Het was ook een geweldig en ontroerend optreden.
Wat een goede vondst van mijn moeder, wie ik in de jaren negentig enthousiast heb gekregen voor die alles doordringende stem van Heather Nova.
Wat een mooi kado. Dit nemen wij mee naar Nieuw Zeeland; het weegt niets en het neemt geen ruimte in!

Wat heb ik toch een lieve ouders. Wat hebben zij mij toch altijd goed getracht te volgen en inleven in wat ik ook heb gedaan en waarheen ik ook ben geweest!
Ik zal hen missen in Nieuw Zeeland. Wat zou ik hen en ook mijn andere familieleden en dierbare vrienden graag bij me hebben!
Het begint nu door te dringen wie en wat we hier gaan achterlaten.
Toch heb ik nog steeds het gevoel dat techniek en telecommunicatie ons dicht bij elkaar kùnnen en zùllen houden!

Stroomversnelling

2009-08-13T23:34:00.003+12:00

Gisteren hebben we een enorme doorbraak gemaakt in ons proces en zijn we plotseling in een stroomversnelling geraakt die de werkelijkheid ineens heel reëel maakt.
Al een paar weken geleden hadden we de "International Student Pack" ontvangen, van de Motueka Rudolf Steiner School; een map met informatie over allerlei protocollen van staat en school en de aanmeldingsformulieren voor Rozemarijn.
Deze week ben ik de papieren eens goed gaan bestuderen en ben ik begonnen met het invullen en aan de slag gegaan met het bijeen krijgen van alle informatie, papieren, verzekeringen, documenten.
Er dient een aanvraag te worden gedaan bij Immigration New Zealand voor een International Student Visa/Permit.
Daarnaast dienen wij ook een aanvraag te doen voor een visum voor het jaar, zodat wij er zonder problemen als toerist kunnen blijven.
Het is natuurlijk de bedoeling dat ik tijdens dit jaar werk vind, waarvoor ik een Work Permit ga aanvragen en dan door naar de Permanent Residence, de verblijfsvergunning.
Ik vind het heel leuk om mee bezig te zijn; af en toe even een telefoontje naar de ambassade, waar ik meteen van mijn à propos gebracht word door het wonderlijke Nieuw Zeelandse accent dat soms zo moeilijk te verstaan is, en waardoor ineens de meest kromme Engelse zinnen construeer...; dan weer een mailtje naar de school in Motueka, die altijd snel en vol enthousiasme antwoorden; heerlijke klusjes!
Vandaag kreeg ik een lieve email van Patsy uit Motueka, die schreef dat ze me iets te melden had dat ik wel interessant zou vinden:

"Something you might be interested in. I have just completed an anthroposophical music therapy training. We also have an extra lesson teacher (not employed by the school but working with children from the school). An anthroposophical nurse has recently moved to the district and is currently working with our children. We also have an anthroposophical doctor who comes to the school from time to time (from Christchurch) and a curative eurythmist who come occasionally from Wellington. The School doesn't have enough money to employ any of us to do these therapies so we deal directly with parents, although children can be referred to by the school (through the visiting doctor's recommendations). We're about to begin a 'health' reading group to read Steiner's medical or related lectures. It would be nice to eventually get a health centre going in the area sometime in the future."

Dit lijkt wel een droom die uitkomt! Hier zou ik zo willen instappen! En wellicht kan dat over een paar maanden!

Een aantal maanden geleden liep Harald een kennis tegen het lijf die hij vertelde over onze plannen en dat we bezig waren om ons huis te verkopen. De kennis zei dat hij juist op zoek was naar een huis.
En zo kwam hij een paar weken later kijken naar ons huis en hij gaf te kennen dat hij wel geïnteresseerd was.
Een nieuw proces werd op gang gebracht.
Gisteravond is hij opnieuw gekomen om zijn toekomstig huis aan zijn vriendin te laten zien en ook zij was er erg enthousiast over.
Wellicht vindt binnen een paar maanden de overdracht plaats. Wij kunnen zolang in het huis dat hij achter laat en zo hebben we een prima verblijfplek tot wij dit landje verlaten!
Het leuke is dat zijn huisje op steenworp afstand van de school van Rozemarijn staat!
Helemaal mooi.
We stromen lekker door, al lijkt het nu wel een beetje te kolken van alles dat op ons afkomt!

Mee(be)leven van anderen

2009-06-10T07:08:00.002+12:00

Soms vliegt er tussen de zware, knarsende wielen van de bureaucratie ineens een licht berichtje binnen, dat ons hart doen oplichten.
Albertine, mijn vriendin, collega en teamleider heeft kortgeleden een ontmoeting gehad met een vrouw uit Nieuw Zeeland. Op een gegeven moment ging het gesprek dat tussen hen was ontstaan, over de emigratieplannen van Harald en mij en over hoe moeilijk het was gebleken, om op mijn papieren binnen te komen, ondanks mijn opleidingen en de bijna 10 jaar werkervaring bij hen op Oudezijds 100. Ze vertelde erbij dat zij mij liever niet zou laten gaan, maar ze gunt ons het beste aan de andere kant van de wereld. Dat vind ik heel mooi van haar.
De vrouw, een psychologe, vertelde haar, dat zij wellicht wel ingangen kent om binnen te komen en een goede baan te bemachtigen.
Ook heeft zij het idee dat Harald, ook zonder papieren, in het Jongerenwerk van Nieuw Zeeland terecht kan.
Wij hopen haar binnenkort te ontmoeten, want zij zou wel eens ideeën kunnen aandragen die de sleutel blijken te zijn tot de Bibelebonse Berg!
Albertine had het gevoel dat deze ontmoeting een diepere bedoeling had.
Fijn om te weten dat anderen meedenken en meeleven in ons proces.

Motueka

2009-05-23T09:21:00.003+12:00

Motueka is een klein stadje in de Tasman bay, aan de noordkust van het Zuidereiland van Nieuw Zeeland.
Het stadje telt ongeveer 6500 inwoners en heeft er vanaf januari '10 hopelijk drie inwoners bij!
Motueka ligt aan de doorgangsweg tussen Nelson en Golden Bay met haar gouden stranden; het stadje heeft als achtertuin het prachtige Abel Tasman park.
De naam stamt af van de woorden Motu Weka, wat in het Maori 'Weka eiland' betekent.
De weka is een van de vleugelloze vogels van Nieuw Zeeland.
Er is veel te doen in het gebied; er zijn vele wandelroutes, zowel lange als korte, waarbij overnacht kan worden in diverse hutten, voor wie geen puf meer heeft om te lopen vaart er een watertaxi langs de goudgele strandjes, er kan geklommen worden, er zijn grotten.
Het is er zonnig en vruchtbaar. Er groeit hop, er groeien kiwi's en appels.
En er is een Vrije School, een van de weinige die Nieuw Zeeland telt.
Allemaal redenen die ons naar Motueka trekken.

De wind komt uit onverwachte hoeken

2009-05-23T08:16:00.003+12:00

Het bootje dat met ons op weg naar Nieuw Zeeland koerst, heeft dan weer eens forse tegenwind en dan weer eens de wind flink in de zeilen.
Er is geen peil op te trekken. Het emigratie proces verloopt grillig, maar ook dat heeft wel zijn charmes.

Omdat onze tickets gekocht zijn, heb ik de eerste aanzet gedaan om Rozemarijn aan te melden bij de Vrije School van Motueka. Wij kregen een email terug waarin Rozemarijn van harte wordt verwelkomd, maar waarin ook vermeld werd dat wij de Nieuw Zeelandse staat 3000 euro moeten doneren, omdat Rozemarijn op een toeristenvisum naar school zal gaan, ongeacht welke school. Dat was wel even schrikken...Dat is namelijk een groot gedeelte van het geld dat wij voor een rustig jaartje Nieuw Zeeland hadden gespaard.
Over de eerste schrik zijn we inmiddels heen en leggen ons er maar bij neer. Naar school zal ze toch moeten!

Ruim een maand geleden heb ik contact opgenomen met de directie van de dienstverlenende instantie waar ik al geruime tijd probeer te solliciteren.
Ik heb hen de briefwisseling met duidelijke communicatie stoornis voorgelegd die ik had gehad met een van hun werknemers en gevraagd of zij konden uitzoeken waar en wat er was mis gegaan.
Ik bleef uiterst beleefd, want ik zou wel eens van deze instantie afhankelijk kunnen zijn als wij in Nieuw Zeeland verder willen komen.
Ik legde geen druk op de instantie, maakte geen verwijten naar de desbetreffende persoon, maar bleef uiterst beleefd om niet de indruk te wekken van dat zeikwijf uit Nederland dat maar door blijft zagen over iets wat in hun ogen onbelangrijk of onmogelijk is.
Ik was geenszins verbaasd dat ik na een maand nog niets gehoord had.
Omdat wij inmiddels onze vliegtickets binnen hadden, schreef ik hen een behoorlijk directe mail. Ik vroeg hen of er inmiddels een evaluatie had plaatsgehad en of men zo vriendelijk zou willen zijn mij hiervan op te hoogte te brengen.
Ook schreef ik dat wij in december voet aan wal zullen zetten in Nieuw Zeeland, dat wij ons zullen settelen in Motueka en dat ik in januari, of na de zomervakantie, in februari bij hen langs zal komen om het eens te hebben over de mogelijkheden voor een baan!
Gisteren kreeg ik een prachtige en hoopgevende mail terug:
Excuses voor de lack aan response en ik moest zeker langskomen als we in Nieuw Zeeland zijn aangekomen. Ik kan dan solliciteren op een baan die mij interessant lijkt!
Ook heeft mijn sollicitatie en CV in de afgelopen periode meegedongen naar een baan als Social Worker (waarvoor ik volgens Immigration New Zealand niet voldoende voor gekwalificeerd was...!) zonder dat ik daar erg in had!
Zo zie je maar...!
Het geeft in ieder geval weer wat vertrouwen dat de dingen zo zouden kunnen gaan lopen als wij hopen en wensen en dat is fijn!

We gaan!!!!

2009-05-14T08:17:00.004+12:00

We hebben zojuist onze tickets naar Nieuw Zeeland gekocht!!! We gaan het gewoon doen, op onze manier! Zoals wij er zin in hebben!
We vertrekken op eerste Kerstdag!
Wat zullen we meemaken op een Kerstvlucht? Als kerstmannen verkleedde Koreaanse stewards en stewardessen?
Voortdurend 'dreaming of a white Christmas' via de koptelefoon?
Zeurderige kerst films op het schermpje voor onze neus?
Kalkoen op het menu? Met kadootjes gevulde sokken? Een plastic kerstboompje met knipperende verlichting in de cockpit?
We zullen het wel merken!
We hebben er in ieder geval oneindig veel zin in!

Een jaar de tijd om onze witte droom waar te maken.

2009-05-12T02:28:00.002+12:00

Wij maken een lange neus naar de Immigratie Dienst van Nieuw Zeeland en gaan alles lekker op onze eigen manier doen.
Wie weet komen we er dan wèl!
Ons huis verkopen zit er niet in... De makelaar stelde een verkoopbedrag voor dat luttele duizenden euro's lager lag dan wij in gedachten hadden. Niet dat wij zo op geld belust zijn, maar wij willen er toch minimaal uithalen wat wij erin hebben gestopt.
En dat kan in deze tijd dus niet. Raakt de mensgemaakte illusie van de krediet crisis ons toch ook, terwijl wij ons daar verre van proberen te houden in alle opzichten, zelfs in gedachten...!
Maar goed, wij zijn flexibel en onze plannen ook. De rek is er nog lang niet uit en het plezier in het plannen en fantaseren is een heerlijke tijdsbesteding.
Het plan is nu om ons huis te verhuren, in ieder geval voor een jaar.
Met een jaar-ticket en een toeristenvisum zullen wij in Nieuw Zeeland landen, een huisje zoeken, de eerste voorbereidingen doen en dan hard aan de slag gaan met het solliciteren ter plekke.
Vanaf de andere kant van de wereld lukt het dus niet; ze nemen mij niet serieus, reageren niet, zelfs niet als ik met verbazing mijn mislukte correspondentie doorgeef aan collegae hogerop van de desbetreffende persoon...
Van vrienden die sinds januari in Nieuw Zeeland zijn, heb ik begrepen dat men sollicitanten op de een of andere manier niet gauw serieus nemen. Je moet echt strijden voor een werkplek.
Nou, daar kom ik dan, om als een tijger mijn werkprooi op te jagen, binnen te halen en te behouden!
Rozemarijn kan na de zomervakantie, begin februari beginnen op de Vrije School van Motueka.
Zo creëren wij een fundament, waarop de plannen kunnen rijpen en opgebouwd kunnen worden.
Mocht een instelling of bedrijf met mij in zee willen, dan kan een Werk Visum aangevraagd worden en als dat voor elkaar is, gaan we voor de Permanent Residence.
Het is een omweg, maar nooit geschoten is altijd mis!
Mocht het allemaal anders lopen en tot niets komen, dan komen we op ons retour ticket terug naar Nederland en dan zien we wel weer verder.

We zijn van plan deze week ons vliegticket te kopen! We zoeken heen en weer op het internet naar de beste deal.
Er zijn goedkope en kortere vluchten via de Verenigde Staten, maar omdat we in dat land waarvan we niet weten waar ze nou eigenlijk in het geniep mee bezig zijn, niet geregistreerd (finger print en foto!) willen komen te staan, nemen we toch maar de duurdere en langere vlucht over Azië.
Ja, hoe buigzaam we op het ene front ook kunnen zijn, bepaalde principes houden toch stand!

Intussen hebben we hier in Nederland heerlijke tijden gehad.
Rozemarijn heeft haar zesde geboortedag gevierd, we hebben een week met een groep dierbare vrienden gekampeerd in Duitsland, waar we kleine vuurtjes stookten, muziek maakten, heerlijk aten en dronken, wandelden, klommen, zongen, en onze vriendschap vierden.
Ook heb ik er een baantje bij, in de naschoolse opvang bij Rozemarijn op school. Voor de leuk, maar ook om wat extra te verdienen voor Nieuw Zeeland.

Zal dit inderdaad een jaar met twee zomers worden?

Brengen scherven echt geluk? of: Een geluk bij een ongeluk

2009-04-01T23:23:00.002+13:00

Morgen komt de makelaar voor een oriënterend gesprek.
We gaan ons huis dus te koop zetten.
Al dagen ben ik druk in de weer met schiften, scheiden, weggeven en wegdoen van alles wat ik in mijn leven heb verzameld, maar ook dingen die Harald en ik samen hebben verkregen.
Alles wat door mijn handen gaat bekijk ik nog eens goed en bedenk dan bij welke categorie het bij ons vandaan gaat.
Ik heb daar altijd heel veel moeite mee gehad. Het was wel mijn wens om zo min mogelijk materialistisch te zijn, maar voor mij kon aan een kleinigheid al een herinnering hangen, die ik dan voor altijd met me wilde meedragen.
Een plectrum waar Melanie Safka mee heeft gespeeld in 1986; prachtige stenen en edelstenen die altijd met mij zijn mee verhuisd; het potje met de eerste meconium van Rozemarijn; mijn verzameling platen; opgebouwd vanaf mijn tiende jaar; de cassettebandjes; bijzondere stukjes glas uit Chartres; een stuk bewerkt marmer, ooit door een brutaal vriendje van mij meegenomen uit een tempel in Athene; het grootste gedeelte van een stapel syllabussen van mijn opleiding voor Kunstzinnige Therapie, nooit meer in gekeken een jurkje dat ik droeg toen ik 15 was maar waar ik nu echt niet meer in pas; en ga zo maar door......het is mij gelukt er afscheid van te nemen en er afstand van te doen.
Zakken vol kleding is reeds op weg naar mensen in arme landen (hoop ik).
Aan de kringloop geven wij niets meer. Die zijn tegenwoordig alleen maar uit op flink geld verdienen aan spullen die zij krijgen. Dat gaat er bij mij niet in.
Je moet er voor vijftig cent een trui kunnen kopen, niet voor vijf euro!

De van mijn oma geerfde meubeltjes zijn terug naar mijn ouders, wanneer we vertrekken volgt de rest en kan ook het overige grote meubilair weg. Wie tegen die tijd behoefte heeft aan een en ander, moet dan maar even langskomen.
Wie ons huis wil kopen, kan zich natuurlijk ook melden!

Naast het zo ruimtelijk mogelijk maken van ons huis, ben ik ook aan de slag gegaan met het schuren, plamuren en lakken van de schuifdeuren; een klus die al bijna zes jaar op mij ligt te wachten. Alleen Harald herinnerde mij er zo één keer per jaar aan, maar omdat ik er nooit echt zin in had, bleef de klus maar liggen.
Afijn, we hebben de deuren uit hun rails getild en in de kamer neergezet, tegen de kamerdeur, alwaar ik hard aan de slag ging met schuurpapier en plamuur.
Het zag er prachtig uit en ik wilde gaan beginnen met lakken, toen ik bedacht dat ik nog even een krantje eronder moest leggen, voor eventuele druppels verf.
Eén moment dacht ik niet na en nam op de automatische piloot de huiskamerdeur naar de kamer en....KRAK! daar viel de deur met ruit van 1.80 cm x 64 cm op tafel in miljoenen stukjes.....
Dit was nou niet de bedoeling van onze opknapbeurt van het huis...
Ik ben meteen in de weer gegaan met offertes bij de glashandel en met het uitzoeken van de verzekering en gelukkig wordt een nieuwe ruit vergoed!!!!
Laten we er vanuit gaan dat deze miljoenen scherven ons geluk brengen!

Hoe dan ook, we gáán

2009-03-23T22:25:00.003+13:00

Een maand vol overdenkingen, hoop, teleurstellingen, inspiratie, moed, tegenslag, vooruitdenken, fantaseren, terugdeinzen en geestelijke zaadjes planten in Nieuw Zeelandse bodem hebben wij achter ons liggen.
Het nieuws dat mijn kwalificaties niet in aanmerking kwamen voor de bonuspunten omdat het niet werd toegeschreven aan het gebied waar Nieuw Zeeland een tekort aan heeft, kwam bij mij nog al rauw binnen.
Het voelde alsof iemand die mij niet eens kent, mij heeft mogen beoordelen op mijn opleidingen, mijn studies, mijn inzet, kwaliteiten.
Het leek wel alsof ik de verkeerde studie keuzes heb gemaakt, of niet hard genoeg heb gewerkt. Alsof de promotie die ik in de tien jaar die ik vol plezier werk er niet toe deden.
In deze eerste fase van de Expression Of Interest, hebben we niet eens uit kunnen leggen waarom wij naar Nieuw Zeeland willen emigreren, welke band wij met het land hebben, dat ik al welkom ben op de Vrije School in Motueka!
Louter op basis van de bureaucratie zijn wij eruit gegooid. Er is niet gekeken naar onze motivatie, onze werkelijke talenten en kwaliteiten.
Dit heb ik in een duidelijke brief duidelijk gemaakt aan onze EOI case manager.
Tot op de dag van vandaag heeft zij nog niet gereageerd, terwijl wij maar twee weken de tijd hadden om te reageren op haar beslissing...
Ze hebben het er vast heel druk, op het Immigratie kantoor.

Op het advies van onze case manager, zijn we hard aan het solliciteren gegaan.
Welzijnsorganisaties en de gezondheidszorg, lopen over het algemeen via de overheid.
Ik heb de Nelson-Marlborough-district-Health-Board aangeschreven, aangezien zij daar vele vacatures hebben voor Support Worker (in het Nederlands SPW-er).
Via het internet en via de post heb ik gesolliciteerd.
Middels een automatische mail kreeg ik te horen dat ik binnen 5 werkdagen bericht zou krijgen.
Twee weken later had ik nog niets gehoord.
Zo schijnt het in Nieuw Zeeland te werken en dat irriteert mij enorm. Daarom stuurde ik een beleefde email met de vraag of mijn aanvraag was binnengekomen en of zij mijn pakketje met sollicitatiebrief, CV, diploma's, referenties, e.d hadden ontvangen.
Vrij snel kreeg ik een email terug die mij gewoonweg schokte, zo onprofessioneel als deze bij mij binnendrong: "Goodmorning" stond er, niet eens aan wie de email geadresseerd was.
In één zin werd er duidelijk gemaakt dat men in Nieuw Zeeland alleen kan solliciteren met een Work Permit. Ja, dat was mij ook wel duidelijk. Maar zowel in mijn email als in mijn brief heb ik uitgelegd dat wij een job offer nodig hebben om verder te kunnen.
Mijn brief was dus duidelijk niet gelezen.
Maar waar mijn haren echt van overeind gingen staan, was het einde van de mail:
"Cheers" stond er. Wat een gebrek aan professionaliteit!
Cheers is iets dat je tegen vrienden zegt, maar toch zeker niet tegen een sollicitant!
Ik hou erg van informaliteit en amicaliteit, maar van een overheidsinstelling verwacht ik toch iets anders....Yours sincerely of Yours faithfully, desnoods Kind regards, maar Cheers....!?
En daarnaast gaf Jan ook nog eens informatie die niet klopt!
Wellicht heeft zij geen zin in dat gedoe met zo' n emigrant.

Maar hoe kun je nou de cirkel binnenkomen, als je geen Work Permit krijgt, maar wel moet solliciteren om er een te krijgen, terwijl men je niet met je in zee wil gaan, omdat je geen Work Permit hebt....Aaargh!!!

Maar goed, in een zeer beleefde en formele email aan Jan, om haar het goede voorbeeld te tonen, en legde haar nogmaals uit dat wij een job offer nodig hebben om verder te kunnen met onze procedure, daarom citeerde ik Ash Gopal, die had geschreven: There are many employers who recruit from outside of New Zealand , and who are more than willing to accommodate the time it takes for the immigration process - if you have the skills they require, they will wait.
Vanmorgen ontving ik een email van Jan terug, die mij nog verder in verwarring bracht.
Dear Ash, stond er Thank you for your email. Please refer to our website under the vacancies section closer to the time when you are arriving here. You are welcome to apply on-line for any vacancies that interest you.
Huh? Had ze het nou tegen mij, of tegen Ash, met haar Engelse status?
En kan ik nu plotseling wel reageren op iedere vacature die ik maar wil?
Had ze wel mij voor zich, met onze status geen permanent residence, geen work permit?
Deze Jan leest haar mail niet goed, geeft vage antwoorden, sticht een hele hoop verwarring daar waar wij juist klaarheldere duidelijkheid willen en nodig hebben!
Ik heb haar vanmorgen maar weer een mailtje gestuurd, waarin ik mijn verwarring aan haar voorleg. Benieuwd hoe dit verhaal zich verder gaat ontvouwen.
Ik blijf beleefd en netjes, want wie weet zit ik over een paar maanden in de stoel tegenover Jan gebogen over een arbeidsovereenkomst! Cheers!

Harald en ik hebben plan B, plan C en plan D uit te kast getrokken.
We mogen nu nog 5 maanden meedobberen in de pool.
Als wij tegen die tijd nog geen job offer hebben, sturen we nog een Expression Of Interest in.
In december vertrekken we hoe dan ook naar Nieuw Zeeland.
In het meest gunstige geval met een Permanent Residence of een Work To Residence, wat het recht geeft om tijdens het verblijf te werken terwijl aan de Permanent Residence gewerkt wordt.
Mocht dit ons allemaal niet toebedeeld worden, dan trekken we onze stoute schoenen aan, verkopen we hier de boel en vertrekken we op een toeristen visum naar Nieuw Zeeland.
In Nieuw Zeeland gaat Rozemarijn vast naar haar schooltje en gaan wij er flink op los solliciteren.
Hopelijk hebben werkgevers er dan meer vertrouwen in, omdat wij alles al op alles hebben gezet en reeds in Nieuw Zeeland zijn.
Als wij dan een job offer krijgen, hoeven we dit alleen maar door te geven en kan onze immigratie worden voltooid!
Dit laatste plan is heel spannend en niet hoe wij het zouden willen, maar als Immigration New Zealand ons niet de mogelijkheid geeft om het op een veilige manier te doen, dan maar op de bonnevoie! En zo zijn wij eigenlijk ook wel een beetje.
Het avontuur ligt dus in meervoud voor ons en we gáán er voor!

Onze EOI ligt dan al in de pool te wachten op een baan.

Eén stap vooruit, twee achteruit.....

2009-02-27T02:16:00.003+13:00

De onrust in mij en de stilte vanuit Londen dreven mij gisterochtend tot het schrijven van een email aan Miss Gopal, met de vraag of haar onderzoek naar onze Expression Of Interest vorderde.
Aan het eind van de dag was er bericht uit Londen.
Een negatief bericht helaas.
Het onderzoek was voltooid, maar alle geclaimde bonus punten waren afgewezen...
De opleiding van Harald had niet het level opgeleverd dat mee mocht doen voor een Expression of Interest, daarmee verloren we dus 20 punten.
Het level 4 voor mijn opleiding voor Social Community work had toch minimaal een level 8 moeten zijn, dan had het mee kunnen tellen voor punten op het gebied van opleiding in een werkveld waar men in Nieuw Zeeland een tekort heeft aan personeel. Hiermee verloren we 15 punten.
Doordat ik dus voor mijn opleiding niet de het juiste 8 level heb, viel mijn tien jaar werkervaring in het Social Community Work volledig in het niet.
Zelfs de ondersteunende referentie van mijn leidinggevende, waarin werd aangegeven dat ik inmiddels al jaren als Maatschappelijk Werker aan het werk ben heeft er niets toe gedaan...
De waarde van jaren ervaring die ik heb opgedaan, is op papier dus als sneeuw voor de zon verdwenen.
Het enthousiasme van de Motueka Rudol Steiner School over onze eventuele komst, heeft schijnbaar niet dezelfde uitwerking gehad op Miss Gopal, als op ons...

Beoordeeld en veroordeeld door iemand die ons digitaal denkt te kennen en doorgronden.

Met 100 van de 145 punten zijn teruggegooid in de poel, waar we nog zes maanden mogen ronddobberen om er op goed geluk uitgevist te worden. Tenzij....

Tenzij we een job offer op de kop weten te tikken.
Maar hoe doe je dat, als de meeste werkgevers alleen een baan aanbieden als je een verblijfsvergunning hebt?
Het lijkt een gesloten cirkel en we moeten een weg vinden om er binnen te dringen.
Daar gaan we dan maar mee aan de slag.

Maar niet zonder onze frustraties en opmerkingen eerst duidelijk te maken aan Immigration New Zeland.

Werk aan de winkel

2009-02-21T04:00:00.006+13:00

Iedere ochtend, vlak voor ik Rozemarijn wakker maak om haar voor te bereiden op een nieuwe schooldag, zet ik snel even de computer aan om te kijken of er nog email-nieuws is uit Nieuw Zeeland.
Mijn geduld werd zoals ik al eerder schreef flink beproefd en de afgelopen weken toonde het beeldscherm enkel emails uit Europa.
Maar vanmorgen sloeg mijn hart even over toen ik zag dat er een bericht uit Nieuw Zeeland was!
Dear Marije, stond er, en het eerste wat mijn verheugde ogen daarna lazen was:
It is very exciting to think that we may have an Art Therapist in our area.
De Vrije School in Motueka, die ik heb aangeschreven met de vraag of zij mij vanuit de school op aanbeveling van het schoolteam of de schoolarts kinderen zouden willen doorverwijzen voor Kunstzinnige Therapie, is blijkbaar heel enthousiast over mijn voorstel!
We do have visits twice a year from an Anthroposophical Doctor who refers children & adults for therapy. In the area we have an Extra Lesson Teacher, an Anthroposophical Nurse and an Anthroposophical Music Therapist. We have also had a visit from a Curative Eurythmist. The parents need to pay privately for the therapy work.
So with a small number of families in the school you can see there is a limit to how much work/money a therapist can earn from out of the school base.

However, this area is one in which alternative approaches to healing, in all areas, is appreciated so I can well imagine you could receive work from the general public or through something like Special Education Services which is Ministry of Education based.
...
Your work sounds extremely valuable and I think it would be a positive thing for this area to have you here.
...
Do keep in contact and let me know how your plans progress.
Best Wishes
Mijn ademhaling voelde heel vreemd in mijn keel en er bibberde een soort klein hysterisch lachje doorheen. In het ochtendlicht huppelde ik van de kamer naar de slaapkamer waar Harald heerlijk in dromenland lag. Ik tetterde het goede nieuws in zijn oor.
Hij glimlachte, besefte maar half waarom het ging en draaide zich nog eens om, terwijl hij weer wegdoezelde.

Vanmiddag heb ik de email doorgestuurd naar Miss Ash Gopal van Immigration New Zealand met de mededeling dat er nieuws is op het gebied van job research.
Hopelijk zal dit het proces bespoedigen en zal binnenkort de "Decision Succesful" volgen, waarna de Invitation To Apply wordt toegestuurd en de volgende stap in procedure genomen kan worden.

Wachten

2009-02-03T04:40:00.004+13:00

Wat eist wachten toch veel geduld...
Een week nadat ik de door Immigration New Zealand gevraagde documenten had gefaxt, werd ik overvallen door een onrustig gevoel.
We hadden niet vernomen of onze post was aangekomen, geen bevestiging van ontvangst was ons toegestuurd en dat maakt mij ongeduldig.
Misschien was de fax niet doorgekomen, misschien was de fax niet op het juiste bureau terechtgekomen en zat Miss Gopal nog altijd te wachten op bericht van onze kant.
Als de benodigde papieren haar niet zouden bereiken, kon zij wel eens denken dat wij niet echt wilden emigreren, dat wij het een beetje lieten verslonzen.
Harald maakte zich niet zo'n zorgen en stelde voor het gewoon de tijd te geven, maar lang hield ik het niet uit.
Daarom stuurde ik haar een email met de vraag of de fax was aangekomen, of dat haar ik de documenten alsnog per post moest toesturen.
De volgende dag ontvingen wij al een email van Miss Gopal, met de mededeling dat de fax was aangekomen en dat zij contact met ons zal opnemen als zij meer informatie van ons nodig heeft, of als zij de uitslag van haar onderzoek heeft.
Wat mij betreft stuurt de Immigration New Zealand standaard een bevestiging van ontvangst. Dat zal heel wat spanning wegnemen bij veel emigranten in spé.
Maar goed, dit was een maand geleden...
Iedere dag check ik de emails wel tien keer, in de hoop weer iets te horen, maar tot nu toe is er geen nieuws uit Londen...

Tussen het wachten door, staat ons leven niet stil hoor.
Rozemarijn is naar de tweede balletklas doorgestroomd en ze heeft haar eerste vioolles gehad.
Het is prachtig om te zien hoe serieus ze het neemt.
Zelf ben ik lekker bezig met schrijven.
Ik heb een brief gestuurd aan de Vrije School van Motueka, het stadje in Nieuw Zeeland waar wij van plan zijn te gaan wonen, met de vraag of ik als Kunstzinnige Therapeut aan de school verbonden kan worden.
Zo heb ik een eerste zaadje geplant. Hopelijk ontkiemt het spoedig onder de Nieuw Zeelandse zon en kan het de wortels diep in de aarde planten, waardoor het zich kan voorbereiden om een goede vrucht te kunnen dragen.
Op mijn werk heb ik een workshop gegeven over de Maori cultuur, die we afsloten met een Waiata-a-ringi, een traditioneel Maori lied met handgebaren.
Harald is lekker aan het klussen en kijkt zo nu en dan op het internet naar banen in Nieuw Zeeland, gewoon om een beetje een idee te krijgen wat voor werk daar nu momenteel te vinden is.

Ik ga mij weer verder trainen in geduld en in wachten.
Wanneer er nieuws is, horen jullie het wel.

EOI: 347228

2009-01-08T20:46:00.004+13:00

Het is een maandje stil geweest op dit blog, maar dat wil niet zeggen dat wij stil hebben gezeten en dat er niets is gebeurd.
We zijn hard bezig geweest met wachten.

Daarnaast hebben we op Rozemarijn's school mensen leren kennen die aan het eind van de emigratie procedure zaten en inmiddels naar Nieuw Zeeland zijn geëmigreerd.
Michiel en Esther, ouders van Tim (die in de parallelklas van Rozemarijn zat) en Thomas, hadden het lekker rigoureus en vol vertrouwen aangepakt en hadden nog vóór de uiteindelijke uitslag van de Immigration New Zealand hun huis verkocht en een enkele reis Nieuw Zeeland aangeschaft.
Vlak voor hun vertrek hebben zij een Work To Residence gekregen en zijn zij op 30 december vertrokken.
Wij hebben elkaar in de afgelopen periode regelmatig op school gesproken over de procedure. Hoe heerlijk is het om over de NZQA, EOI, of ITA te kunnen spreken zonder er nog even bij te hoeven uitleggen hoe het allemaal ook al weer in elkaar steekt.

We hebben een avond met elkaar doorgebracht in hun huis dat op het punt stond ingepakt te worden. De ingeklapte verhuisdozen lagen al op een grote stapel naast de bank waar wij eerst lekker een kopje thee en koffie dronken, alvorens de wijn en de fotoboeken van Nieuw Zeeland op tafel kwamen.
Het is heel fijn om ervaringen te kunnen delen over het vertrouwen in de grote stap en tevens de onzekerheden en het verdriet over het moeten achterlaten van familie en vrienden.
Nu ze zijn vertrokken, houden we contact via onze blogs. Zie de blog "Familie in beweging", als je het leuk lijkt om hun avontuur te volgen.

Wachten is lastig en spannend tegelijk. Vooral als je weet dat in Nieuw Zeeland de kerstperiode betekent dat alles op een lager pitje komt te staan. Het is dan namelijk zomervakantie aan de andere kant van de aardbol.
(Toen wij begin december 2004 in Nieuw Zeeland aankwamen en ons Toyota Town Ace busje het na drie dagen begaf, de koppakkingen waren volkomen versleten of zoiets, moesten we tot half januari wachten voordat de garage er iets aan kon doen!!!
In de tussentijd mochten we gelukig van een kennis een auto lenen, in ruil voor een grote schoonmaakbeurt van de ijzeren bak, en kochten we een tweede hands tent, zodat we konden kamperen.
Deze tent hebben we later half opengeknipt, zodat we onze bus erin konden rijden en zo een geweldige voortent hadden.)
Toch ontvingen we half december we een brief van de New Zealand Immigration Service, waarin stond dat onze EOI was selected for consideration en was doorgestuurd naar de afdeling van de Immigratie dienst in Londen, Engeland.

Afgelopen dinsdag kregen wij een mailtje van de case manager in Londen, die ons is toegewezen!
Zij vroeg ons om haar een kopie van de NZQA assessment toe te sturen en een en ander te verduidelijken over mijn werkervaring.
Gisteren heb ik alle gevraagde documenten naar Londen gefaxt, dus nu kan mevrouw Gopal aan de slag met onze EOI!

We waren eigenlijk van plan om, mochten we een Invitation To Apply krijgen, ons dossier op te vrolijken en uit te dossen met Harald's Nieuw Zeelandse zwemdiploma's en een certificaat van de Scouting uit de jaren '80 en met mijn certificaat van de Universiteit van Leiden, waar ik twee semesters Maori taalverwerving heb gedaan, maar nu wij vermoeden dat onze case manager waarschijnlijk van Indiase of in ieder geval hindoestaanse afkomst is weten wij niet of dit wel zin zal hebben.

Wellicht heeft zij gewoon bij de Nieuw Zeelandse ambassade gesolliciteerd en is zij aangenomen omdat zij de juiste papieren had, maar heeft zij verder niet echt iets met het land.
Waarschijnlijk is zij helemaal niet gevoelig voor onze reeds bestaande band met Nieuw Zeeland en is het gewoon werk voor haar.
Toch denk ik dat we haar warm moeten zien te krijgen voor ons verlangen om naar dit land te verhuizen en haar overtuigen dat ze ons moeten hebben, dat Nieuw Zeeland ons nodig heeft!

Nu maar weer wachten op een nieuw bericht van miss Gopal.

Status: Selected

2008-12-03T20:02:00.004+13:00

Gistermiddag hebben we de betaling gedaan voor onze EOI en nadat deze voldaan was, zaten we officieel in de 'pool'.
Om de veertien dagen wordt er uit deze pool een trekking gedaan. De laatste was op woensdag 19 november geweest, vandaag (voor ons vannacht, NZ loopt precies 12 uur vooruit) zou de nieuwe trekking plaats hebben.
Ik was de hele dag ziek geweest, waardoor we toch maar op tijd naar bed gingen zonder de trekking af te wachten.
Vanmorgen bij het opstaan hebben we direct de computer aangezet en dit stond op het scherm en op mijn netvlies gegrift:

Selected from the Pool

Congratulations.

We are very pleased to confirm that your Expression of Interest has been selected from the Pool for further consideration.

We will conduct some preliminary checks of the information you have provided to determine whether your claim is accurate. Following this checking, you may be invited to apply for residence in New Zealand.

We wish you all the best with your Expression of Interest.

De New Zealand Immigration Service zal onze EOI gaan controleren en nakijken of de door ons geclaimde punten juist zijn. Het is dus mogelijk dat we punten hebben geclaimd, die de NZIS ons niet zou toekennen. Bijvoorbeeld of ons beroep wel of niet op een shortage list voorkomt, een lijst van beroepen waarvoor ze hard mensen nodig hebben in Nieuw Zeeland.
Als alles in orde blijkt, zal ons over enige weken tot maanden de Invitation To Apply worden toegezonden. Dan zullen we voor alles wat wij hebben opgeschreven in de EOI bewijsmateriaal moeten overleggen.
Ook zullen wij een gezondheidscheck moeten laten doen, met thorax foto's, bloedtesten, enzovoorts. Er staat ons dus nog veel te wachten, als de NZIS positief over onze EOI oordeelt!

EOI submitted

2008-12-02T03:47:00.005+13:00

Harald heeft de punten geleverd die het totaal voor onze Expression Of Interest op 145 brengt!!!
Onze bovenbuurvrouw had het pakketje van de courier aangenomen, toen wij niet thuis waren.
Wederom heb ik Harald gebeld, om het pakketje met hem aan de andere kant van de lijn open te maken,
In eerste instantie was het voor Harald niet mogelijk om aan de telefoon te zitten, omdat hij midden in een klus zat.
Ruim een uur later heeft hij mij teruggebeld. Zijn LBO diploma heeft hem een Level 2 opgeleverd!
Direct ben ik achter de computer gedoken om de EOI compleet te maken en opnieuw met Harald aan de lijn heb ik onze aanvraag gelanceerd!
Ik vermoed dat er aanstaande woensdag weer een trekking is.
Alle EOI's met 140 punten en meer worden sowieso uit de pool getrokken, daar zullen wij dan dus bijzitten!!!!
Vanavond gaan wij op bezoek bij de ouders van Tim, uit de andere kleuterklas van Rozemarijn's school. Zij vertrekken 30 december naar Nieuw Zeeland. Het zal leuk zijn om over onze ervaringen te praten, zeker omdat zij door dezelfde procedure zijn gegaan als waar wij nu inzitten.

Sinds een paar weken lijkt het of alles aan het stromen is; energetisch en fysiek zijn we op weg.
Het lijkt erop alsof alles samenspant om het te laten gebeuren, om ons daar te laten aankomen.
Bijzondere ontmoetingen, opdrachten, ingevingen die er allemaal wel op één of andere manier mee samenhangen.

Vandaag vier jaar geleden zaten wij in het vliegtuig op weg naar Nieuw Zeeland. Voor een jaar.
Vandaag hebben we ons misschien wel op het pad gezet naar Nieuw Zeeland voor altijd.

Level 7

2008-11-30T12:00:00.005+13:00

Het was vrijdagmiddag. Rozemarijn had een vriendinnetje te spelen.
Toen het vriendinnetje werd opgehaald, namen haar moeder en ik de tijd om onder het genot van een boterham en verse ananas lekker wat te kletsen.
Al pratend kwam ons gesprek uit op het pakketje waarop ik met smart zat te wachten, namelijk dossiermap met alle documenten en de uitslag van het onderzoek naar het niveau van mijn opleidingen.
Plots werd er aan de deur geklopt en daar stond de verlosser, met in zijn handen een pakketje uit Nieuw Zeeland!
Opgewonden sprong ik een gat in de lucht en na het tekenen voor ontvangst zei ik de postbode dat hij mijn dag helemaal goed had gemaakt. Daar zei hij blij om te zijn.
Dit was het pakketje waar ik zojuist over had gesproken.
Zenuwachtig belde ik Harald met het nieuws en terwijl we aan de telefoon zaten, maakte ik de enveloppe open en bekeek de brief van de NZQA en vervolgens het certificaat met de uitslag:
Aan mijn MBO opleiding Agogisch Werk (tegenwoordig SPW) hadden ze een level 4 toegekend.
Mijn HBO opleiding voor Sociaal Kunstzinnige Therapie werd met het felbegeerde level 7 gewaardeerd, die gebruikelijk aan het HBO onderwijs wordt toegekend.
Voor mij is dit heel spannend geweest, omdat ik niet wist of ze nou naar het HBO niveau zouden kijken, of naar de inhoud van de opleiding, die voor niet-kenners van de antroposofie nog wel eens moeilijk begrepen zou kunnen worden.
Hoe ze onderzoek hebben verricht is mij onbekend, maar de level 7 is toegekend.
De levels gaan van 1 tot 10, maar vanaf level 7 krijg je bij het invullen van de Expression Of Interest (waarover in volgende blogs meer) 50 punten en die heb je hard nodig om tot de minimaal vereiste 100 punten te komen.
Vanavond wilde ik mijn beoordeling gaan invullen op de online Expression Of Interest, die reeds grotendeels is ingevuld. Helaas was de site van de Immigration New Zealand tijdelijk niet toegankelijk....
Nog maar weer eens wachten.
Ook wachten we nog op de resultaten van Harald's aanvraag bij de NZQA. Dat kan nog even duren, want zijn dossier is twee weken na die van mij in behandeling genomen...
Wordt vervolgd!

New Beginning

2008-11-26T10:15:00.001+13:00

Op 13 augustus hebben wij een archiefmap, gevuld met ons hele hebben en houden omtrent opleiding en werkervaring, opgestuurd naar Nieuw Zeeland.
Originele diploma's, certificaten, gecertificeerde kopieën, beëdigde vertalingen en daar weer kopieën van, getuigschriften, 'to who it may concern'-verklaringen, zijn overgevlogen naar de andere kant van de wereld en hebben hun plek gevonden op een van de vele bureaus van de NZQA, de New Zealand Qualification Authorities.
Op dit moment wordt onze documentatie bestudeerd, onderzocht en gecontroleerd, om uiteindelijk tot een niveau beoordeling te komen.
Het niveau dat toegekend zal worden is van groot belang voor een procedure die wij willen starten, namelijk het emigratieproces naar Nieuw Zeeland.
Vijf en dertig werkdagen duurt het onderzoek en de beoordeling van de NZQA in ieder geval. Omdat de NZQA (steekproefgewijs vermoeden wij) controleert bij de opleidingsinstituten en (voormalig) werkgevers, kan de gegeven onderzoekstijd nog wel eens uitlopen, bijvoorbeeld als er niet of niet snel gereageerd wordt...
Wachten is dus het enige wat wij kunnen doen.
Wachten is spannend en inspannend.
Daarnaast gaat het gewone Nederlandse leven gewoon door.
Ons leven als gezin, waarin we iedere dag weer opnieuw het avontuur tegemoet gaan. Daarnaast doen Harald en ik ons werk met veel plezier en voldoening. Rozemarijn gaat naar de kleuterschool en geniet met volle teugen.
We staan vol in het leven hier in Nederland, maar hebben een vishaak uitgegooid naar de andere kant van de wereld, om nieuw land op te vissen, net als Maui in de scheppingsverhalen van de Maori.

marohavannlnaarnz

2008-11-26T10:02:00.002+13:00

Een enkeling die deze blog nu al zal vinden.
Meerderen die het nieuws reeds weten.
Een ieder die het later van A to Z en weer terug kan lezen en overlezen.
Van NL tot NZ.
Zo zou het wel eens kunnen gaan.
Ons hart baant de weg en wij zullen volgen.

25 november 2008
Maroha